[CR] ครั้งหนึ่งฉันเคยฝันจะไปแว๊นบนดอยคนเดียว @ม่อนเเจ่ม เชียงใหม่

สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคนค่ะ เนื่องจากว่าอีฉันเกิดอารมณ์อยากหนีโลก หนีความวุ่นวาย หนีไปตายเอาดาบหน้า แบบว่าเก็บกลดมาจากไหนไม่รู้5555555555+ เหตุมันเริ่มจากการนัดกันโดดเรียนของเพื่อนๆทั้งห้อง(ตัวอย่างไม่ดีนะจ๊ะ อย่าทำเลย)เราเลยเกิดอารมณ์ติสต์แตก แบกเป้ไปเชียงใหม่คนเดียว แบบว่าเราเป็นเด็กใจแตกหนีแม่เที่ยวอ่า555555+
เช้าประมาณ08.30น.วันที่ 29 ธค. 58 จัดเลยจร้าา โกหกแม่ว่าไปนอนบ้านเพื่อน แต่นี่คือสิ่งที่เราทำ555



กำๆ เผลอหลับไปแป๊บเดียวตื่นมาก็เชียงใหม่แล้วอ่า แหะๆ (จริงๆฉันนั่งรถไฟฟรีที่รู้ๆกันว่ามันเร็วขนาดไหน5555)
ลงรถไฟมาอีฉันก็ต่อรถแดงไปลงอาเขตเพื่อเช่ารถมอเตอร์ไซด์มาเเว๊นเลยจร้า ประมาณ 16.00น.ได้ คือที่มโนไว้มันพังมากจ่ะ แบบไปถึงนี่รถหมดเกือบทุกร้าน แม่เจ้าา แปดด้านเลยจร้า เดินวนไปวนมาในอาเขต3-4รอบได้ เจอลุงรถเเดงก็ถามจะให้ไปส่งมั๊ยแบบเข้าใจปะ หนีแม่มาตังค์ในกระเป๋าอันน้อยนิดอะของฉันล้วนๆ ลุงเขาก็คิดราคาเหมา1000up บับคือทั้งเนื้อทั้งตัวฉันมีแค่2000 ถถถถ แถมยังเจอลุงคนนึงอวยตัวเอง"เจอคนดีๆไม่ไปนะ"แล้วก็งอนบิดรถหนีไป คือหนูก็พูดว่าไม่ไปดีๆนะคะ ลุงจะสื่อออ -"- กำๆนินทราคนแก่ไม่ดีๆ เข้าเรื่องดีกว่า ในที่สุดดดดดดดดด เราก็เจอร้านนึงที่มองข้ามไปยังมีรถว่างให้เช่า

คันนี้แหละจ้าที่ยังหลงเหลือให้อีฉัน คือเข้าไปก็ยังเจอปัญหาไง555 เนื่องจากว่าเรามาคนเดียว แสนเปลี่ยวหัวใจ เเล้วเค้าก็ขอบัตรประชาชนเราไปดู แหะๆ เราอายุ17ค่ะ55555 งานงอก เค้าบอกถ้าหนูจะมาเช่าอ่า20ขึ้นนะจ๊ะถึงเช่าได้ เราแบบสตั๊นอ่ามาขนาดนี้จะกลับบ้านฟรีหรออ เราก็เลยทำหน้าเศร้าๆไปสักพัก จนพี่เจ้าของร้านเค้าสงสารหรืออะไรก็ไม่รู้ ก็ถามมาว่าเรามานี่แม่รู้ป่าว หนีมาใช่มั๊ย (หืมมมม ม่ายย รู้ทันได้ไง) แล้วเค้าก็บอกถ้าเกิดอยากไปจริงๆอ่าขอคุยกะผู้ปกครองหน่อย ด้วยความเห้ที่สั่งสมมาเราเลยให้เพื่อนปลอมเป็นแม่บอกอนุญาติให้ไป5555555555+ (ถ้าพี่เจ้าของร้านมาอ่าน หนูสารภาพว่าที่คุยอะเพื่อนไม่ใช่แม่ค่ะ กำๆ)ในที่สุดเราก็ได้ไปจนได้ แต่ด้วยความที่เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทางที่จะไป คือในใจอะรู้แค่จะไป แต่ไปยังไงอันนี้ลืมคิด เราก็ถามทางจากพี่ร้านเช่ารถนั้นแหละค่ะ แต่คือด้วยความที่อีฉันขี่มอไซด์ออกถนนสายเอเชียครั้งเเรกเเบบอีเห้ไปไงวะ น้ำตาไหลพรากเลยจร้า หลงยูเทรินไปออกไหนต่อไหนก็ไม่รู้ คือในใจอะแบบเฮ้อกูจะมีชีวิตรอดถึงไหนวะเนี้ย เราก็ถามทางคนไปเรื่อยๆอ่า แบบคือทางที่พี่เขาบอกกะทางที่ไปจริงๆอะมันโผล่คนละอำเภอ5555 แต่ด้วยการที่อีฉันสวดมนต์ตลอดทางหรือผลบุญที่ได้สั่งสมมาหรืออะไรก็ตามก็นำพาอีฉันมาถึงที่จนได้ มายด์ก๊อดดดมาก โมเม้นต์นั้นจำได้ว่ารู้สึกเหมือนตัวเองตัวลอยได้ ฟินเฟร่อออ5555

