คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 5
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตามนี่
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ผมเคยโดนนะแบบเพื่อนผู้หญิง ชอบจับผมไปจิ้นกับเพื่อนสนิททั้งๆที่ไม่มีไรทั้งนั้นก็แค่เพื่อนผู้ชายปกติ.แต่ยัยนี่ดันไปพูดจิ้นลามปามจนคนที่ผมชอบรังเกียจผมเลยอ่ะ.จากนั้นผมแมร่งผมเสียทั้งเพื่อนทั้งคนที่ชอบอ่ะแบบไม่พูดด้วยเลยจะพูดก็ต่อเมื่อมีทีมีธุระเท่านั้นที่คุย
ด้วย ส่วนยัยนั้นผมก็ปล่อยไปตามชตากรรมละครับ ส่วนผมมีแต่คนระแวงโดนล้อโดนแกล้งจนตอนนี้ไม่ค่อยกล้าสู้หน้าใครแล้ว.เพื่อนลดน้อยลงที่ละนิดจนตัวคนเดียว.
ปัจจุบันผมหาเพื่อนไม่ได้อีกเลยจนอยากร้องให้แต่ ยัยผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ามาพูดคุยกับผมทุกวันๆๆๆ ผมคงได้ว่าเธอคงจะมาตอกย้ำแน่ๆหรือไม่ก็สำนึกผิดอะไรประมาณนี่แต่ผมไม่สนใจมันแล้วละเพราะผมสูญเสียมันไปแล้วและไม่อยากรื้อฟื้น.จนวันนึงผมตะโกนถามไปว่า"แกล้งแล้วจะมาขอโทษหรอสำนึกผิดหรอมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกผมไม่โกรธหรอกแล้วก็ไปให้ไกลๆด้วยรำคาณ"
เธอเงียบไปซักพักแล้วตอบมาว่า"ขอโทษๆ ขอโทษจิงๆนะ ที่ไปแกล้งจนเกินเหตุ" ผมรีบตัดบทพูดของเธอไปแล้วบอกว่า".....เอ๋.."ก่อนจะเอ๋ยคำนั้นผมกลับเห็นน้ำตาของเธอไหลลินลงมาสิ่งนั้นมันทำให้ผมงงมากว่าทำไมเธอถึงร้องให้ขนาดนั้น.ผมหยุดนิ่งไปพักนึงกับอาการงุนงงและเนื้อตัวเริ่มสั่นเทา."..เอ๊ะ!...ทำไมร้องให้..ทำไมละ..ผมไม่เข้าใจ.."ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าเธอคงรู้สึกผิดนั้นหละแต่สมองมันกลับสั่งให้พูดออกมาเหมือนกับว่าในใจลึกๆนั่นอยากจะได้ยินคำขอโทษอีกครั้งๆจนพอใจ
"ฉันไม่ได้คิกว่ามันจะขนาดนี่ แค่คิดว่าจะแกล้งเล่นๆเท้านั้นเอ-"
"แค่แกล้งเล่นบ้านเธอสิ"ผมได้ตะโกนใส่เธอก่อนที่จะพูดจบซะอีก
"ก็ฉัน..ไม่อยากให้นาย..ไม่อยากให้นายไป..เอ่อ..คือ.."เธอมองเงยหน้ามองผมแล้วผมก็ได้เห็นไปหน้าเธอเผยอารมณ์ที่เศร้าหมองปนความขมขืนของเธอ
"ค..ค.คืออะไร.."ผมเริ่มเกิดอาการสับสนอีกครั้งของคำพูดของเธอว่าเธอต้องการอะไรกันแน่เธอแค่มาเล่นละครอีกหรือจะขอโทษจริงๆแล้วโว้ยยยยย อะไรนักหนาฟระ
"คือ..อะไร..เธอจะพูดอะไรกันแน่."
"เอ่อ..คือ.มัน.."
"อะไร..ล่ะ!"ผมเริ่มรู้สึกรำคาณเอามากที่เธอไม่ยอมพูดออกมา ผมจึงตัดสินใจพูดออีกที."พูดมาสิ..ไม่งั้นผมจะไปแล้วมันได้เวลากลับแล้ว.."ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่เธอ
"เอ่อ..คือ..ชั้น..ชั้น.."
