เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นคนดีอะไรมาก ถึงขั้น เลวเลยก็เป็นไปได้
ผมมีแฟนคนหนึ่ง และ เผลอมีอะไรกัน พ่อแม่จับ ได้ ผมจึงตัดสินใจ ออกจากบ้าน บ้านผมนั้นไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก ก็อยู่ในฐานะปานกลาง
เพื่อที่จะออกมาอยู่กับแฟน ตอนแรก แม่ยาย พ่อตา ก็ดี ช่วยเหลือทุกอยาก ลืมบอก ผมออกจากบ้านโดยที่ไม่ได้เอาอะไรออกจากบ้านเลย
เหมือนกับผมต้องออกมาเริ่มต้น กับชีวิตใหม่อีกครั้ง อยู่มา 1 ปี ผมก็มีลูก1คน ตอนแรกก็ดี แต่พอ เรื่องเงินเข้ามาเกี่ยว แม่ยาย พ่อตาเริ่ม สับสนเรื่องเงิน
ก็ค่อยๆ เลวร้ายลง จนในที่สุด ผมก็เริ่ม ทะเลอะ ก้บพ่อตาแม่ยาย จนไม่สามารถเยี่ยวยาได้ รายได้ ผมนั้นน้อย เพราะเรียนมาน้อย ทำงานอย่างมากก็ได้แค่ 9000 บาทต่อเดือน ไหนจะค่านมลูก และแพมเพอดอีก ผมแทบจะไม่มีเงินเก็บเลย สำหรับ ความรำบากนั้นมันไม่ได้อยู่ที่ เรื่องเงินมากกว่า มันอยู่ที่ พ่อตาแม่ยาย นั้นเริ่มที่จะกดดัน ผม เราเริ่มที่จะทะเลอะกัน มากขึ้น ทั้งเรื่อง เล็ก เรื่อง น้อย ความผิดทุกอย่าง แกจะโยนความผิดนั้น ให้กับผมและแฟนผมทันที
ค่าใช้จ่ายที่เคยช่วยเหลือก็ไม่มีอีกต่อไป ผมจึงต้องก้มหน้าทนมาได้ 2 ปี จนตอนนี้ ผมทนไม่ได้ แล้ว หลายคนคงบอกว่า ทำไมไม่ให้แฟนออกไปทำงานละ
ก็พ่อตาแม่ยาย และครับ ที่บอกแฟนผมว่า "จะทำทำไม ให้ผัวหาสิ " คิดเอานะครับ และอีกหลายคนก็บอกว่า ทำไม ไม่ออกมาอยู่เองละ เคยบอกแล้ว ครับ
พ่อตาแม่ยาย บอกว่า ถ้าไปก็ตัดพ่อแม่ลูก กันเลย แฟนผมก็กลัวสิครับ ผมสุดทนแล้วครับ ผมเลย ขอห่างจากแฟนก่อน แต่ไม่ถึงกับเลิกหรอกนะครับ เพื่อกับไปอยู่บ้านของผม ซึ่งทางบ้านผมค่อยตอนรับผมกลับเสมอมา และค่อยช่วยเหลือ ผม ในเรื่องต่างๆ
แต่แฟนผมเคยบอกว่า แม่ยาย เคยบอกไว้ว่าจะกดให้ผมเลิกกับแฟนผมให้ได้ครับ คิดดูนะครับ กดขี่กันจน คนที่เจ็บ เป็นลูกตัวเองก็ยอม
ผมจึงอยากถามว่า ผมไม่อยากให้แฟนผมเจ็บ ผมก็รักลูก รักแฟนผม มันมีให้เลือก2ทางคือ 1 เลิกกัน แม่เค้าจะได้ไม่ต้องกดขี่อีก และปล่อยให้แฟนไปเจอคน ที่ดีกว่าผม ที่จริงก็ไม่ได้ชอบทางเลือกนี้เท่าไร 2 ยอมคบกันต่อแต่ผมไม่ได้อยู่บ้านแม่ยายแล้ว คนที่จะโดนกดขี่ก็คือ แฟนผมก็ต้องเจ็บต่อไป ถ้าเป็นคุณจะทำยังไงครับ ให้คำแนะนำหน่อย ผมมืดแปดด้านจริงๆ
