ผู้ชายในนวนิยายสมัยเก่าทำไมเป็นคนดีกันจัง

เป็นผู้ใหญ่ เป็นสุภาพบุรุษ จิตใจงดงาม ทั้งชายเล็ก ชายกลาง พ่อนางเอก  พจนา สามีคุณแพรว  ท่านต้อม นุกูล

แต่ผู้หญิงร้ายมาก เกือบทุกคน

วรรณคดี นิทานโบราณเหมือนกัน ผู้ชายจะเป็นคนดี ผู้หญิงจะร้ายมาก  ผู้หญิงเป็นใหญ่ ผู้ชายถูกผู้หญิงควบคุมหมด เช่น การใส่เสน่ห์กษัตริย์ มีผู้หญิงคอยบงการอยู่เบื้องหลังการปกครอง

ฝรั่งที่เข้ามาไทยบันทึกว่าในบ้าน (ชาวบ้าน) ผู้หญิงจะเป็นใหญ่  เพราะผู้ชายจะถูกเกณฑ์ไปเป็นไพร่ทำงานให้เจ้านาย  6 เดือน กลับบ้าน 6 เดือน ที่บ้านผู้หญิงเลยดูแลหมด  ผู้หญิงเลยเป็นใหญ่ในสังคม

ละคร วรรณคดีเลยสะท้อนสังคมคนในสมัยนั้นออกมา

ผิดกับสมันนี้นวนิยายสมัยใหม่ หลายเรื่องผู้ชายจะร้ายมาก ผู้หญิงกลับดี๊ดี   ผู้ชายวางแผนร้ายไปทุกเรื่อง  ผู้หญิงเป็นนักธุรกิจ เป็นผู้นำทั้งทางเอกชนและทางราชการ เป็นผู้นำทางบ้านเมืองแต่กลับมีผู้ชายคอยบงการอยู่เบื้องหลัง (มันกลับกัน)

ก็เป็นการสะท้อนสังคมออกมานะว่าผู้ชายเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้มีนวนิยายเรื่องทวิภพเพิ่งแต่งเมื่อปี 2529 คุณหลวงอัครเทพวรากรสะท้อนให้เห็นว่าผู้ชายสมัยนั้นเป็นสุภาพบุรุษมาก ให้เกียรติผู้หญิง ซึ่งหาไม่ได้ในปัจจุบัน ตอนละครทวิภพแพร่ภาพ  ถึงกับมีสาวๆมาตั้งกระทู้เพ้อหาผู้ชายแบบคุณหลวงกันหลายกระทู้