ถ้าท่านมีเพื่อนที่รับฟังความจริงไม่ได้ แต่ชีวิตเค้ากำลังแย่ ท่านจะเสี่ยงบอกเค้าไหม
เราอยู่ในสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง เรามีเพื่อนร่วมงานที่เข้ามาทำงานได้เพราะหน่วยงานต้องการทักษะบางอย่าง (ถ้าพิจารณาด้วยโพรไฟล์เค้าไม่น่าจะเข้ามาได้)
พอเข้ามาทำงานแล้วเค้าขยันขันแข็งทำหน้าที่ถ่ายทอดความรู้และช่วยเหลืองานส่วนรวมดีมาก บางวันสอนหนังสือเช้าจนมืดค่ำโดยที่ไม่ได้ค่าตอบแทนอะไร ใครขอใช้ช่วยทำอะไรก็ทำให้หมด เลยเป็นที่รักของเพื่อนๆทุกคน แต่ด้วยความสามารถเค้าไม่ถึงระดับที่คนสถาบันนี้ควรจะมี เค้าจึงไม่สามารถทำ KPI ผ่านตามเกณฑ์ใดๆได้เลย และก็ต้องขึ้นบัญชีดำหน่วยงานไปตามระเบียบ ซึ่งถ้าเป็นแบบนี้อีกสักพักจะถูกหน่วยงานให้ออก
ปัญหามีมากกว่านั้นตรงที่ เพื่อนคนนี้ไม่ยอมเรียนรู้อะไรจากคนรอบข้างเลย ไม่รู้ก็ไม่ถาม (แต่พยักหน้าไปงั้นๆนะ) พอมีใครแนะนำให้ไปทำอะไรด้วยความหวังดีว่าจะช่วยให้ทำงานต่อไปได้ ก็จะเปลี่ยนเรื่องพูดบ้าง ฟังปัดๆไปบ้าง ผลัดไปเรื่อยๆ ไม่ยอมลงมือทำ ไม่อ่านหนังสือ ไม่ลงเรียนอะไรเพิ่มเติม แต่เลือกใช้เวลาอยู่กับเด็กทั้งหมด สอนเรื่องเดิมที่ตัวเองเคยรู้อยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ ซึ่งในปัจจุบันมันทำไม่ได้ เพราะผู้สอนต้องพัฒนาตนให้ทันโลก โลกเปลี่ยนไปไวมาก ทักษะภาษาก็ไม่ต้องพูดถึง เค้าสื่อสารไม่ได้เลย ด้วยความที่ทนทำอะไรไม่ได้นาน
เราพยายามช่วยเค้า แต่เหมือนเค้าอายที่จะขอความช่วยเหลือ หรือถามอะไร เค้าก็ดีใจนะที่เราช่วยเค้า แต่เค้าก็ไม่ยอมเรียนรู้อยู่ดี เราให้ไปเรียนจากเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นเส้นทางที่เหมาะกับเค้ามาก จะทำให้เค้าได้ค่าตอบแทนและความก้าวหน้าอย่างมากมาย แต่ผ่านมาเป็นปีแล้วเจอกันทุกวัน ก็ยังไม่ยอมไปเอ่ยปากถาม! พอเราถามย้ำอีก เค้าก็บอกเดี๋ยวจะไปติดต่อหน่วยงานอื่นเพื่อถามวิธีการดู งง! เพื่อนอยู่ห้องข้างๆ ไม่ถาม!?!