วิวแรกที่โป่งเเยงจร้าา ขนาดถึงที่เเล้ว เราก็หลงได้ค่ะ5555555555 คือในใจถือคติที่ว่าค่ำไหนก็นอนนั่นแหละวะงี้ เราหลงไปโผล่ดอยไหนก็ไม่รู้แบบขึ้นไปจนรู้สึกเหวงๆอะ มันเริ่มค่ำเเล้วด้วย เราก็เลยกลับรถมาที่เดิม อ่าจ้าเลยจร้าาา ที่ไปมาหน่ะกูหลง555555 เราก็กลับมาเจอป้ายศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอยเราเลยเลี้ยวเข้าไป

เราเข้าไปคือในใจอะเจอที่พักไหนกูนอนนั่นแหละวะงี้ คือวางเเพลนมาพังมาก

และนี่ก็คือที่เราไปพัก 555 ผจญภัยมากกกก นอนเต้นท์คนเดียวกลางดอยกะพวกขี้เมา อดนอนทั้งคืนเลยจร้า คือเจ้าของที่พักอะบอกเรากล้ามากผู้หญิงคนเดียวมาได้ไง ผมยังไม่กล้าเลย คือหืมมม ในใจเเอบปริ่ม อย่างน้อยชีวิตนี้ก็กล้าทำในสิ่งที่ผู้ชายกลางคนบางคนไม่เคยทำ 55555
.
.
.
เช้าวันที่ 30 ธค. 58 การผจญภัยครั้งใหญ่เราเริ่มละจ้า

คือเเบบมาเเบบไม่พร้อมมากอะลืมรองเท้าเเตะ อาบน้ำกับรองเท้าผ้าใบ5555 นี่มาเที่ยวหรือเข้าค่ายเนตรนารี เเต่งตัวอะไรเสร็จอ่าจ้า ลืมของใช้บลาๆๆเยอะมาก เราเลยจำเป็นต้องกลับไปเซเว่นหน้าปากซอย แล้วเราก็เจอวัด


เรานี่รีบวิ่งไปสวดสารพัดคาถาเลยคร้า ขอให้วันนี้มีชีวิตกลับบ้านไปฟังเเม่ด่า55555
เสร็จธุระเราก็เข้าไปซอยเดิม ขึ้นไปทางชันกับโค้งเยอะมากก ในใจคือคิดเเค่ว่าตรงๆไปเดี๋ยวก็เจอเองแหละอ่า เราก็ขี่ขึ้นไปแบบไร้จุดหมายปลายทางมาก เราขี่มั่วๆไปอ่าเจอหลายม่อนมาก คือในใจอ่าจะไปม่อนแจ่ม แต่เอาเข้าจริงๆหลงไปทุกม่อนเลยจร้าา
ในที่สุดเราก็เจอจุดหมายปลายทางของเราาาาา











เที่ยวม่อนเเจ่มเสร็จเราตั้งใจจะไปม่อนตะวันต่อแต่คือเราก็หลงไปโผล่ไหนอีกหลายๆม่อนแต่ตอนนั้นฟินมาก ยอมหลงทางขี่ไปเรื่อยๆ วิวบนดอยโคตรสวยเลย เราไปเจอฝรั่งฉี่ข้างทางด้วย นางเเอ๊วเราอ่า แบบคือเราก็อายเว้ย รีบบิดรถกลับเลยจร้า

วนกลับมาอีกที ไกลมากอ่ากว่าจะเจอม่อนตะวัน จะบอกว่ามันชันมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ความรู้สึกตอนบิดรถแบบอิเห้จะ90องศาละม้างงแหมมม คือถ้าปล่อยที่บิดอะตายเเน่ๆ 5555


และแล้วเราก็ขี่กลับมาทางออกก็เจอม่อนอิงดาวอีกที่นึงที่เราอยากไป

ในที่สุดก็หาทางออกเจอสักที่ เย้  ตอนขากลับเราก็ติสต์แตกอยากมีโมเม้นต์เขียนไดอารี่ที่ร้านกาแฟกลางดอย คือโมเม้นต์นี้ฟินมาก5555555

กินน้ำแบบชิคๆไปเขี่ยนไดอารีไป เสร็จแล้วระหว่างทางกลับเราก็เจอ

คืออันนี้เราตั้งใจจะไปตามรอยพิมฐาค่ะ ตอนนั้นคนเยอะมากกก ไม่รู้มาจากไหนเยอะเเยะ เรารอนานมากอ่ากว่าจะได้ดูCanopy Walkway  เเต่สุดท้ายเราขี้เกียจเราก็เลยไม่ดู5555 เราก็เลยเข้าไปดูเรือนกระจกข้างในแทน




คือมันมีหลายเรือนนะเเต่เราชอบพวกต้นไม้สไตล์นี้เลยถ่ายมาเเค่นี้+ตอนนั้นเเบตโทรศัทพ์จะหมดด้วย
จบทริปแล้วจ้า ขอตัวไปหลงในเมืองต่อก่อนนะ55555
ปล.บอกเลยว่าทริปนี้ได้อะไรมากกว่าที่คิด ไม่ได้จะชวนให้หนีเที่ยวนะ แค่จะบอกว่าการมาคนเดียวอ่าเราได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก จะทำตัวโก๊ะ เปิ่นยังไงก็ถือคติในใจเสมอว่า"ไม่มีใครรู้จักเรา" ถึงจะเเค่2วันเเต่ประสบการณ์ที่ได้อ่ามันเยอะกว่าที่อยู่บ้านมาทั้งปีอีก ถ้าเพื่อนๆคนไหนสนใจจะเเบกเป้เที่ยวคนเดียวแบบเราอ่าเเนะนำให้ศึกษามาดีๆก่อนนะเพราะอาจจะหลงแบบเราได้ เเล้วก็ใช่ว่าจะโชคดีแบบนี้เสมอไป เพื่อนๆคนไหนที่สนใจก็ลองมาเเชร์ประสบการณ์หรือสอบถามกันได้นะคะ^^

ผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