เราคิดไปเองหรือควรเครียดจริงๆ (ระบาย)

เราเป็นคนต่างจังหวัดที่มาซื้อบ้านอยู่ในกรุงเทพเพราะทำงาน อยู่คนเดียวเลยชวนน้องสาวมาอยู่ด้วย แต่น้องสาวเราจะค่อนข้างแปลกนิดๆ คือ น้องเราเขาไม่มีเพื่อนที่ทำงานเลย เพื่อนเก่าสมัยมหาลัยก็มีนิดหน่อย (แต่ไม่เคยไปไหนกับเพื่อน) และน้องก็เป็นคนไม่ชอบออกไปเที่ยว และค่อนข้างจะเก็บตัวไม่ชอบพบคนแปลกหน้า และเด็ดสุดคือน้องเราไม่ชอบแม่เนื่องจากทะเลาะกันเรื่องคำพูดประจำ
เรากับน้องอยู่กันสองคนไม่มีปัญหาอะไร แต่พอจะมีเพื่อน หรือแฟนมาบ้านเรา น้องเราจะไม่พอใจ เราต้องคุยกันหน้าบ้านประจำ (ห้องน้ำยังมาเข้าลำบากเลย) หรือตอนไปกินข้าวหรือไปห้างถ้าน้องจะไปต้องไปกับเราแค่สองคน หรือกับน้องคนเล็กเท่านั้น ถ้าคนอื่นไปด้วยจะพูดประชดตลอดจนเราไม่กล้าจะชวนใครไปด้วย , กรณีเสาร์ อาทิตย์เรามีไปเที่ยวกับเพื่อนน้องเราจะบ่นว่าอีกแล้ว!!! ตลอด หรือไม่ก็ประชดต่างๆนาๆ (ทั้งที่เราชวนไปด้วยก็ไม่ไป) , ตอนซื้อเสื้อผ้าใหม่น้องเราก็จะบ่นๆว่าทีเยอะแล้วเอามาอีกทำไมเปลือง (น้องเราประหยัดมาก เสื้อผ้าใส่ของเรา 555+), ทีนี้พอถึงตอนกลับบ้านที่ ตจว เวลาเจอแม่จะพูดให้แม่รู้สึกไม่ดีประจำ แต่แม่เราก็ไม่เบา เถียงไปเถียงมากลับบ้านกรุงเทพก่อนกำหนดตลอดเพราะบรรยากาศบ้านอึมครึมมาก และสุดท้ายเวลาที่น้องเราเสียใจหรือโกรธมากๆนางจะชอบทุบตีตัวเองตลอด เราเคยห้ามแต่นางบอกว่าไม่ใช่เรื่องของเรา หร่อยเลยวันนี้ก็เอาอีกละ กลุ้ม เฮ้อ แต่เราก็น่าจะเป็นคนเดียวที่อยู่กับน้องคนนี้ได้ดีสุด สงสารน้องไม่มีใครเลย

ปล มีใครมีเรื่องกลุ้มใจทำยอฃนี้มาแชร์กันหน่อยนะคะ