ปัญหา เรื่อง คู่รัก
ผมมีแฟนคนหนึ่ง และ เผลอมีอะไรกัน พ่อแม่จับ ได้ ผมจึงตัดสินใจ ออกจากบ้าน บ้านผมนั้นไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก ก็อยู่ในฐานะปานกลาง
เพื่อที่จะออกมาอยู่กับแฟน ตอนแรก แม่ยาย พ่อตา ก็ดี ช่วยเหลือทุกอยาก ลืมบอก ผมออกจากบ้านโดยที่ไม่ได้เอาอะไรออกจากบ้านเลย
เหมือนกับผมต้องออกมาเริ่มต้น กับชีวิตใหม่อีกครั้ง อยู่มา 1 ปี ผมก็มีลูก1คน ตอนแรกก็ดี แต่พอ เรื่องเงินเข้ามาเกี่ยว แม่ยาย พ่อตาเริ่ม สับสนเรื่องเงิน
ก็ค่อยๆ เลวร้ายลง จนในที่สุด ผมก็เริ่ม ทะเลอะ ก้บพ่อตาแม่ยาย จนไม่สามารถเยี่ยวยาได้ รายได้ ผมนั้นน้อย เพราะเรียนมาน้อย ทำงานอย่างมากก็ได้แค่ 9000 บาทต่อเดือน ไหนจะค่านมลูก และแพมเพอดอีก ผมแทบจะไม่มีเงินเก็บเลย สำหรับ ความรำบากนั้นมันไม่ได้อยู่ที่ เรื่องเงินมากกว่า มันอยู่ที่ พ่อตาแม่ยาย นั้นเริ่มที่จะกดดัน ผม เราเริ่มที่จะทะเลอะกัน มากขึ้น ทั้งเรื่อง เล็ก เรื่อง น้อย ความผิดทุกอย่าง แกจะโยนความผิดนั้น ให้กับผมและแฟนผมทันที
ค่าใช้จ่ายที่เคยช่วยเหลือก็ไม่มีอีกต่อไป ผมจึงต้องก้มหน้าทนมาได้ 2 ปี จนตอนนี้ ผมทนไม่ได้ แล้ว หลายคนคงบอกว่า ทำไมไม่ให้แฟนออกไปทำงานละ
ก็พ่อตาแม่ยาย และครับ ที่บอกแฟนผมว่า "จะทำทำไม ให้ผัวหาสิ " คิดเอานะครับ และอีกหลายคนก็บอกว่า ทำไม ไม่ออกมาอยู่เองละ เคยบอกแล้ว ครับ
พ่อตาแม่ยาย บอกว่า ถ้าไปก็ตัดพ่อแม่ลูก กันเลย แฟนผมก็กลัวสิครับ ผมสุดทนแล้วครับ ผมเลย ขอห่างจากแฟนก่อน แต่ไม่ถึงกับเลิกหรอกนะครับ เพื่อกับไปอยู่บ้านของผม ซึ่งทางบ้านผมค่อยตอนรับผมกลับเสมอมา และค่อยช่วยเหลือ ผม ในเรื่องต่างๆ
แต่แฟนผมเคยบอกว่า แม่ยาย เคยบอกไว้ว่าจะกดให้ผมเลิกกับแฟนผมให้ได้ครับ คิดดูนะครับ กดขี่กันจน คนที่เจ็บ เป็นลูกตัวเองก็ยอม
ผมจึงอยากถามว่า ผมไม่อยากให้แฟนผมเจ็บ ผมก็รักลูก รักแฟนผม มันมีให้เลือก2ทางคือ 1 เลิกกัน แม่เค้าจะได้ไม่ต้องกดขี่อีก และปล่อยให้แฟนไปเจอคน ที่ดีกว่าผม ที่จริงก็ไม่ได้ชอบทางเลือกนี้เท่าไร 2 ยอมคบกันต่อแต่ผมไม่ได้อยู่บ้านแม่ยายแล้ว คนที่จะโดนกดขี่ก็คือ แฟนผมก็ต้องเจ็บต่อไป ถ้าเป็นคุณจะทำยังไงครับ ให้คำแนะนำหน่อย ผมมืดแปดด้านจริงๆ