สวัสดีครับ ผมมีเรื่องราวบางอย่างที่อยากมาแบ่งปัน เรื่องราวของผมถ้าเอาจริงๆเป็นเรื่องที่ "ผิด"
เคยดู Club Friday The Series ตอน "ความลับของห้อง ม.6/3" ไหมครับ ? ? ? ใช่แล้วครับเรื่องราวของผมเป็นความรู้สึกของ ครู&นักเรียน
มันเกิดขึ้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 2558 เริ่มจากที่เด็กคนนี้ติดตามเฟสฯผม(ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้)แต่เห็นมาไลค์มาตอบบ่อยมาก จนผม......ทักแชทไป
และเรื่องราวต่างๆระหว่างผมกับเด็กคนนั้นก็เกิดมากมาย ทั้งดี ร้าย สนุก มีความสุข เศร้า งอน ง้อ น้อยใจ ประชด มาครบเลยครับ
ขอเรียนก่อนว่า เรื่องนี้เป็นการนำเสนอแบ่งปัน รักเป็นสิ่งที่ดี แต่อาจจะเกิดผิดที่ผิดเวลา ผมรู้ครับว่ามันผิด แต่อยากระบายความรู้สึกนี้ครับ
เรื่องมีอยู่ว่า......
ผมเป็นครูปฏิบัติหน้าที่อยู่ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ก็ทำงานตามปกติได้ปีกว่าๆ ด้วยความที่ผมดูเป็นคนนิ่งขรึม เด็กหลายๆคนจึงไม่ค่อยเข้าหาเท่าไหร่
แต่ความจริงแล้วเวลาผมสอนผมใจดีมากนะครับ เด็กที่ได้เรียนกับผมจะรู้ว่าผมใจดี ผมจึงมารู้ภายหลังว่าผมมี FC ติดตามเยอะเหมือนกัน 55555+
มีเด็กที่ติดตามผมในเฟสฯเยอะมากครับยิ่งผมสอนทั้งระดับด้วยแล้วก็ยิ่งเยอะเขาไปอีก เลยต้องกำหนดกลุ่มเพื่อนในเฟสฯแบ่งเอาไว้สำหรับนักเรียน
จนผมสังเกตเห็นเด็กคนนึงไลค์ผมประจำ โฟสปุ๊ปไลค์ปั๊ปประหนึ่งรับการแจ้งเตือนไว้ จนผมทักแชทเขาไปก็ไม่ได้อะไรแค่ทักทายเฉยๆ ยังไม่ได้คิดอะไร
ก็คุยนิดหน่อยตามปกติ เหมือนครูคุยกับนักเรียนทั่วไป แต่แบบผ่านไปไม่กี่วันเหมือนสนิทกันไวมาก ทักแชทคุยทุกวัน เช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอน ทุกครั้ง
เป็นเขานะที่ทักมา ก็จะแบบ ตื่นยังครับ ออกจากบ้านยัง ถึงโรงเรียนยัง ตอนนี้ครูอยู่ไหน ครูกินข้าวยัง ครูเหนื่อยไหม ครูกลับบ้านกี่โมง ครูถึงบ้านยัง
ผมยอมรับเลยนะครับ ว่าก็เฉยๆบ้าง รู้สึกดีบ้าง แต่รำคาญมากกว่า ตอนที่เราคุยกันแรกๆคือผมรำคาญมาก เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับผม
ก็ยังตอบนะครับ แบบตอบบ้างไม่ตอบบ้าง พอไม่ตอบก็จะตื้อ จนผมใจอ่อนต้องตอบ กะจะตัดๆไปเลยดูท่าแล้วเขาจะเสียใจมาก ก็ใจอ่อนอีก