"ผมไปละ!ถ้ายังเป็นแบบนี่ผมคงเสียเวลากับคนขี้แกล้งที่มีนิสัยชอบเพิ่มความทุกข์ให้คนอื่นแบบนี้ได้หรอกนะ"ผมจึงลุกจากพื้นที่มุมห้องให้ไวที่สุด หืออะไรหนะ เธอดึงผมไว้เธอกำเสื้อผมแน่นผมมองมาที่ผมแบบให้ช่วยฟังก่อนผมจึงทนไม้ได้แล้วตะโกน ด่าทอไปว่า "ผมไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระหรอกนะ!"
"ผมเกลียดเธอเข้าใจไหม ถ้าเจ้าใจแล้วก็ปล่อยผมไปทีผม ผมไม่ไหวแล้วผมทนไม่ไหวอีกแล้ว..."
"ขอโทษนะ แต่.."
"แต่อะไรอีกล่ะยัวงไม่พอใช่ไหมล่ะเลยสิแกล้งเข้ามาเลยไม่มีอะไรจะเสียแล้วเอาเลย"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะที่ชั้นแกล้งนะก็เพราะ.."
"อะไร...."
"ก็เพราะ ก็เพราะว่าชั้นชอบนายไงล่ะไอ้คนบ้า ไอ้งี่เง่า ไอ้ความรู้ช้า ไอ้บ้าๆๆๆๆ"
"เอะ!..."เธอพูดอะไร ใช่แล้วคงแล้งกันอีกแน่ๆ.ยัยจอมหลอกลวง
"ตลอดมาชั้นชอบนายมาตลอดแต่นาย แต่นายกลับไปชอบยัยนั้นแล้วก็ทิ้งชั้นไว้คนเดียวแล้วกลับไหนมาไหนกับเพื่อนนายอีกจนนายเริ่มลืมชั้น"
"เอ๊ะ..เอ๊ะ.."
"ฉันเริ่มทนไม่ไหวเลย พูดใส่ร้ายนาย เพื่อให้นายมาสนใจชั้นบ้าวและให้นายเลิกยุ่งกับยัยนั้นมันก็มีทางนี้เท่านั้นที่ชั้นคิดออก"
"....เอ๋..."
ชั้นชอบนายๆๆได้ยินไหมชั้นขอโทษที่ชั้นทำแรงไป จากนี้ชั้นจะไปบอกกับทุกคนเองว่าที่ผ่านมาชั้นโกหกเรื่องนาย"
"...."ผมพูดไม่ออกในใจเพียงแค่คิดว่ามันเป็นอย่างนี้นี่เองอ๋อเข้าใจแล้ว เอ๊ะ!เดี๋ยวนะถ้าเธอไปบอกความจริงกับทุกคนเธอก็จะมีชตาเดียวกับผมนะสิ.ทั้วถูกคนเกลียดถูกเหยีดหยามถูกรังแกแน่ๆ ตอนนั้นเองผมจึงตัดสินใจพูดไป
"ยัยบ้า..พอเลยไม่ต้องบอกใครหรอกถ้าทำแบบนั้นเธอได้มีสภาพแบบชั้นแน่.."
"แต่นาย.."
"ก็บอกว่าพอแล้วไง"ผมดึงเธอมาซบตรงอกของผมอย่างไม่ลังเลผมกับหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมา
"ยัยบ้าเอ๊ยอย่ามาทำให้ตกหลุมรักแบบนี้สิ...มันจะน้ำเนาเกินไปแล้ว.."
"...."
