ค่ายทหารโยธินพิทักษ์ เวลา 6.30 น. พระอาทิตย์ขึ้น อากาศเย็นสบาย เสียงนกร้องดังจิ๊บๆ
เหล่าพลทหารทั้งหลายใส่ชุดลำลองมาวิ่งออกกำลังกาย เดินผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ปั่นจักรยานยามเช้า
พร้อมทั้งทหารรับใช้ ที่ต่างก็ทำหน้าที่ของตน ทั้งทำสวน รดน้ำ พรวนดินกันไป บ้างก็ขับรถออกไปซื้อของตอนเช้า
พลทหารบางคนก็นำอาหารไปเสิร์ฟให้ครอบครัวของ ท่านนายพลวีรเทพ พิทักษ์โยธิน ที่โต๊ะรับประทานอาหาร

"กันต์ วันนี้ไปรับราชการทหารวันแรก หลังจากเรียนจบปริญญาโทที่อังกฤษ พร้อมหรือยัง? กับการปฏิบัติหน้าที่"
"พร้อมแล้วครับคุณพ่อ"
"แล้วบาร์จล่ะ วันนี้ต้องไปเป็นนักบินแล้วล่ะสิ เป็นยังไงบ้าง ตื่นเต้นไหม?"
"นิดหน่อยครับคุณพ่อ"
"ตื่นเต้นน่ะได้ แต่แกก็ต้องเต็มที่กับการบินด้วย แกต้องรับผิดชอบชีวิตผู้โดยสารบนเครื่องบินทั้งลำ ห้ามประมาทเด็ดขาด!"
“ครับคุณพ่อ”
"ส่วนแบงค์ วันนี้เปิดเทอมวันแรก ตั้งใจเรียนให้หนัก อ่านหนังสือให้มากๆ
เรียนจบมาแกจะได้เป็นวิศวกรที่มีคุณภาพ มีการงานที่มั่นคง เชิดหน้าชูตาตระกูลเรา"
"ครับคุณพ่อ"

"แล้วปลายฟ้าอยู่ไหน!! สายป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่ลงมาทานข้าวอีก!!" "ฟ้าอยู่นี่ค่ะคุณพ่อ"
"ฟ้า ตอนนี้เวลา 6 โมงครึ่งแล้ว ทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้!!" "ฟ้าขี้เกียจตื่นเช้านี่คะคุณพ่อ"
"ฟ้า!! ความขี้เกียจเป็นสิ่งไม่ดี พรุ่งนี้แกต้องตื่นให้เช้ากว่านี้!!"
"ไม่ค่ะ พรุ่งนี้ฟ้าจะตื่นสายกว่านี้อีก ฟ้าง่วงค่ะ เมื่อคืนฟ้านอนเที่ยงคืน"
"ทำไมถึงนอนดึกขนาดนั้น แกมัวแต่ทำอะไร ทำไมถึงทำตัวไม่มีระเบียบวินัยแบบนี้"
"ฟ้าดูซีรีส์ค่ะ ก็ฟ้าเบื่อนี่คะ ฟ้าไม่อยากไปโรงเรียน"
"แกดูซีรีส์ไร้สาระนั่นทำไม ทำไมถึงไม่อ่านหนังสือเรียน แกจะไม่อยากไปโรงเรียนไม่ได้ แกอยากโง่เหรอไง!!
คราวที่แล้วแกก็โดนไล่ออกจากคอนแวนต์ ถ้าคราวนี้แกไปก่อเรื่องจนโดนไล่ออกอีก พ่อจะไม่ช่วยแกอีกแล้วนะ!"
"คุณพ่อไม่ต้องมาช่วยฟ้าก็ได้ค่ะ ฟ้าไม่อยากเรียนอยู่แล้ว!"
"ปลายฟ้า!! นี่แกประชดพ่อเหรอ!!"

"อย่าค่ะ...คุณ" คุณเพียงดาว โพธินพิทักษ์ รีบห้ามปรามสามี
"คุณดาว คุณเห็นไหม ว่ามันท้าทายผม"
"อย่าถือสาลูกเลยค่ะคุณ ตอนนี้ตอนเช้า อย่าอารมณ์ไม่ดีเลยนะคะ มาทานข้าวกันดีกว่าค่ะ"
"คุณสั่งผมเหรอ?"
"ไม่ใช่ค่ะ แต่ดาวอยากให้คุณใจเย็นๆ
วันนี้เป็นวันทำงานวันแรก และวันเปิดเทอมวันแรกของลูกๆ นะคะ มาสร้างบรรยากาศที่ดีๆ กันดีกว่าค่ะ อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ"
"ก็ได้ ผมจะยอมไม่เอาเรื่องวันนึง"
"ดีแล้วค่ะคุณ วันนี้มีของโปรดของคุณด้วย เดี๋ยวดาวตักให้นะคะ" "โอเค วันหลังคุณก็ดูแลลูกดีๆ หน่อยล่ะ อย่าให้มาเถียงผมอีก" "ค่ะ"