เราเครียดมาก ล่าสุดเราทำงานให้เค้าเลยนะ แต่มีบางอย่างที่เราให้เค้าไปทำเพิ่มเติมเพื่อให้งานมันดีขึ้น เค้าก็ไม่ทำ มึนไปซะเฉยๆ เราไม่เข้าใจเค้าเลย ตอนนี้เค้ากลับบ้านไปฉลองปีใหม่แล้ว กลับมาอีกทีถึงเดดไลน์วันส่งงานเลย??? อีกครั้งนึงเราให้ไปหาวัสดุที่มันควรจะหาง่ายมาก เค้าก็ไม่หา เลือกเอาของง่ายๆที่อยู่ในห้องซึ่งมีคนหาไว้ให้แล้วมาใช้ ซึ่งมันก็ทำให้งานออกมาแย่ตามไปด้วย
เราสังเกตว่าเค้าหัวไม่ค่อยไว ฟังอะไรไม่ทันคนอื่นเค้า เค้าเลยเลือกที่จะไม่ฟัง พอลงเรียนอะไรได้นิดหน่อย ตามเพื่อนไม่ทัน ก็เครียดป่วย ต้องเลิกเรียนไป ให้ไปทำงาน ทำได้วันเดียว โทรมาขอเลิก บอกรู้สึกว่าน่าจะยาก พอถามอะไรตอบไม่ได้ก็จะตอบมามั่วๆเลย แต่จะไม่เคยบอกว่าไม่รู้อะไร และก็เถียงด้วยนะ เถียงไปจนกว่าจะจำนนด้วยหลักฐานนั่นแหละ
เพื่อนเราเครียดง่ายมาก ร้องไห้บ่อย เครียดทีไรก็ป่วย ไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักอย่างตั้งแต่เข้ามาทำงาน เพราะเป็นคนไม่ถามอะไรใคร เดาว่าคงกลัวตัวเองดูโง่ และก็เลยทำผิดพลาดไปเรื่อยๆ แล้วก็เครียด ร้องไห้ แล้วก็ไม่ทำ แล้วชีวิตก็พัง เครียดอีก แต่ยังคงจะไม่ทำ วันๆกินแต่ยา กลายเป็นวงจรอุบาทว์ มีแฟนก็โดนแฟนหลอก คนเตือนก็ไม่เชื่อ เชื่อหมอดูมากกว่า ถ้าท่านเห็นสภาพ ท่านจะรู้ว่ามันทำให้คนรอบข้างที่เป็นห่วงเค้าอกแทบจะแตกตาย ที่บ้านเพื่อนคนนี้ฐานะไม่ค่อยดีด้วย พ่อแม่ไม่มีงานประจำหรือสวัสดิการอะไร ขายของเล็กๆน้อยๆ เราคิดไม่ออกว่าอีกสิบปีเพื่อนเราจะเป็นยังไง (เพื่อนเราเป็นผู้หญิง อายุเริ่มเยอะ และยังไม่มีแฟน)
เรารู้สึกว่าเค้าประหลาดนะ งานส่วนรวมทำไม่หยุด แต่งานที่เป็นความมั่นคงของชีวิตตัวเองดันไม่ทำ
ดูไปก็เหมือนเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ อยากทำอะไรตามความรู้สึก (และภูมิใจด้วยนะว่าตัวเองเป็นสาวทำตามความรู้สึก! เพลีย) ไม่อยู่บนความเป็นจริง คือหนีปัญหาและหลอกตัวเองไปวันๆว่าวันนี้ผ่านไปก็พอ มีความเชื่อผิดๆที่พูดออกมาตลอดว่าจะสามารถหาเส้นทางลัดที่จะผ่านไปได้ โดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง (ไม่ต้องอ่านหนังสือ! ไม่ต้องทำวิชาการ!) ทั้งๆที่ทุกวันนี้ยังขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่เลย เพราะเงินเดือนไม่พอ แต่เค้าภูมิใจมากนะที่ได้ทำงานที่นี่ อย่างที่บอก สถาบันนี้คนที่เข้ามาได้ต้องไม่ธรรมดาระดับนึงนะ แต่ให้เงินน้อยมาก เพียงแต่มีหัวโขนที่สวยงามเท่านั้น
เราปวดหัวมาก เครียดมาก เพราะเราเป็นห่วง กลัวชีวิตเค้าจะหายนะ ตอนพ่อแม่เค้าแก่ เค้าจะเอาอะไรไปดูแลพ่อแม่หรือแม้แต่ตัวเอง และจะทำงานนี้ได้อีกนานแค่ไหน
เราไม่คิดว่าเราจะใจกว้างพอที่จะทำงานแทนเค้าไปได้ชั่วชีวิต เพราะทุกครั้งที่เราเห็นเค้าไม่เอาอะไร เราก็โมโห วันนึงเราคงระเบิดยิ่งกว่าปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ
เราเคยว่าเค้า(เบาๆ) ไปคร้ังนึง แล้วเค้าเหมือนโกรธหรือเสียใจไม่รู้นะ ห่างจากเราไปพักนึงเลย
คิดเหมือนกันว่า เราจะลองคุยกับเค้าอีกสักครั้ง อาจจะเป็นการคุยตรงๆและฟังดูรุนแรง ด้วยนิสัยเค้าเราเดาว่าอาจต้องแลกด้วยความเป็นเพื่อนเลย เพื่อนคนอื่นก็เตือนๆเหมือนกันว่าอย่าพูดจะเสียเพื่อน
ระบายออกมาแบบพรั่งพรู เรายืนยันนะว่าเพื่อนเราเป็นคนดี แต่ตรรกะพังมากๆ
เราเห็นสภาพนี้ทุกวัน เรารู้สึกแย่ตามไปด้วยจนทนไม่ไหวต้องเข้ามาระบาย เพราะคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง
…………………..
