สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราแอบชอบพี่คนหนึ่งชื่อย่อkเราเจอพี่kเค้าครั้งแรกคือที่โรงเรียน วันนั้นพี่kเค้ามาถ่ายรูปวันกีฬาสีตอนนั้นเรากำลังดูเพื่อนเราเดินขบวนอยู่แล้วเราบังเอิญหันไปเจอพี่kเค้าพอดีคือแบบตอนนั้นเห้ยยยชอบอ่าา แล้วพอตกเย็นของวันนั้นเราก็กลับบ้านไปหาเฟสพี่kเค้าประมาณ2ชั่วโมงได้มั้ง คือแบบโอยปวดตามากค่าาแต่ความมุ่งมั่นของเรามันไม่มีที่สิ้นสุด สุดท้าย สุดท้าย สุดท้ายเราก็เจอจนได้ดีใจมากแล้วเราก็รีบแอดไปเลยจ้าแต่....พี่kเค้าไม่รับอดอ่าาาสุท้ายเราเลยล้มเลิกทุกๆอย่าง
เรื่องมันยังไม่จบอยู่แค่นี้ค่ะ1เดือนผ่านไป เราได้เจอพี่kเค้าอีกครั้งค่าาาา ครั้งนี้เราได้เจอพี่kเค้าที่สนามกีฬากลางในงานของโรงเรียนวันนั้นเราไปเดินปิดขบวนตอนแรกเราตัดสินใจที่จะไม่ไปเพราะเพื่อนที่เราสนิทไม่มีใครไปเลยไปต่างจังหวัดกันโดนทิ้งเลยเราเลยโทรบอกเพื่อนในห้องที่ไปว่าไม่ไปนะติดธุระมันบอกว่าถ้าใครไม่มาอาจารย์เค้าจะปรับตกดังนั้นเราเลยต้องไปด้วยความไม่เต็มใจก็มันร้อนนี่น่าใครจะอยากไปเล่าร้องไห้ พอเราไปถึงก็เช็คชื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วพอกำลังจะเดินเข้าสนามดันเจอพี่kซะงั้น ตอนนั้นคือยังไม่มั่นใจว่าใช่หรือเปล่าเพราะพี่kเค้าเหมือนกระเทยเลยง่า แล้วพอช่วงที่ประกาศรางวัลนักกีฬาพี่kเค้าก็เดินมาอยู่ข้างๆแถวเรา(เราอยู่แถวซ้ายสุดค่ะ) เราเขินอ่ะตอนนั้นไม่รู้จะทำไงเลยทำหน้านิ่งเก็บความเขินพอประกาศเสร็จโรงเรียนก็จะให้ถ่ายรูปกับผอ. ซึ่งเราไม่ชอบถ่ายรูปเราเลยเดินออกมาตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้เจอก่อนกลับซะแล้วเพราะพี่kเค้าอยู่ในสนามสวนเราออกมาอยู่นอกสนามแล้วเราเลยออกไปโทรหาป้าให้ป้ามารับตอนกำลังจะเดินไปรอป้าต้องที่นัดกันไว พี่kเค้าขี่รถผ่านแบบดีใจอ่ะถึงจะแค่นิดเดียวแต่ก็ดีใจแล้วที่ได้เจอก่อนกลับบ้าน พอกลับบ้านเราก็ไปหาเฟสพี่kเค้าอีกทีเราลืมชื่อเฟสไปแล้ว555 พอหาเจอเราก็แอดไปอีกแต่พี่kเค้ายังไม่รับเราเลยทักเค้าตอน4ทุ่ม21 ไม่รู้จะทักว่าไรเลยทักไปว่า"พี่เรียนคณะอระไรหรอค่ะ" สักพักใหญ่ๆพี่kเค้าก็ตอบเราแล้วก็รับแอดเราคือเราดีใจมากกอยากกรี๊ดน่ะแต่ติดที่ว่าที่บ้านนอนกันแล้ว แล้วก็คุยกันไปเรื่อยๆเราพยายามคุยกับเค้าให้ได้มากที่สุดเราเป็นคนชวนคุยไม่เก่งเลยแต่เราก็พยายามจนถึงตี2เราก็บอกชอบพี่kเค้าไปเราใจร้อนไปรู้ตัวดีเลยล่ะ สรุปผลคือพี่kเค้าอ่านแล้วไม่ตอบเราเรารู้อยู่แล้วว่าผลมันจะเป็นยังไงที่เราบอกเพราะเรารู้ว่าเราจะไม่ได้คุยกับพี่kเค้าอีกเรารู้ได้ไงน่ะหรอ ที่บอกไปไงเราชวนคุยไม่เก่งแล้วหลังจากที่บอกไปเราก็ทักพี่kเค้าไปอีก2ครั้งล่าสุดคือเมื่อวานเหมือนเดิมคืออ่านแล้วไม่ตอบ เราควรเลิกยุ่งใช่ไหม...เราควรทำใจใช่หรือเปล่า...
