หน้าแรก
คอมมูนิตี้
ห้อง
แท็ก
คลับ
ห้อง
แก้ไขปักหมุด
ดูทั้งหมด
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
แท็ก
แก้ไขปักหมุด
ดูเพิ่มเติม
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
{room_name}
{name}
{description}
กิจกรรม
แลกพอยต์
อื่นๆ
ตั้งกระทู้
เข้าสู่ระบบ / สมัครสมาชิก
เว็บไซต์ในเครือ
Bloggang
Pantown
PantipMarket
Maggang
ติดตามพันทิป
ดาวน์โหลดได้แล้ววันนี้
เกี่ยวกับเรา
กฎ กติกา และมารยาท
คำแนะนำการโพสต์แสดงความเห็น
นโยบายเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล
สิทธิ์การใช้งานของสมาชิก
ติดต่อทีมงาน Pantip
ติดต่อลงโฆษณา
ร่วมงานกับ Pantip
Download App Pantip
Pantip Certified Developer
สารเศร้า...
กระทู้สนทนา
แต่งกลอน
๐..บางบทในบทกวีมีสารเศร้า
ไหวสะท้านแผ่วเบาบนรู้สึก
พาจิตสู่ห้วงภวังค์,เวิ้งสำนึก
คราผู้อ่านตรองตรึก,ยิ่งย้ำคิด ฯ
๐..เมื่อกวีหว่านถ้อยถูกรอยแผล
สะกิดจี้ดวงแดสะท้อนจิต
บทกวีบทนั้นก็สัมฤทธิ์
ประทับติดห้วงใจไม่รู้คลาย ฯะ
▼
กำลังโหลดข้อมูล...
▼
แสดงความคิดเห็น
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
่" บุหลันขวัญฟ้า "
ดวงบุหลันขวัญฟ้าจารวี ร่ายวลีวาบไหวดั่งไฟฝัน เห่บทตอนอ้อนคำมาจำนรรจ์ กานท์กลอนกลั่นสรรสร้อยถ้อยหลั่งริน จะกอบเมฆม่านฟ้ามาประดิษฐ์ เนรมิตสกาวหาวห้วงศิลป์ โปรยน้ำค้างต่างเพชรพลอยไพลิน เบื้องบุรินทร์ถวิ
สมาชิกหมายเลข 9029321
--- ภวังค์ ----
๐...ภวังค์ขณะลำยานเคลื่อนผ่านตึก พิจารณาตรองตรึกอย่างถ้วนถี่ นิ่งผ่อนลมออกเข้าเพ่งพอดี ปล่อยมโนล่องลี้ลิ่วลอยลม ฯ ๐...พลันห้วงคิดผุดภาพใจซาบซ่าน คำนึงหน้าโฉมสคราญเกล้ามวยผม สองเนตรวาววับพริ้มยิ้มชวนช
วัคคุวัท
วิหคฤๅหน่ายฟ้า ลืมฝัน
๐ วิหคฤๅหน่ายฟ้า ลืมฝัน มัจฉะฤๅหน่ายอรร- ณพกว้าง เถาะฤๅหน่ายพิศจันทร์ เพ็ญแจ่ม กวีก็ห่อนเริดร้าง เรขแต้มจินตนา ฯ ๐ ควรฤๅปรามาสขึ้ง ความคิด ใครนา ปวงปราชญ์แลโกวิท ตรึกถ้อย กวีหากคับแคบจิต บ่ใช่ กวีเนอ
วัคคุวัท
>>>น้ำตก<<<
ลดหลั่นชั้นโอบผาอีกไหลเลี้ยว น้ำเย็นเกลียวขาวพราวกระทบหิน ธรรมชาติคือแม่ของแผ่นดิน หยาดไหลรินหล่อเลี้ยงปวงชีวา ชมน้ำเย็นใสกระจ่างสล้างจิต น้ำคือมิตรประพรมพร่างอิ่มเอิบหนา หม่นห่มโศกใดใดที่มีมา ห้วงธา
ออมอำพัน
#}|~<,?>$^ ๏ มั่ว ๏ %*€$<?!=¥€
๏ มั่ว ๏ ***** ๏ กลืนอักษรขย้อนศิลป์ดมกลิ่นศาสตร์ จนเกรี้ยวกราดฉันทลักษณ์หลักโวหาร ให้อบอวลมวลสมุทรสุดประมาณ ครึกโครมสรวงห้วงพิศาลฐานเทวา ๏ เสียงอึกทึกกึกก้องผองคำศัพท์ คมความนับเอนกอนันต์ เสกสรรค์หา
ฮกกงจื้อ
O หรือว่า .. มือที่มองไม่เห็น ? .. O
0 มือที่มองไม่เห็น .. หรือจะเป็นผู้วางทิศทางให้ ? คอยกำหนดก้าวย่างทุกย่างไป ทอดคดเคี้ยวอย่างไรเลี่ยงไม่พ้น 0 แม้นกระทั่งก้าวย่างผ่านทางแยก นั่นยิ่งแปลก .. จากของเหมือนจ้องจะหล่น ให้ก้าวย่างตามมาก้มคว้
สดายุ...
