ทำไมเราถึงคิดว่าตัวเองไม่มีความสำคัญกับใครเลย?

คือว่า เวลาเรามองตัวเองอ่ะ เราคิดว่าตัวเราไม่มีความสำคัญ คือไม่มีประโยชน์กับใครซักอย่าง ไม่เห็นมีใครต้องการเรา และเวลาเราทำอะไรเราก็ไม่อยากให้ใครต้องมารอเรา ไม่อยากให้ใครต้องมาคาดหวัง เพราะเราไม่เก่งซักอย่าง เวลาเราไปทำกิจกรรมกับคนอื่น เราก็จะตั้งใจทำเพื่อที่ว่าคนอื่นจะได้สบายใจถ้ามีเราร่วมทีม แต่พอไม่มีใครให้เราทำอะไร เราก็จะรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไปเลย เป็นตัวถ่วง แต่บางครั้งเราก็กลับคิดว่าเราเหนื่อยจัง ที่ต้องเสียสละนู่นนี่นั่นเพื่อคนอื่น แต่ไม่เห็นมีใครเห็นเราสำคัญเท่าเวลาเราเห็นคนอื่นสำคัญ บางทีเราก็เลยไปหาที่เงียบๆ อยู่คนเดียว เราเป็นโรคทางจิตหรือเปล่า หรือว่าเราต้องทำไงดี ??
         
เพื่อนๆ อาจจะงงๆ ที่เราพิมพ์นะ เพราะเราก็จับต้นชนปลายกับความคิดนี้ไม่ได้เหมือนกัน และเราจะคิดเรื่องอย่างนี้ตอนที่เราอยู่คนเดียว พอคิดเรื่องอย่างนี้ ในใจมันก็ท้อแท้แปลกๆ อยากกลับบ้านไปหาพ่อแม่ คนที่สำคัญกับเรา และเราก็สำคัญกับเขา