เราคุยกันมาเรื่อยๆจนเป็นเหมือนพี่น้องกัน (เขาขอเป็นพี่น้องครับ) แต่ก็คุยแบบไม่มีใครรู้นะครับ กลัวมีปัญหา คุยแบบชนิดที่ว่ารู้ทุกอย่าง
เพราะเขาจะรู้ว่าผมทำอะไรในแต่ละวันรู้ดีมากจนผมแปลกใจว่ารู้ได้ยังไง ร่ายงานหน้าที่ผมในแต่ละช่วงเดือนได้หมด ก็แสดงว่าติดตามมานาน
ผมก็คิดมาตลอดนะครับว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ จุดจบของผมกับเขาไม่สวยแน่ๆ รู้ว่าวันข้างหนาอาจจะต้องเสียใจมาก แต่ก็คิดครับ ก็ยังคุยกันเรื่อยๆมา
ล่วงเลยมาหลายเดือนครับ มีทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง งอนบ้าง ผมก็พยายามประคับประคองมา จนเหมือนมันไปต่อไม่ได้ครับ คุยกันน้อยลง
ผมรู้สึกรักเขาไปแล้ว พอไม่ได้คุยมันเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป ผมทักเขาไปว่าเป็นอะไรทำไมเงียบ เขาก็บอก"ไม่ได้เป็นอะไร ขี้เกียจไม่มีอะไรจะคุย
เหมือนเราคุยกันบ่อย จนไม่มีไรจะคุย" ผมก็เริ่มมั่นใจว่ามันจะจบ ก็มาพีคที่อยู่ๆเขาขึ้นสถานะคบกับคนอื่น ผมเห็นสถานะแล้วชาไปหมด รู้ตัวแล้ว
ว่าคงเสียเขาไปแล้ว ผมรักเขาแต่ก็ไม่ถึงกับอยากเป็นแฟน แต่ผมรักผมหวง เคยสำคัญกับเขาแล้วมาเจอแบบนี้ทำใจไม่ได้ครับ
จากครูที่ขรึมๆ กลายเป็นคนอ่อนแอ และอ่อนไหวไปทันที ผมสูญเสียความเป็นตัวเอง นิสัยผมกลายไปเป็นเด็กวัยรุ่นก็เพราะเขา
ผมเข้าใจครับ รู้ดีว่าเขายังเด็ก ความรักความรู้สึกของเขาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ยังไงเขาก็เป็นเด็ก เขาไม่ผิด ผมเองที่ผิดที่ไม่ห้ามตัวเอง
......เสียใจมากเลยครับ
รักที่ไม่ควรเกิด
เคยดู Club Friday The Series ตอน "ความลับของห้อง ม.6/3" ไหมครับ ? ? ? ใช่แล้วครับเรื่องราวของผมเป็นความรู้สึกของ ครู&นักเรียน
มันเกิดขึ้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 2558 เริ่มจากที่เด็กคนนี้ติดตามเฟสฯผม(ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้)แต่เห็นมาไลค์มาตอบบ่อยมาก จนผม......ทักแชทไป
และเรื่องราวต่างๆระหว่างผมกับเด็กคนนั้นก็เกิดมากมาย ทั้งดี ร้าย สนุก มีความสุข เศร้า งอน ง้อ น้อยใจ ประชด มาครบเลยครับ
ขอเรียนก่อนว่า เรื่องนี้เป็นการนำเสนอแบ่งปัน รักเป็นสิ่งที่ดี แต่อาจจะเกิดผิดที่ผิดเวลา ผมรู้ครับว่ามันผิด แต่อยากระบายความรู้สึกนี้ครับ
เรื่องมีอยู่ว่า......