จากนั้นชีวิตผมหลังจากได้คบกับเธอแล้วมันทำให้ผมได้ฉุกคิดมาว่า รักแท้นั้นหายากจริงๆและเมื่อหาเจอเธอแล้วผมจะไม่มีวันทำให้เธอต้องมาเสียใจแบบนี้แน่ๆ😀
จบ
ป.ล.เป็นพล็อตเรื่องที่สรุปออกมาแบบสั้นที่สุดที่ผมจะลองแต่งนิยายแนวนี่ดูนะครับ
ป.ล.2อยากให้ติคครับว่าดีรึไม่ดีด่าเลยก็ได้ครับถ้าไม่ถูกใจ
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ผมเคยโดนนะแบบเพื่อนผู้หญิง ชอบจับผมไปจิ้นกับเพื่อนสนิททั้งๆที่ไม่มีไรทั้งนั้นก็แค่เพื่อนผู้ชายปกติ.แต่ยัยนี่ดันไปพูดจิ้นลามปามจนคนที่ผมชอบรังเกียจผมเลยอ่ะ.จากนั้นผมแมร่งผมเสียทั้งเพื่อนทั้งคนที่ชอบอ่ะแบบไม่พูดด้วยเลยจะพูดก็ต่อเมื่อมีทีมีธุระเท่านั้นที่คุย
ด้วย ส่วนยัยนั้นผมก็ปล่อยไปตามชตากรรมละครับ ส่วนผมมีแต่คนระแวงโดนล้อโดนแกล้งจนตอนนี้ไม่ค่อยกล้าสู้หน้าใครแล้ว.เพื่อนลดน้อยลงที่ละนิดจนตัวคนเดียว.
ปัจจุบันผมหาเพื่อนไม่ได้อีกเลยจนอยากร้องให้แต่ ยัยผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ามาพูดคุยกับผมทุกวันๆๆๆ ผมคงได้ว่าเธอคงจะมาตอกย้ำแน่ๆหรือไม่ก็สำนึกผิดอะไรประมาณนี่แต่ผมไม่สนใจมันแล้วละเพราะผมสูญเสียมันไปแล้วและไม่อยากรื้อฟื้น.จนวันนึงผมตะโกนถามไปว่า"แกล้งแล้วจะมาขอโทษหรอสำนึกผิดหรอมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกผมไม่โกรธหรอกแล้วก็ไปให้ไกลๆด้วยรำคาณ"
เธอเงียบไปซักพักแล้วตอบมาว่า"ขอโทษๆ ขอโทษจิงๆนะ ที่ไปแกล้งจนเกินเหตุ" ผมรีบตัดบทพูดของเธอไปแล้วบอกว่า".....เอ๋.."ก่อนจะเอ๋ยคำนั้นผมกลับเห็นน้ำตาของเธอไหลลินลงมาสิ่งนั้นมันทำให้ผมงงมากว่าทำไมเธอถึงร้องให้ขนาดนั้น.ผมหยุดนิ่งไปพักนึงกับอาการงุนงงและเนื้อตัวเริ่มสั่นเทา."..เอ๊ะ!...ทำไมร้องให้..ทำไมละ..ผมไม่เข้าใจ.."ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าเธอคงรู้สึกผิดนั้นหละแต่สมองมันกลับสั่งให้พูดออกมาเหมือนกับว่าในใจลึกๆนั่นอยากจะได้ยินคำขอโทษอีกครั้งๆจนพอใจ
"ฉันไม่ได้คิกว่ามันจะขนาดนี่ แค่คิดว่าจะแกล้งเล่นๆเท้านั้นเอ-"
"แค่แกล้งเล่นบ้านเธอสิ"ผมได้ตะโกนใส่เธอก่อนที่จะพูดจบซะอีก
"ก็ฉัน..ไม่อยากให้นาย..ไม่อยากให้นายไป..เอ่อ..คือ.."เธอมองเงยหน้ามองผมแล้วผมก็ได้เห็นไปหน้าเธอเผยอารมณ์ที่เศร้าหมองปนความขมขืนของเธอ
"ค..ค.คืออะไร.."ผมเริ่มเกิดอาการสับสนอีกครั้งของคำพูดของเธอว่าเธอต้องการอะไรกันแน่เธอแค่มาเล่นละครอีกหรือจะขอโทษจริงๆแล้วโว้ยยยยย อะไรนักหนาฟระ
"คือ..อะไร..เธอจะพูดอะไรกันแน่."
"เอ่อ..คือ.มัน.."
"อะไร..ล่ะ!"ผมเริ่มรู้สึกรำคาณเอามากที่เธอไม่ยอมพูดออกมา ผมจึงตัดสินใจพูดออีกที."พูดมาสิ..ไม่งั้นผมจะไปแล้วมันได้เวลากลับแล้ว.."ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่เธอ
"เอ่อ..คือ..ชั้น..ชั้น.."