เป็นท่าน ท่านจะพลีชีพพูดตักเตือนเค้าไหม หรือจะก้มหน้าก้มตาทำงานช่วยเค้าต่อไปให้รอดไปวันๆ หรือจะปล่อยเค้าไปตามยถากรรม
ถ้าท่านมีเพื่อนที่รับฟังความจริงไม่ได้ แต่ชีวิตเค้ากำลังแย่ ท่านจะเสี่ยงบอกเค้าไหม
เราอยู่ในสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง เรามีเพื่อนร่วมงานที่เข้ามาทำงานได้เพราะหน่วยงานต้องการทักษะบางอย่าง (ถ้าพิจารณาด้วยโพรไฟล์เค้าไม่น่าจะเข้ามาได้)
พอเข้ามาทำงานแล้วเค้าขยันขันแข็งทำหน้าที่ถ่ายทอดความรู้และช่วยเหลืองานส่วนรวมดีมาก บางวันสอนหนังสือเช้าจนมืดค่ำโดยที่ไม่ได้ค่าตอบแทนอะไร ใครขอใช้ช่วยทำอะไรก็ทำให้หมด เลยเป็นที่รักของเพื่อนๆทุกคน แต่ด้วยความสามารถเค้าไม่ถึงระดับที่คนสถาบันนี้ควรจะมี เค้าจึงไม่สามารถทำ KPI ผ่านตามเกณฑ์ใดๆได้เลย และก็ต้องขึ้นบัญชีดำหน่วยงานไปตามระเบียบ ซึ่งถ้าเป็นแบบนี้อีกสักพักจะถูกหน่วยงานให้ออก
ปัญหามีมากกว่านั้นตรงที่ เพื่อนคนนี้ไม่ยอมเรียนรู้อะไรจากคนรอบข้างเลย ไม่รู้ก็ไม่ถาม (แต่พยักหน้าไปงั้นๆนะ) พอมีใครแนะนำให้ไปทำอะไรด้วยความหวังดีว่าจะช่วยให้ทำงานต่อไปได้ ก็จะเปลี่ยนเรื่องพูดบ้าง ฟังปัดๆไปบ้าง ผลัดไปเรื่อยๆ ไม่ยอมลงมือทำ ไม่อ่านหนังสือ ไม่ลงเรียนอะไรเพิ่มเติม แต่เลือกใช้เวลาอยู่กับเด็กทั้งหมด สอนเรื่องเดิมที่ตัวเองเคยรู้อยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ ซึ่งในปัจจุบันมันทำไม่ได้ เพราะผู้สอนต้องพัฒนาตนให้ทันโลก โลกเปลี่ยนไปไวมาก ทักษะภาษาก็ไม่ต้องพูดถึง เค้าสื่อสารไม่ได้เลย ด้วยความที่ทนทำอะไรไม่ได้นาน
เราพยายามช่วยเค้า แต่เหมือนเค้าอายที่จะขอความช่วยเหลือ หรือถามอะไร เค้าก็ดีใจนะที่เราช่วยเค้า แต่เค้าก็ไม่ยอมเรียนรู้อยู่ดี เราให้ไปเรียนจากเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นเส้นทางที่เหมาะกับเค้ามาก จะทำให้เค้าได้ค่าตอบแทนและความก้าวหน้าอย่างมากมาย แต่ผ่านมาเป็นปีแล้วเจอกันทุกวัน ก็ยังไม่ยอมไปเอ่ยปากถาม! พอเราถามย้ำอีก เค้าก็บอกเดี๋ยวจะไปติดต่อหน่วยงานอื่นเพื่อถามวิธีการดู งง! เพื่อนอยู่ห้องข้างๆ ไม่ถาม!?!