ผมเป็นครูปฏิบัติหน้าที่อยู่ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ก็ทำงานตามปกติได้ปีกว่าๆ ด้วยความที่ผมดูเป็นคนนิ่งขรึม เด็กหลายๆคนจึงไม่ค่อยเข้าหาเท่าไหร่
แต่ความจริงแล้วเวลาผมสอนผมใจดีมากนะครับ เด็กที่ได้เรียนกับผมจะรู้ว่าผมใจดี ผมจึงมารู้ภายหลังว่าผมมี FC ติดตามเยอะเหมือนกัน 55555+
มีเด็กที่ติดตามผมในเฟสฯเยอะมากครับยิ่งผมสอนทั้งระดับด้วยแล้วก็ยิ่งเยอะเขาไปอีก เลยต้องกำหนดกลุ่มเพื่อนในเฟสฯแบ่งเอาไว้สำหรับนักเรียน
จนผมสังเกตเห็นเด็กคนนึงไลค์ผมประจำ โฟสปุ๊ปไลค์ปั๊ปประหนึ่งรับการแจ้งเตือนไว้ จนผมทักแชทเขาไปก็ไม่ได้อะไรแค่ทักทายเฉยๆ ยังไม่ได้คิดอะไร
ก็คุยนิดหน่อยตามปกติ เหมือนครูคุยกับนักเรียนทั่วไป แต่แบบผ่านไปไม่กี่วันเหมือนสนิทกันไวมาก ทักแชทคุยทุกวัน เช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอน ทุกครั้ง
เป็นเขานะที่ทักมา ก็จะแบบ ตื่นยังครับ ออกจากบ้านยัง ถึงโรงเรียนยัง ตอนนี้ครูอยู่ไหน ครูกินข้าวยัง ครูเหนื่อยไหม ครูกลับบ้านกี่โมง ครูถึงบ้านยัง
ผมยอมรับเลยนะครับ ว่าก็เฉยๆบ้าง รู้สึกดีบ้าง แต่รำคาญมากกว่า ตอนที่เราคุยกันแรกๆคือผมรำคาญมาก เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับผม
ก็ยังตอบนะครับ แบบตอบบ้างไม่ตอบบ้าง พอไม่ตอบก็จะตื้อ จนผมใจอ่อนต้องตอบ กะจะตัดๆไปเลยดูท่าแล้วเขาจะเสียใจมาก ก็ใจอ่อนอีก
เราคุยกันมาเรื่อยๆจนเป็นเหมือนพี่น้องกัน (เขาขอเป็นพี่น้องครับ) แต่ก็คุยแบบไม่มีใครรู้นะครับ กลัวมีปัญหา คุยแบบชนิดที่ว่ารู้ทุกอย่าง
เพราะเขาจะรู้ว่าผมทำอะไรในแต่ละวันรู้ดีมากจนผมแปลกใจว่ารู้ได้ยังไง ร่ายงานหน้าที่ผมในแต่ละช่วงเดือนได้หมด ก็แสดงว่าติดตามมานาน
ผมก็คิดมาตลอดนะครับว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ จุดจบของผมกับเขาไม่สวยแน่ๆ รู้ว่าวันข้างหนาอาจจะต้องเสียใจมาก แต่ก็คิดครับ ก็ยังคุยกันเรื่อยๆมา
ล่วงเลยมาหลายเดือนครับ มีทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง งอนบ้าง ผมก็พยายามประคับประคองมา จนเหมือนมันไปต่อไม่ได้ครับ คุยกันน้อยลง
ผมรู้สึกรักเขาไปแล้ว พอไม่ได้คุยมันเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป ผมทักเขาไปว่าเป็นอะไรทำไมเงียบ เขาก็บอก"ไม่ได้เป็นอะไร ขี้เกียจไม่มีอะไรจะคุย
เหมือนเราคุยกันบ่อย จนไม่มีไรจะคุย" ผมก็เริ่มมั่นใจว่ามันจะจบ ก็มาพีคที่อยู่ๆเขาขึ้นสถานะคบกับคนอื่น ผมเห็นสถานะแล้วชาไปหมด รู้ตัวแล้ว
ว่าคงเสียเขาไปแล้ว ผมรักเขาแต่ก็ไม่ถึงกับอยากเป็นแฟน แต่ผมรักผมหวง เคยสำคัญกับเขาแล้วมาเจอแบบนี้ทำใจไม่ได้ครับ
จากครูที่ขรึมๆ กลายเป็นคนอ่อนแอ และอ่อนไหวไปทันที ผมสูญเสียความเป็นตัวเอง นิสัยผมกลายไปเป็นเด็กวัยรุ่นก็เพราะเขา
ผมเข้าใจครับ รู้ดีว่าเขายังเด็ก ความรักความรู้สึกของเขาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ยังไงเขาก็เป็นเด็ก เขาไม่ผิด ผมเองที่ผิดที่ไม่ห้ามตัวเอง
......เสียใจมากเลยครับ