"ผมไปละ!ถ้ายังเป็นแบบนี่ผมคงเสียเวลากับคนขี้แกล้งที่มีนิสัยชอบเพิ่มความทุกข์ให้คนอื่นแบบนี้ได้หรอกนะ"ผมจึงลุกจากพื้นที่มุมห้องให้ไวที่สุด หืออะไรหนะ เธอดึงผมไว้เธอกำเสื้อผมแน่นผมมองมาที่ผมแบบให้ช่วยฟังก่อนผมจึงทนไม้ได้แล้วตะโกน ด่าทอไปว่า "ผมไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระหรอกนะ!"
"ผมเกลียดเธอเข้าใจไหม ถ้าเจ้าใจแล้วก็ปล่อยผมไปทีผม ผมไม่ไหวแล้วผมทนไม่ไหวอีกแล้ว..."
"ขอโทษนะ แต่.."
"แต่อะไรอีกล่ะยัวงไม่พอใช่ไหมล่ะเลยสิแกล้งเข้ามาเลยไม่มีอะไรจะเสียแล้วเอาเลย"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะที่ชั้นแกล้งนะก็เพราะ.."
"อะไร...."
"ก็เพราะ ก็เพราะว่าชั้นชอบนายไงล่ะไอ้คนบ้า ไอ้งี่เง่า ไอ้ความรู้ช้า ไอ้บ้าๆๆๆๆ"
"เอะ!..."เธอพูดอะไร ใช่แล้วคงแล้งกันอีกแน่ๆ.ยัยจอมหลอกลวง
"ตลอดมาชั้นชอบนายมาตลอดแต่นาย แต่นายกลับไปชอบยัยนั้นแล้วก็ทิ้งชั้นไว้คนเดียวแล้วกลับไหนมาไหนกับเพื่อนนายอีกจนนายเริ่มลืมชั้น"
"เอ๊ะ..เอ๊ะ.."
"ฉันเริ่มทนไม่ไหวเลย พูดใส่ร้ายนาย เพื่อให้นายมาสนใจชั้นบ้าวและให้นายเลิกยุ่งกับยัยนั้นมันก็มีทางนี้เท่านั้นที่ชั้นคิดออก"
"....เอ๋..."
ชั้นชอบนายๆๆได้ยินไหมชั้นขอโทษที่ชั้นทำแรงไป จากนี้ชั้นจะไปบอกกับทุกคนเองว่าที่ผ่านมาชั้นโกหกเรื่องนาย"
"...."ผมพูดไม่ออกในใจเพียงแค่คิดว่ามันเป็นอย่างนี้นี่เองอ๋อเข้าใจแล้ว เอ๊ะ!เดี๋ยวนะถ้าเธอไปบอกความจริงกับทุกคนเธอก็จะมีชตาเดียวกับผมนะสิ.ทั้วถูกคนเกลียดถูกเหยีดหยามถูกรังแกแน่ๆ ตอนนั้นเองผมจึงตัดสินใจพูดไป
"ยัยบ้า..พอเลยไม่ต้องบอกใครหรอกถ้าทำแบบนั้นเธอได้มีสภาพแบบชั้นแน่.."
"แต่นาย.."
"ก็บอกว่าพอแล้วไง"ผมดึงเธอมาซบตรงอกของผมอย่างไม่ลังเลผมกับหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมา
"ยัยบ้าเอ๊ยอย่ามาทำให้ตกหลุมรักแบบนี้สิ...มันจะน้ำเนาเกินไปแล้ว.."
"...."
จากนั้นชีวิตผมหลังจากได้คบกับเธอแล้วมันทำให้ผมได้ฉุกคิดมาว่า รักแท้นั้นหายากจริงๆและเมื่อหาเจอเธอแล้วผมจะไม่มีวันทำให้เธอต้องมาเสียใจแบบนี้แน่ๆ😀
จบ
ป.ล.เป็นพล็อตเรื่องที่สรุปออกมาแบบสั้นที่สุดที่ผมจะลองแต่งนิยายแนวนี่ดูนะครับ
ป.ล.2อยากให้ติคครับว่าดีรึไม่ดีด่าเลยก็ได้ครับถ้าไม่ถูกใจ
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะครับ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
คิดยังไงกับสาววายคะเราสงสัยมากเลย