เคยหงุดหงิดเวลาเดินทางกลับบ้านช่วงเทศการ สวนทางเข้ากรุงเทพแล้วทำไมชอบปิดถนนเลนเรา ให้ฝั่งตรงข้ามวิ่งตอนนี้เข้าใจละ

เมื่อคืนแอบหงุดหงิด ด้วยทำงานต่างจังหวัดทางอีสาน ปีใหม่ขับรถกลับบ้าน สวนทางกับคนส่วนใหญ่ เรามุ่งหน้าเข้ากรุงเทพ ถนนมิตรภาพถูกปิด ไม่ใช่ปิดแค่หนึ่งเลนเอากรวยตั้งเหมือนครั้งก่อนๆ แต่ปีนี้ปิดเลนขาเข้ากรุงเทพทั้งหมด ด้วยรถคงเยอะมากขึ้น เค้าจึงบังคับ ให้เราวิ่งทางคู่ขนานด้านนอก สองเลนแคบๆ วิ่งค่อนข้างยาก ซึ่งบางช่วงผิวถนนแย่มาก ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ สิบล้อก็เบียดในใจคิดว่าไม่แฟร์กับคนขาเข้าเลย ผิดด้วยเหรอที่บ้านอยู่ใกล้กรุงเทพ ผมก็อยากกลับบ้านเร็วเหมือนกัน รถฝั่งเข้าเหนือและอีสานวิ่งได้เร็วกว่าเราอีก บางครั้งเราต้องวิ่งต่อตูดกัน แต่พอขับไปถึงช่วงหนึ่ง ความคิดผมเปลี่ยนไปทันที พระเจ้า !!!! ถนนทุกเลนที่มุ่งหน้าสู่เหนือและอีสาน นับได้ประมาณแปดถึงสิบเลน รถเต็ม ติดแน่น ยาวเหยียด ใช้ชีวิตกันบนท้องถนนเลยทีเดียว แล้วจะกิน จะถ่ายกันยังไง บางคนวิ่งข้ามเลนเรามายืนฉี่ริมถนน บางคนจอดลงมานั่งรอ รถไม่ขยับเลยจริงๆ ดูลำบากและน่าเห็นใจมาก ทุกคนอยากกลับบ้านและอยากถึงบ้านเพื่อพบเจอคนที่รักเร็วๆกันทั้งนั้น เลยเข้าใจแล้วว่าเรายังดีกว่าคนอื่นอีกเยอะ รถเราวิ่งได้เรื่อยๆ ขนาดวิ่งได้เรื่อยๆ เรายังถึงบ้านเกือบตีสอง ระยะทาง 500 กว่ากิโล เราใช้เวลาเดินทาง เกือบสิบชั่วโมง แล้วคนอื่นที่เข้าอีสานล่ะ ไม่รู้ถึงบ้านกันกี่โมงเนอะ ก็แอบภาวนาในใจ ขอให้ทุกคนถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ปลอดภัยไปพบครอบครัวเร็วๆละกันครับ สวัสดีปีใหม่นะพี่น้องชาวไทยทุกคน