บอกก่อนนะคะ กระทู้ก่อนเราเลิกกับแฟน แต่ตอนนี้คืนดีกันแล้วค่ะ
คือว่าเราคบกับแฟนมาสองปีแล้วค่ะ แฟนกำลังเรียนจบ ส่วนเราจบแล้ว(ฝึกงาน+เรียนต่ออยู่) บ้านเกิดเรากับแฟนอยู่คนละจังหวัดค่ะ ระหว่างที่คบกันเขาก็มาเที่ยวบ้านเราทุกปิดเทอม(แรกๆแม่ก็ไม่อนุญาตให้ค้างที่บ้าน แต่หลังๆให้นอนที่บ้านได้ค่ะ แต่เรานอนแยกห้องกันนะคะ)
ทีนี้ปีใหม่นี้แฟนก็ชวนเราไปบ้านเขาบ้าง เราเองก็อยากไป เพราะได้แต่เคยโทรคุยกับแม่แฟน แต่ไม่เคยเจอหรือทำความรู้จักมากกว่าโทรศัพท์ค่ะ
เราขออนุญาตแม่ แต่แม่เราค่อนข้างหัวโบราณสักเล็กน้อยกับลูกสาว(กับพี่ชายถ้าพาแฟนมานอนบ้านก็เฉยๆไม่ได้ว่าอะไร แต่กับเราที่เป็นลูกสาวค่อนข้างโบราณค่ะ) แม่บอกว่าถ้าจะไปต้องมีเพื่อนไปด้วย ถ้าไม่อย่างนั้นไม่ให้ไป เพราะเดี๋ยวฝั่งแม่แฟนครอบครัวแฟนจะมองเราไม่ดี...อันนี้เราเข้าใจเจตนาแม่ค่ะ ว่าแม่หวังดีกับเรา แต่อารมณ์เราคือ...ถ้าเราไปบ้านแฟนคือไม่ได้ไปเที่ยวมันทุกวันแน่ๆ ต้องมีวันอยู่บ้าน ทำความรู้จักกับครอบครัวแฟน แล้วจะเอาเพื่อนมานั่งจุ่มปุ๊ก เงอะงะ มันก็ดูแปลกๆ
พอเราบอกแฟนว่าแม่ไม่ให้ไปด้วยเหตุผลที่ว่า...เขาก็อยากให้เราไป แต่เหมือนไม่คิดจะแก้ปัญหาอะไรเลย เราก็พาลเคืองว่าเขาดูเหมือนเป็นผู้ชายที่ไม่พยายามอะไรเลย
เราก็เลยปรึกษาเพื่อนผู้ชายเราว่าทำยังไงดี มันก็บอกว่าคู่มันก็เคยเป็นที่ว่าแม่ผู้หญิงไม่ให้มาบ้านมัน มันเลยให้แม่มัน(แม่มันเหมือนแม่เราในแง่เปิดกว้างสำหรับลูกผู้ชาย)โทรไปขออนุญาตแม่ผู้หญิง...เราก็เลยเอามาบอกว่าให้แฟนทำแบบนี้บ้าง แม่เราจะได้โอเค อนุญาตให้ไป แบบว่าเป็นการการันตีว่าแม่แฟนโอเคนะ ยอมรับเราในทางที่ดี อะไรแบบนี้
แต่ทีนี้แฟนเราพูดประมาณว่า...ทำไมต้องถึงขนาดให้แม่เขาต้องโทรหาเลยหรอ มันไม่ใช่หรือเปล่า แต่เขาจะโทรขอแม่เราเองค่ะ แต่เรามองว่า แม่ฉันกลัวแม่เธอมองฉันไม่ดี ไม่ใช่กลัวเธอมองฉันไม่ดี...