"ฟ้า มากินข้าวนะลูก" "ไม่ค่ะคุณแม่ เดี๋ยวฟ้าจะออกไปกินข้าวเช้าข้างนอก"
"ฟ้า เดี๋ยวแม่ให้พี่บอมบ์ขับรถไปส่งนะลูก" "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ฟ้าไปเองได้ ไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"
"อ้าว ฟ้า ฟ้า..." "ปล่อยมัน! ฟ้ามันเป็นลูกไม่รักดี มันอยากจะทำอะไรก็ปล่อยมัน!"
"คุณคะ...อย่าว่าลูกเลยค่ะ" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม กินข้าว!!"

ปลายฟ้าเดินออกไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าบ้าน และบอกให้ไปส่งที่ร้านอาหารเช้าสไตล์ฝรั่ง
ปลายฟ้าสั่งวาฟเฟิล และชุด American Breakfast ปลายฟ้าหยิบไอโฟนขึ้นมากดเข้าไปเล่นเกม
ปลายฟ้านั่งเล่นเกมเป็นชั่วโมง ก่อนออกไปจากร้านอาหาร และไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะข้างๆ ร้าน
ปลายฟ้าหันไปเห็นเด็กกลุ่มนักเรียน วัยประมาณอนุบาล-ประถมต้น นั่งเล่นชิงช้าและของเล่นอย่างสนุกสนาน
พร้อมแม่ที่กำลังป้อนข้าวไข่เจียวในกล่องโฟม และพ่อของเด็กที่กำลังแกว่งชิงช้าและวิ่งเล่นกับลูก
ปลายฟ้านั่งมองครอบครัวที่แสนธรรมดาและอบอุ่นครอบครัวนั้นเป็นชั่วโมง ก่อนจะเดินออกจากที่ตรงนั้นไป...

อีกด้านหนึ่ง บนรถเมล์ ที่แออัดหนาแน่น เต็มไปด้วยผู้คน มีเด็กนักเรียนรัฐบาล เอกชน พาณิชย์ และผู้ใหญ่วัยทำงาน
เบียดเสียดกันไปมาบนรถเมล์ บางคนก็หอบข้าวของรุงรังขึ้นรถเมล์ ในขณะที่รถเมล์จอดลงที่ป้าย ทุกคนก็รีบวิ่งลงมา

"โอ๊ยยยย!!! ป้า! เดินยังไงเนี่ย ไม่ดูตาม้าตาเรือ"
เพลิน นักเรียนหญิงผิวขาว รูปร่างสูงโปร่ง ผมซอยสีดำ ถักเปียยาวๆ ทั้งสองข้าง ในชุดนักเรียนเอกชน ตะโกนขึ้นมา
"หนูไม่เห็นเหรอ? ว่าป้าถือของอยู่!" "คนเยอะแบบนี้ใครจะเห็นล่ะ!!" "ยังเด็กอยู่เลย สายตาไม่ดีแล้วเหรอ!"
"นี่ป้า อย่ามาด่ากันอย่างนี้นะ ก็ป้าเดินไม่ระวังเอง มาโทษกันได้ไง!"
"ทำไมพูดจาอย่างนี้! อยู่โรงเรียนอะไรเนี่ย? เดี๋ยวแจ้งทางโรงเรียนซะเลย!!"
"แจ้งไปเลย จะหัวหงอกหัวดำที่ไหนชั้นก็ไม่สน!"
"ปากเสียแต่เด็กเชียวนะ นี่หนู เข้าเรียนสายแบบนี้ ระวังถูกอาจารย์ทำโทษเอานะ!"
"ไม่ต้องมาทำเป็นเตือน ดูตัวเองก่อนเถอะอีแก่ สารรูปอย่างนี้ คงไม่มีใครเอา เลยมายืนด่าชาวบ้านแบบนี้"
"นี่ ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ถ้ามีสมอง คงรู้นะ ว่าใครหาเรื่องใครก่อน แล้วนี่ใส่กระโปรงสั้นอย่างนี้ ที่โรงเรียนไม่ว่าเหรอ!!"
"ทำไม อยากใส่บ้างเหรอ แต่หุ่นเผละแบบนี้ คงใส่ไม่ได้หรอกมั้ง อ้วนเตี้ยเป็นช้างน้ำ แล้วยังปากเสียอีก!"
"ชั้นไปดีกว่า ขี้เกียจเถียงกับเด็กเมื่อวานซืนอย่างหล่อนแล้ว! นี่ถ้าไม่ติดว่าชั้นต้องรีบเอาของไปให้ลูกค้านะ ชั้นเอาเรื่องหล่อนแน่!!!"
ป้าเดินออกไปทางที่เด็กนักเรียนยืนอยู่ แต่เด็กนักเรียนคนนั้นเดินเอาไหล่ไปชนป้า และรีบเดินออกไป
"ร้ายจริงๆ เด็กคนนี้" ป้าเดินไป บ่นไป อย่างหัวเสีย

