รู้เมื่อสาย..... ผมรักเธอไปแล้วทั้งใจก่อนมารู้ทีหลังว่าเธอมีแฟนแล้ว T_T

ต้องบอกก่อนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณสี่ห้าปีก่อน.... ตอนนั้นผมยังเป็นนักศึกษาปีสองอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และได้รู้จักกับรุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้ จำได้ว่าครั้งแรกที่ได้คุยกันคือน้องเค้า โทรมาถามเรื่องการรับน้องนี่แหละ และต่อผมก็ได้คุยกันในเฟสบุ๊คมาเรื่อยๆ น้องเค้าก็น่ารักดี คุยสนุก ก็เลยเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายอย่างเราจะตกหลุมรัก เมื่อได้คุยกันไปซักช่วงเวลานึงผมจึงได้ถามน้องเค้าว่ามีแฟนรึยัง คำตอบที่ได้คือไม่มี พอได้คำตอบแบบนั้นเราก็ขอจีบสิครับ 555+ จนเราก็มีโอกาศได้ไปดูหนังด้วยกัน โทรคุยกันบ่อยขึ้น ผมรู้สึกได้เลยว่าตอนนั้นโลกมันสีชมพูสุดๆ และแล้ว... เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
           จำได้ว่าวันนั้นเวลาประมาณ11โมงผมก็ได้ทราบข่าวว่าน้องเค้าประสบอุบัติเหตุถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล คือตอนนั้นผมนี่สั่นไปทั้งตัวผมรีบขี่มอไซต์ไปที่ รพ.ทันที ผมรีบโทรหาน้องเค้า เป็นแม่น้องเค้ารับสายและก็ได้ไปพบน้องเค้านอนหลับอยู่ที่ห้องรอดูอาการ คือตอนนั้นเห็นเลยว่าหัวบวมมาก มาทราบเรื่องทีหลังว่าหัวกระแทกพื้นอย่างแรง ผมเฝ้าอยู่นั้นได้คุยกับแม่น้องเค้าอยู่นานหลายชั่วโมงผมจึงได้กลับ และตอนเย็นจะมาเยี่ยมใหม่
          เย็นวันนั้นผมได้เดินทางไปที่ รพ.อีกครั้ง แต่ที่ตึกเดิมที่เดิม ไม่มีใครอยู่แล้ว ผมโทรไปที่เบอร์น้องเค้าอีกครั้ง แม่ของน้องเค้ารับสายและบอกว่าตอนนี้อยู่ ICU ตอนนั้นผมแทบทำตัวไม่ถูกรีบหาห้อง ICU ตัวนี่สั่นไปหมด เมื่อไปถึงหน้าห้อง ICU ก็พบกับครอบครัวของน้องเค้าอยู่พร้อมหน้า ผมรีบถามอาการกับแม่ของน้องและได้คำตอบว่ารอดูอาการ แม่พาผมเข้าไปดูน้องเค้าในห้อง ICU เธอได้ถูกโกนผมและผ่าตัดกระโหลกหน้าน้องเค้าบวมมากจนผมจำแทบไม่ได้ วันนั้นผมพูดอะไรไม่ออก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนที่เรารู้สึกดีด้วยมากๆ เหมือนเขากำลังจะจากไป น้ำตาเหมือนจะไหลออกมาแต่ผมพยายามห้ามไว้ ผมอยู่คุยกับครอบครัวของน้องเค้าทุกคนดูกลัวมาก กลัวน้องจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา กลัวฟื้นขึ้นมาแล้วจำใครไม่ได้ กลัวว่าจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว TT_TT จนถึงเวลาห้ามเยี่ยมทุกคนก็เดินทางกลับผมจึงได้กลับ ระหว่างที่ขี่รถกลับห้อง บอกได้เลยว่าน้ำตานี่ไหลเป็นน้ำตก วันนั้นร้องไห้จนหลับไป
          วันต่อมาข่าวดีก็มา เธอฟื้นครับ ฟื้นขึ้นมาแบบเหมือนนอนตื่น จำทุกคนได้ปกติ และเป็นวันนี้แหละครับที่ผมได้เจอพี่ชายคนนั้น คนที่ผมคิดว่าเป็นพี่ชายของเธอ และตั้งแต่วันนั้นผมก็ไปเยี่ยมน้องเค้าทุกวัน เช้า เย็น จนเธอได้ออกจาก รพ. รอบแรก (คือผ่ากระโหลกออกนี่ต้องมีผ่าเอากระโหลกใส่อีกครั้งน่ะ) รู้ตัวอีกทีผมรักเธอไปแล้วแหละแม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้สวยเหมือนตอนพบกันครั้งแรกก็ตามแต่ผมก็รักเธอ เธอกลับมาพักฟื้นที่บ้าน ผมได้มีโอกาศไปหาเธอที่บ้านบ่อยๆ (เกือบทุกวัน) ที่บ้านเค้าก็ต้อนรับดี จนผมคิดไปแล้วแหละว่าเป็นแฟนกัน ระหว่างช่วงนั้นเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วนกันเราก็ยังโทรคุยกันอยู่เสมอ
          และก็มาถึงตอนที่เธอต้องเข้า รพ. อีกครั้งเพื่อผ่าตัดผมก็ยังคงไปเยี่ยมน้องเค้าเหมือนเดิมๆ เช้า เย็น จนไปทำให้พี่ชายคนนั้นไม่พอใจเข้า จนมาถึงเย็นวันหนึ่งก็มีสายโทรศัพท์เข้ามาเป็นเพื่อนของน้องเค้าบอกกับผมว่า ไม่ต้องไปเยี่ยมอีก เพราะแฟนของน้องเค้าไม่พอใจเค้าทะเลาะกัน ผมงง? มันคืออะไร เรื่องอะไร คำถามมากมายเข้าในหัวของผม ผมไม่อยากจะเชื่อ รีบโทรไปถามจากปากน้องเค้า ได้รับคำตอบ ผู้ชายคนนั้นที่เราคิดมาตลอดว่าเป็นพี่ชายของเธอ แท้จริงแล้วคือผัวของเธอ 5555+ เสียใจมากจนได้แต่หัวเราะครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบ....

ปล.แต่เธอก็ทำให้ผมรู้จักว่าการรักใครซักคนจริงๆเป็นยังไง^^