หลายๆคนอาจจะเคยเดินทางไปหมู่บ้านชาวม้งในจังหวัดต่างๆ
แต่โอกาสที่จะได้ไปงานแต่งมงนั้นถือว่าเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่
เนื่องจาก ญาติของแฟนได้พบรักกันสาวม้ง แล้วได้แต่งงานในที่สุด
สิ่งที่เราคาดว่าจะได้พบก็คงเป็นพิธีเลี้ยงแบบเรียบง่าย ชุดแต่งกายชาวมง
และที่เราเคยได้ยินกันมาคือ การล้มหมู ล้มวัว
เพื่อเลี้ยงคนในพิธี แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะคิดว่าน่าจะฆ่าก่อนงานแล้ว
แต่เอาเข้าจริง เค้ากลับเอาหมูมาในงาน แล้วฆ่ากันเดียวนั้น
คนกทม.ใจอ่อนอย่างเราก็ทนดูไม่ได้จริงๆ แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคือเสียง
เสียงร้องของมันดังก้องอยู่ในหัว มันแสดงถึงความหวาดกลัว
ถ้ามันพูดภาษาคนได้ก็คงร้องขอชีวิตคนที่จะลงมือ
และเสียงสุดท้ายดังขึ้น สูงเสียดดังลั่น
ก่อนจะขาดหายไปพร้อมลมหายใจ
ผมเดินกลับไปดูก็เห็นเพียงแค่"เนื้อหมู" ทั้งที่ก่อนนี้เป็น หมูที่มีชีวิต
หลายคนในทริปสะเทือนใจถึงกับกินไม่ลง เพราะสงสาร
แต่ส่วนตัวผมกลับมองมันไปอีกแบบ
มนุษย์เราฆ่าสัตว์กินเพื่อดำรงชีวิตมานานแสนนาน
และถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ หรือจะเรียกว่า ห่วงโซ่อาหาร
แต่ในปัจจุบันมนุษย์เรากำลังกินอย่างฟุ่มเฟือย ฆ่าอย่างไม่จำเป็น
เรากินทิ้งขว้าง และ เกินความจำเป็น จนไม่เหลือคำว่า "คุณค่า"
ประการณ์ครั้งนี้เป็นการย้ำเตือนสำนึกเราว่า..
อาหารทุกจาน มีชีวิตที่ต้องตายลง เพื่อให้เราอิ่มท้อง
สิ่งที่เราทำได้คือ กินให้หมด กินให้พอดี ไม่เหลือทิ้ง
สำนึกถึงคุณค่าชีวิตสัตว์ที่ต้องเสียไป
ให้รู้ว่าเค้ายังมีคุณค่า ไม่ใช่แค่เศษเนื้อเหลือทิ้ง
แต่เป็นอาหารที่มอบพลังให้เราดำเนินชีวิตต่อไปได้
ปล.ถ้าทำอะไรเพิ่มเติมได้ก็ทำบุญ อุทิศส่วนกุศลให้ด้วยก็ดีนะครับ
ฝากเพจประสบการณ์เรื่องราวการท่องเที่ยวในมุมมองต่างๆที่น่าสนใจ
https://www.facebook.com/เที่ยวจนได้-เรื่อง-1534956480157847
ขอบคุณครับ
เที่ยวจนได้ "เรื่อง" = EP01 : อาหาร
แต่โอกาสที่จะได้ไปงานแต่งมงนั้นถือว่าเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่
เนื่องจาก ญาติของแฟนได้พบรักกันสาวม้ง แล้วได้แต่งงานในที่สุด
สิ่งที่เราคาดว่าจะได้พบก็คงเป็นพิธีเลี้ยงแบบเรียบง่าย ชุดแต่งกายชาวมง
และที่เราเคยได้ยินกันมาคือ การล้มหมู ล้มวัว
เพื่อเลี้ยงคนในพิธี แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะคิดว่าน่าจะฆ่าก่อนงานแล้ว
แต่เอาเข้าจริง เค้ากลับเอาหมูมาในงาน แล้วฆ่ากันเดียวนั้น
คนกทม.ใจอ่อนอย่างเราก็ทนดูไม่ได้จริงๆ แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคือเสียง
เสียงร้องของมันดังก้องอยู่ในหัว มันแสดงถึงความหวาดกลัว
ถ้ามันพูดภาษาคนได้ก็คงร้องขอชีวิตคนที่จะลงมือ
และเสียงสุดท้ายดังขึ้น สูงเสียดดังลั่น
ก่อนจะขาดหายไปพร้อมลมหายใจ
ผมเดินกลับไปดูก็เห็นเพียงแค่"เนื้อหมู" ทั้งที่ก่อนนี้เป็น หมูที่มีชีวิต
หลายคนในทริปสะเทือนใจถึงกับกินไม่ลง เพราะสงสาร
แต่ส่วนตัวผมกลับมองมันไปอีกแบบ
มนุษย์เราฆ่าสัตว์กินเพื่อดำรงชีวิตมานานแสนนาน
และถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ หรือจะเรียกว่า ห่วงโซ่อาหาร
แต่ในปัจจุบันมนุษย์เรากำลังกินอย่างฟุ่มเฟือย ฆ่าอย่างไม่จำเป็น
เรากินทิ้งขว้าง และ เกินความจำเป็น จนไม่เหลือคำว่า "คุณค่า"
ประการณ์ครั้งนี้เป็นการย้ำเตือนสำนึกเราว่า..
อาหารทุกจาน มีชีวิตที่ต้องตายลง เพื่อให้เราอิ่มท้อง
สิ่งที่เราทำได้คือ กินให้หมด กินให้พอดี ไม่เหลือทิ้ง
สำนึกถึงคุณค่าชีวิตสัตว์ที่ต้องเสียไป
ให้รู้ว่าเค้ายังมีคุณค่า ไม่ใช่แค่เศษเนื้อเหลือทิ้ง
แต่เป็นอาหารที่มอบพลังให้เราดำเนินชีวิตต่อไปได้
ปล.ถ้าทำอะไรเพิ่มเติมได้ก็ทำบุญ อุทิศส่วนกุศลให้ด้วยก็ดีนะครับ
ฝากเพจประสบการณ์เรื่องราวการท่องเที่ยวในมุมมองต่างๆที่น่าสนใจ
https://www.facebook.com/เที่ยวจนได้-เรื่อง-1534956480157847
ขอบคุณครับ