อีกมุมหนึ่ง บนสถานีรถไฟฟ้า BTS

มีนักเรียนหญิงสองคน ที่อยู่ในชุดนักเรียนเอกชน กำลังนั่งเสียบหูฟัง ฟังเพลงในไอพอด
ขณะที่รถไฟฟ้าถึงสถานี นักเรียนหญิงทั้งคู่ ก็ได้เดินออกไปคุยกันที่ชานชาลา

"พี่เกล คุยกับเพื่อนเหรอ?" "คุยกับแฟน" "เข้าโรงเรียนกัน" "พี่ยังไม่อยากเข้าตอนนี้ พริมเข้าไปก่อนเลย"
"ได้ๆ รอพี่เทมส์มาเหรอพี่" "เทมส์มันเข้าโรงเรียนไปแล้ว" "พี่ไม่ตามพี่เทมส์เข้าไปเหรอ?"
"มันอยู่กับเพื่อนมัน วันนี้เปิดเทอมวันแรก ยังไม่ต้องรีบก็ได้ พี่อยากเดินเล่นตรงนี้ก่อน"
"โอเคๆ งั้นพริมไปก่อนนะพี่ เจอกันตอนเย็น บ๊ายบาย" "บายๆ"

มิเกลใช้มือถือเซลฟี่ถ่ายรูปตัวเองตอนเช้า ที่วันนี้แต่งหน้าและม้วนผมเป็นลอนๆ มาอย่างสวยงาม
มิเกลลงรูปตัวเองใส่ชุดนักเรียน ในเฟสบุ๊คและอินสตราแกรม ไม่กี่นาทีก็มีคนมากดไลค์รูปเป็นพันๆ ไลค์
มิเกลยิ้มอย่างดีใจ พร้อมถือกระเป๋านักเรียน Jacob เดินไปที่ทางเข้าโรงเรียนอย่างสบายใจ

หน้าโรงเรียนฮาร์โมเนียส เวลา 9.00 น.

'บรื้นนนนนน บรื้นนนนนน บรื้นนนนนน !!'
"ที่นี่ใช่มั๊ยครับ?" "ใช่ค่ะ จอดตรงนี้เลยค่ะที่รัก" "แล้วถ้าผมอยากเข้าไปจอดในหัวใจแพทล่ะ ต้องทำยังไง"
"ไมค์ก็อยู่ในหัวใจแพททุกวันอยู่แล้วนี่คะ"
"น่ารักที่สุดเลย เดี๋ยวเย็นนี้ไมค์มารับนะครับ จุ๊บๆ" "จุ๊บๆ ค่ะที่รัก" ไมค์กับแพทตี้หอมแก้มและจูบปากกัน
"ตั้งใจเรียนนะครับ" "ค่ะ ตอนเย็นเอาดูคาตี้มารับนะ" แพทตี้โอบกอดไมค์ที่นั่งอยู่บนบิ๊กไบค์
"ได้ครับ ซียูดิสอีฟนิ่งคร๊าบฮันนี่!" "ซียู มายบอยยยย บ๊ายบายยยยย"
แพทตี้ สาวลูกครึ่งที่อยู่ในชุดนักเรียนโรงเรียนฮาร์โมเนียส เพิ่งลงมาจากบิ๊กไบค์ Kawasaki Ninja ของไมเคิล แฟนฝรั่ง
มิเกลหันไปเห็นแพทตี้กับไมค์พอดี มิเกลยิ้มอย่างร่าเริง และชูนิ้วโป้ง เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่า "สุดยอด!" ให้กับแพทตี้