พอเกิดเรื่องแบบนี้เราก็อดน้อยใจแฟนตัวเองไม่ได้จริงๆ ความคิดเราคือเรามองว่าเขาไม่ได้พยายามสักเท่าไหร่เลย ไม่ได้คิดแก้ปัญหา เราต้องเป็นคนหาทางแก้แล้วบอกให้เขาทำตาม เขาอยากให้เราไปที่บ้านเขา พอเราแม่ไม่ให้ไป เขาก็บอกว่า "โอเค ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปก็ได้" ...คือเขาเหมือนแบบตัดปัญหาให้ผลมันกลายเป็นศูนย์ แต่ไม่ใช่แก้ปัญหาเพื่อให้ผลออกเป็นบวก เราก็พูดกับเขานะคะว่าเราคิดว่าเขาดูไม่พยายามอะไรเลย เขาก็บอกว่า..."ในความคิดเค้าคือมันดูลามปามมั้ย ในเมื่อแม่บอกไม่ให้ไป โทรไปหาแม่เตงดูเป็นการเซ้าซี้ แล้วแม่จะให้ไปจริงๆหรอ" อะไรทำนองนี้
แต่ยังไงความคิดของเรามันก็ติดลบไปแล้วว่าเขาไม่พยายาม แต่เราเองก็ไม่ดีที่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับเพื่อนผู้ชายที่ให้แม่มันโทรหาแม่ผู้หญิง ก็เลยมองว่าเขาไม่พยายาม แต่คือการกระทำของเพื่อนเราทำให้เรารู้สึกว่า...เออ มันรักแฟนมันจริงๆ มันพยายามดีเนอะ อะไรทำนองนี้
ปัญหาของเราคือ
1.มีวิธีไหนที่จะทำให้เราไปทำความรู้จักกับที่บ้านแฟนได้(ไม่ต้องเอาใครไปด้วย) โดยที่แม่เราสบายใจคะ
2.คุณคิดว่าแฟนเราเขาพยายามมั้ย หรือว่าเหตุผลของเขามันก็น่าคิด
ป.ล. ยอมรับนะคะว่าขณะที่เขียนกระทู้นี้ ส่วนใหญ่เป็นอารมณ์น้อยใจแฟนค่ะ อารมณ์อิจฉาผู้หญิงคนอื่นที่แฟนพยายาม ดิ้นรนต่างๆนานา เพื่อแฟนตัวเอง
ป.ล.2 แท็กผิดขออภัยนะคะ
ปรึกษาค่ะ!!...อยากไปทำความรู้จักที่บ้านแฟน แต่แม่ไม่ให้ไป+น้อยใจแฟน!
คือว่าเราคบกับแฟนมาสองปีแล้วค่ะ แฟนกำลังเรียนจบ ส่วนเราจบแล้ว(ฝึกงาน+เรียนต่ออยู่) บ้านเกิดเรากับแฟนอยู่คนละจังหวัดค่ะ ระหว่างที่คบกันเขาก็มาเที่ยวบ้านเราทุกปิดเทอม(แรกๆแม่ก็ไม่อนุญาตให้ค้างที่บ้าน แต่หลังๆให้นอนที่บ้านได้ค่ะ แต่เรานอนแยกห้องกันนะคะ)
ทีนี้ปีใหม่นี้แฟนก็ชวนเราไปบ้านเขาบ้าง เราเองก็อยากไป เพราะได้แต่เคยโทรคุยกับแม่แฟน แต่ไม่เคยเจอหรือทำความรู้จักมากกว่าโทรศัพท์ค่ะ
เราขออนุญาตแม่ แต่แม่เราค่อนข้างหัวโบราณสักเล็กน้อยกับลูกสาว(กับพี่ชายถ้าพาแฟนมานอนบ้านก็เฉยๆไม่ได้ว่าอะไร แต่กับเราที่เป็นลูกสาวค่อนข้างโบราณค่ะ) แม่บอกว่าถ้าจะไปต้องมีเพื่อนไปด้วย ถ้าไม่อย่างนั้นไม่ให้ไป เพราะเดี๋ยวฝั่งแม่แฟนครอบครัวแฟนจะมองเราไม่ดี...อันนี้เราเข้าใจเจตนาแม่ค่ะ ว่าแม่หวังดีกับเรา แต่อารมณ์เราคือ...ถ้าเราไปบ้านแฟนคือไม่ได้ไปเที่ยวมันทุกวันแน่ๆ ต้องมีวันอยู่บ้าน ทำความรู้จักกับครอบครัวแฟน แล้วจะเอาเพื่อนมานั่งจุ่มปุ๊ก เงอะงะ มันก็ดูแปลกๆ