เมื่อเราชอบตากล้องมือสมัครเล่น
เรื่องมันยังไม่จบอยู่แค่นี้ค่ะ1เดือนผ่านไป เราได้เจอพี่kเค้าอีกครั้งค่าาาา ครั้งนี้เราได้เจอพี่kเค้าที่สนามกีฬากลางในงานของโรงเรียนวันนั้นเราไปเดินปิดขบวนตอนแรกเราตัดสินใจที่จะไม่ไปเพราะเพื่อนที่เราสนิทไม่มีใครไปเลยไปต่างจังหวัดกันโดนทิ้งเลยเราเลยโทรบอกเพื่อนในห้องที่ไปว่าไม่ไปนะติดธุระมันบอกว่าถ้าใครไม่มาอาจารย์เค้าจะปรับตกดังนั้นเราเลยต้องไปด้วยความไม่เต็มใจก็มันร้อนนี่น่าใครจะอยากไปเล่าร้องไห้ พอเราไปถึงก็เช็คชื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วพอกำลังจะเดินเข้าสนามดันเจอพี่kซะงั้น ตอนนั้นคือยังไม่มั่นใจว่าใช่หรือเปล่าเพราะพี่kเค้าเหมือนกระเทยเลยง่า แล้วพอช่วงที่ประกาศรางวัลนักกีฬาพี่kเค้าก็เดินมาอยู่ข้างๆแถวเรา(เราอยู่แถวซ้ายสุดค่ะ) เราเขินอ่ะตอนนั้นไม่รู้จะทำไงเลยทำหน้านิ่งเก็บความเขินพอประกาศเสร็จโรงเรียนก็จะให้ถ่ายรูปกับผอ. ซึ่งเราไม่ชอบถ่ายรูปเราเลยเดินออกมาตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้เจอก่อนกลับซะแล้วเพราะพี่kเค้าอยู่ในสนามสวนเราออกมาอยู่นอกสนามแล้วเราเลยออกไปโทรหาป้าให้ป้ามารับตอนกำลังจะเดินไปรอป้าต้องที่นัดกันไว พี่kเค้าขี่รถผ่านแบบดีใจอ่ะถึงจะแค่นิดเดียวแต่ก็ดีใจแล้วที่ได้เจอก่อนกลับบ้าน พอกลับบ้านเราก็ไปหาเฟสพี่kเค้าอีกทีเราลืมชื่อเฟสไปแล้ว555 พอหาเจอเราก็แอดไปอีกแต่พี่kเค้ายังไม่รับเราเลยทักเค้าตอน4ทุ่ม21 ไม่รู้จะทักว่าไรเลยทักไปว่า"พี่เรียนคณะอระไรหรอค่ะ" สักพักใหญ่ๆพี่kเค้าก็ตอบเราแล้วก็รับแอดเราคือเราดีใจมากกอยากกรี๊ดน่ะแต่ติดที่ว่าที่บ้านนอนกันแล้ว แล้วก็คุยกันไปเรื่อยๆเราพยายามคุยกับเค้าให้ได้มากที่สุดเราเป็นคนชวนคุยไม่เก่งเลยแต่เราก็พยายามจนถึงตี2เราก็บอกชอบพี่kเค้าไปเราใจร้อนไปรู้ตัวดีเลยล่ะ สรุปผลคือพี่kเค้าอ่านแล้วไม่ตอบเราเรารู้อยู่แล้วว่าผลมันจะเป็นยังไงที่เราบอกเพราะเรารู้ว่าเราจะไม่ได้คุยกับพี่kเค้าอีกเรารู้ได้ไงน่ะหรอ ที่บอกไปไงเราชวนคุยไม่เก่งแล้วหลังจากที่บอกไปเราก็ทักพี่kเค้าไปอีก2ครั้งล่าสุดคือเมื่อวานเหมือนเดิมคืออ่านแล้วไม่ตอบ เราควรเลิกยุ่งใช่ไหม...เราควรทำใจใช่หรือเปล่า...