"Hi! แกเป็นเด็กเก่าป่ะ? ที่เคยเรียนรุ่นเดียวกันตอน ม.3" "ใช่ๆ ตอนนั้นเราอยู่คนละห้องกัน จำได้ว่าไม่เคยคุยกันเลย"
"ตอน ม.3 แกอยู่ห้อง 2 ป่ะ? เราอยู่ห้อง 10" "ใช่แล้ววว ห้องเราอยู่ห่างกันมาก เจอกันยังไม่ค่อยได้เจอเลย ฮ่าๆๆๆ"
"จริงงงง! ฮ่าๆ แกชื่ออะไรนะ?" "มิเกล แกชื่อแพทตี้ป่ะ?" "รู้ได้ไงอ่ะ?" "รู้ดิ ลูกครึ่งมีไม่กี่คนในโรงเรียน"
"ให้เราเดานะ เพื่อนแกต้องเม้าท์เรื่องเราให้แกฟังแน่เลย ใช่ป่ะ?"
"รู้ทันจังเลย ก็มีบ้างแหละ เห็นว่าแกเป็นลูกครึ่งแล้วก็สวยไง เพื่อนเรามันเห่อลูกครึ่งกันน่ะ"
"ปากหวานจริงๆ" "ความจริงเราปากมอมนะ ฮ่าๆ"

"แกรู้หรือยังว่าจะอยู่ห้องไหน?" "ห้อง 6 มั้ง ถ้าจำไม่ผิดนะ ฮ่าๆ"
"ทำไมอ่ะ ปกติแกเป็นคนลืมเก่งเหรอ?" "เปล่า เรามีหลายเรื่องที่ต้องให้คิดน่ะ แพทตี้ แกรู้หรือยังว่าจะอยู่ห้องไหน?"
"ห้องเดียวกับแก" "จริงดิ?" "จริงงงงง" "มีเพื่อนแล้ว เย้!" "ฮ่าๆๆๆ ดีใจๆ" มิเกลกับแพทตี้ ยิ้มและหัวเราะกันอย่างร่าเริง

"วันนี้มาสายเลย ทำไงดีอ่ะ? เดินเข้าไปเลยป่ะ หรือจะแอบดี?"
"เดินเข้าไปเลยดิ เราไม่ชอบแอบอ่ะ ชอบโดนอาจารย์ด่า สนุกดี ฮ่าๆๆๆ"
"แต่เราก็จะโดนตัดคะแนนความประพฤตินะ เราว่าแอบวิ่งเข้าไปในประตู 2 ดีกว่า แบบไม่ให้อาจารย์เห็น"
"ความคิดดีๆ ได้ๆ งั้นรีบวิ่งกัน Go!!" แพทตี้และมิเกล รีบวิ่งเข้าไปในอีกประตูทางเข้าหนึ่งของโรงเรียน
“ณภัทร แพทริเซีย พวกเธอทำไมเพิ่งมาถึงโรงเรียน!”
"เฮ้ยยยย!" "กรี๊ดดดด!"
"เอ่อออ คือว่ารถติดน่ะค่ะอาจารย์”
"แพทตื่นสายน่ะค่ะ เมื่อคืนแพทดูบอลดึกไปหน่อย แพทขอไปขึ้นห้องเรียนก่อนนะคะ"
"ไม่ต้องเลย พวกเธอไปวิ่งรอบสนามบาส 10 รอบ แล้วค่อยขึ้นห้องเรียน!" "ค่ะอาจารย์"

อีกมุมหนึ่ง เพลินกำลังเดินมาที่หน้ากำแพงโรงเรียน และโยนกระเป๋านักเรียนข้ามไปในกำแพง
พร้อมถลกกระโปรงและปีนขึ้นไปบนกำแพง ทันใดนั้น ปลายฟ้า เดินลงมาจากรถแท็กซี่ ก้มมองนาฬิกา
และเดินไปเห็นเพลินกำลังปีนกำแพงอยู่พอดี ปลายฟ้าตะโกนบอกเพลินให้รอตนด้วย แต่เพลินไม่สนใจ
และรีบกระโดดลงไปจากกำแพงทันที ปลายฟ้าโยนกระเป๋าและรีบปีนกำแพงลงไปอย่างรวดเร็ว

'ตุ๊บ!'
"โอ๊ยยยยยย!!"
"แกปีนกำแพงตามชั้นลงมาทำไมเนี่ย กระโดดลงมา เกือบโดนชั้นเลย!"
"ชั้นไม่ได้จะปีนตามแก ถ้าเป็นคนอื่นที่กำลังปีนกำแพงอยู่ ชั้นก็จะปีนตามมาเหมือนกันแหละ"
เพลินรีบวิ่งไปขึ้นห้องเรียน ปลายฟ้าตะโกนตามหลัง "เดี๋ยวสิ! รอชั้นด้วยยย!"