เราเครียดมาก ล่าสุดเราทำงานให้เค้าเลยนะ แต่มีบางอย่างที่เราให้เค้าไปทำเพิ่มเติมเพื่อให้งานมันดีขึ้น เค้าก็ไม่ทำ มึนไปซะเฉยๆ เราไม่เข้าใจเค้าเลย ตอนนี้เค้ากลับบ้านไปฉลองปีใหม่แล้ว กลับมาอีกทีถึงเดดไลน์วันส่งงานเลย??? อีกครั้งนึงเราให้ไปหาวัสดุที่มันควรจะหาง่ายมาก เค้าก็ไม่หา เลือกเอาของง่ายๆที่อยู่ในห้องซึ่งมีคนหาไว้ให้แล้วมาใช้ ซึ่งมันก็ทำให้งานออกมาแย่ตามไปด้วย
เราสังเกตว่าเค้าหัวไม่ค่อยไว ฟังอะไรไม่ทันคนอื่นเค้า เค้าเลยเลือกที่จะไม่ฟัง พอลงเรียนอะไรได้นิดหน่อย ตามเพื่อนไม่ทัน ก็เครียดป่วย ต้องเลิกเรียนไป ให้ไปทำงาน ทำได้วันเดียว โทรมาขอเลิก บอกรู้สึกว่าน่าจะยาก พอถามอะไรตอบไม่ได้ก็จะตอบมามั่วๆเลย แต่จะไม่เคยบอกว่าไม่รู้อะไร และก็เถียงด้วยนะ เถียงไปจนกว่าจะจำนนด้วยหลักฐานนั่นแหละ
เพื่อนเราเครียดง่ายมาก ร้องไห้บ่อย เครียดทีไรก็ป่วย ไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักอย่างตั้งแต่เข้ามาทำงาน เพราะเป็นคนไม่ถามอะไรใคร เดาว่าคงกลัวตัวเองดูโง่ และก็เลยทำผิดพลาดไปเรื่อยๆ แล้วก็เครียด ร้องไห้ แล้วก็ไม่ทำ แล้วชีวิตก็พัง เครียดอีก แต่ยังคงจะไม่ทำ วันๆกินแต่ยา กลายเป็นวงจรอุบาทว์ มีแฟนก็โดนแฟนหลอก คนเตือนก็ไม่เชื่อ เชื่อหมอดูมากกว่า ถ้าท่านเห็นสภาพ ท่านจะรู้ว่ามันทำให้คนรอบข้างที่เป็นห่วงเค้าอกแทบจะแตกตาย ที่บ้านเพื่อนคนนี้ฐานะไม่ค่อยดีด้วย พ่อแม่ไม่มีงานประจำหรือสวัสดิการอะไร ขายของเล็กๆน้อยๆ เราคิดไม่ออกว่าอีกสิบปีเพื่อนเราจะเป็นยังไง (เพื่อนเราเป็นผู้หญิง อายุเริ่มเยอะ และยังไม่มีแฟน)
เรารู้สึกว่าเค้าประหลาดนะ งานส่วนรวมทำไม่หยุด แต่งานที่เป็นความมั่นคงของชีวิตตัวเองดันไม่ทำ
ดูไปก็เหมือนเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ อยากทำอะไรตามความรู้สึก (และภูมิใจด้วยนะว่าตัวเองเป็นสาวทำตามความรู้สึก! เพลีย) ไม่อยู่บนความเป็นจริง คือหนีปัญหาและหลอกตัวเองไปวันๆว่าวันนี้ผ่านไปก็พอ มีความเชื่อผิดๆที่พูดออกมาตลอดว่าจะสามารถหาเส้นทางลัดที่จะผ่านไปได้ โดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง (ไม่ต้องอ่านหนังสือ! ไม่ต้องทำวิชาการ!) ทั้งๆที่ทุกวันนี้ยังขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่เลย เพราะเงินเดือนไม่พอ แต่เค้าภูมิใจมากนะที่ได้ทำงานที่นี่ อย่างที่บอก สถาบันนี้คนที่เข้ามาได้ต้องไม่ธรรมดาระดับนึงนะ แต่ให้เงินน้อยมาก เพียงแต่มีหัวโขนที่สวยงามเท่านั้น
เราปวดหัวมาก เครียดมาก เพราะเราเป็นห่วง กลัวชีวิตเค้าจะหายนะ ตอนพ่อแม่เค้าแก่ เค้าจะเอาอะไรไปดูแลพ่อแม่หรือแม้แต่ตัวเอง และจะทำงานนี้ได้อีกนานแค่ไหน
เราไม่คิดว่าเราจะใจกว้างพอที่จะทำงานแทนเค้าไปได้ชั่วชีวิต เพราะทุกครั้งที่เราเห็นเค้าไม่เอาอะไร เราก็โมโห วันนึงเราคงระเบิดยิ่งกว่าปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ
เราเคยว่าเค้า(เบาๆ) ไปคร้ังนึง แล้วเค้าเหมือนโกรธหรือเสียใจไม่รู้นะ ห่างจากเราไปพักนึงเลย
คิดเหมือนกันว่า เราจะลองคุยกับเค้าอีกสักครั้ง อาจจะเป็นการคุยตรงๆและฟังดูรุนแรง ด้วยนิสัยเค้าเราเดาว่าอาจต้องแลกด้วยความเป็นเพื่อนเลย เพื่อนคนอื่นก็เตือนๆเหมือนกันว่าอย่าพูดจะเสียเพื่อน
ระบายออกมาแบบพรั่งพรู เรายืนยันนะว่าเพื่อนเราเป็นคนดี แต่ตรรกะพังมากๆ
เราเห็นสภาพนี้ทุกวัน เรารู้สึกแย่ตามไปด้วยจนทนไม่ไหวต้องเข้ามาระบาย เพราะคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง
…………………..
เป็นท่าน ท่านจะพลีชีพพูดตักเตือนเค้าไหม หรือจะก้มหน้าก้มตาทำงานช่วยเค้าต่อไปให้รอดไปวันๆ หรือจะปล่อยเค้าไปตามยถากรรม