“คืนหนึ่ง…กลางใจคน”
ลมพัดแผ่วแทรกผ่านสะท้านไหว เหมือนเสียงใจใครหนึ่งซึ่งเงียบงัน ดวงดาวพราวพรายอยู่ไม่รู้วัน ยังส่องฝันอันลี้ลับประดับฟ้า คืนค่ำคล้ำหม่นบนหนทางยาว ใจคนร้าวเงียบเหงาเฝ้าคอยหา เหมือนแรงคิดติดค้างในกายา ยัง
กิรติ
O ร่ำร้อย .. พจีเรียง .. O
๑๔ 0 ผองภุมรินผัสะพบู นิระรู้ประจาคบิน สมเสพวิเลปนะถวิล ตฤปะพินทุเกสร . . ๘ 0 รุ่งสางที่ .. เย็นฉ่ำหยาดน้ำค้าง ภาพปีกลายบอบบางลอยร่าง-ร่อน แสงแรกวันจากสรวงเผยช่วงตอน โอบโลกให้รู้ร้อนอย่างอ่อนโยน 0 เช่
สดายุ...
.... " กลบเดือนดาว " ....
.... " กลบเดือนดาว " .... ราตรีนี้ คลี่ม่านฟ้า มัวมืดมิด เมฆเทาปิด ทาบฟ้า ทมึนฐาน เม็ดฝนสาด ซ่าซ่า .. รัตติกาล สายลมผ่าน หวีดหวิว สะท้านใน ณ ยามนี้ ดึกสงัด ซ้อนเงียบเหงา คงเพียงเรา น
sarasiri
O น้ำปลายฝน .. O
0 น้ำปลายฝนกรากเชี่ยวเป็นเกลียวระลอก กระเพื่อมผิวพลิ้วกระฉอกคล้ายบอกว่า เข้มดินโคลนขุ่นข้นที่ปนมา บ่งร่องรอยอันยากยาที่ป่าบน 0 จะกี่รอบเดือนปีในที่นั้น แม่น้ำพร้องจำนรรจ์หมื่นพันหน ยังไม่อาจผ่านนัยสู่
สดายุ...
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
แต่งกลอน
บนสุด
ล่างสุด
อ่านเฉพาะข้อความเจ้าของกระทู้
หน้า:
หน้า
จาก
แชร์ :
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
ยอมรับ
สารเศร้า...
ไหวสะท้านแผ่วเบาบนรู้สึก
พาจิตสู่ห้วงภวังค์,เวิ้งสำนึก
คราผู้อ่านตรองตรึก,ยิ่งย้ำคิด ฯ
๐..เมื่อกวีหว่านถ้อยถูกรอยแผล
สะกิดจี้ดวงแดสะท้อนจิต
บทกวีบทนั้นก็สัมฤทธิ์
ประทับติดห้วงใจไม่รู้คลาย ฯะ