พอเราบอกแฟนว่าแม่ไม่ให้ไปด้วยเหตุผลที่ว่า...เขาก็อยากให้เราไป แต่เหมือนไม่คิดจะแก้ปัญหาอะไรเลย เราก็พาลเคืองว่าเขาดูเหมือนเป็นผู้ชายที่ไม่พยายามอะไรเลย
เราก็เลยปรึกษาเพื่อนผู้ชายเราว่าทำยังไงดี มันก็บอกว่าคู่มันก็เคยเป็นที่ว่าแม่ผู้หญิงไม่ให้มาบ้านมัน มันเลยให้แม่มัน(แม่มันเหมือนแม่เราในแง่เปิดกว้างสำหรับลูกผู้ชาย)โทรไปขออนุญาตแม่ผู้หญิง...เราก็เลยเอามาบอกว่าให้แฟนทำแบบนี้บ้าง แม่เราจะได้โอเค อนุญาตให้ไป แบบว่าเป็นการการันตีว่าแม่แฟนโอเคนะ ยอมรับเราในทางที่ดี อะไรแบบนี้
แต่ทีนี้แฟนเราพูดประมาณว่า...ทำไมต้องถึงขนาดให้แม่เขาต้องโทรหาเลยหรอ มันไม่ใช่หรือเปล่า แต่เขาจะโทรขอแม่เราเองค่ะ แต่เรามองว่า แม่ฉันกลัวแม่เธอมองฉันไม่ดี ไม่ใช่กลัวเธอมองฉันไม่ดี...
พอเกิดเรื่องแบบนี้เราก็อดน้อยใจแฟนตัวเองไม่ได้จริงๆ ความคิดเราคือเรามองว่าเขาไม่ได้พยายามสักเท่าไหร่เลย ไม่ได้คิดแก้ปัญหา เราต้องเป็นคนหาทางแก้แล้วบอกให้เขาทำตาม เขาอยากให้เราไปที่บ้านเขา พอเราแม่ไม่ให้ไป เขาก็บอกว่า "โอเค ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปก็ได้" ...คือเขาเหมือนแบบตัดปัญหาให้ผลมันกลายเป็นศูนย์ แต่ไม่ใช่แก้ปัญหาเพื่อให้ผลออกเป็นบวก เราก็พูดกับเขานะคะว่าเราคิดว่าเขาดูไม่พยายามอะไรเลย เขาก็บอกว่า..."ในความคิดเค้าคือมันดูลามปามมั้ย ในเมื่อแม่บอกไม่ให้ไป โทรไปหาแม่เตงดูเป็นการเซ้าซี้ แล้วแม่จะให้ไปจริงๆหรอ" อะไรทำนองนี้
แต่ยังไงความคิดของเรามันก็ติดลบไปแล้วว่าเขาไม่พยายาม แต่เราเองก็ไม่ดีที่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับเพื่อนผู้ชายที่ให้แม่มันโทรหาแม่ผู้หญิง ก็เลยมองว่าเขาไม่พยายาม แต่คือการกระทำของเพื่อนเราทำให้เรารู้สึกว่า...เออ มันรักแฟนมันจริงๆ มันพยายามดีเนอะ อะไรทำนองนี้
ปัญหาของเราคือ
1.มีวิธีไหนที่จะทำให้เราไปทำความรู้จักกับที่บ้านแฟนได้(ไม่ต้องเอาใครไปด้วย) โดยที่แม่เราสบายใจคะ
2.คุณคิดว่าแฟนเราเขาพยายามมั้ย หรือว่าเหตุผลของเขามันก็น่าคิด
ป.ล. ยอมรับนะคะว่าขณะที่เขียนกระทู้นี้ ส่วนใหญ่เป็นอารมณ์น้อยใจแฟนค่ะ อารมณ์อิจฉาผู้หญิงคนอื่นที่แฟนพยายาม ดิ้นรนต่างๆนานา เพื่อแฟนตัวเอง
ป.ล.2 แท็กผิดขออภัยนะคะ