พอดีว่าเราเป็นลูกคนกลางของครอบครัว ครอบครัวเรามีกัน 4 คนคือ แม่ พีสาว เรา น้องสาว ค่ะ
เราเป็นเหมือนคนใช้บ้าน เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องทำทุกอย่างด้วย ทั้งๆที่มี พี่สาว ที่อายุ 26 แล้ว น้องสาวที่อายุ 12 ขวบ
ทุกคนเอาแต่จิกหัวเรียกใช้ ไม่เคยฝังอะไรบ้างเลยว่าเรามีงานเยอะแค่ไหน ที่จะต้องทำส่งครู(เราอยู่ม.1แล้วค่ะ) แถมเรายังเป็นนักกีฬาของโรงเรียน เราก็พยายามเลิกซ้อมให้ช้าที่สุดเพราะว่าเราไม่อยากกลับบ้านมาแล้วต้องถูกจิกหัวเรียกใช้อยู่บ่อยๆ
ส่วนแม่ของเราท่านก็ไม่เคยฟังอะไรเราเลยท่านจะตามใจน้องของเราอยู่ตลอด ไม่ว่ามันจะด่าเรา ว่า อี
อีสัส อีเลว
ทั้งๆที่เราเป็นพี่สาวแท้ๆของเค้า ก็ไม่เคยให้ความเคารพอะไรเราเลย
เมื่อเวลาเราบ่วย ไม่สบายเป็นไข้หนัก ทชแม่ของเราก็จะใหห้ยาเรามากินแล้วต้องทำงานต่อ หรือไม่ก็ไปเรียน แต่ถ้าน้องเราไม่สบายบ้างก็ต้องพาไปโรงพยาบาล แล้วก็มาโทษเราว่าเรานำไข้หวัดไปติดน้อง มันห้ามกันได้หรอคะคนที่ไม้สบายอ่ะ
แต่เรายังมีน้าอยู่คนนึ่ง เค้าจะมาที่บ้านเราทุกๆเดือน เค้าดูรักเรามาก ไม่เคยดุ ไม่เคยว่าในสิ่งที่เราทำไม่ดี แต่เค้าจะสอนเราแทน เรารักเค้ามากแต่ช่วงเวลานี้มันสั้นมากเพราะน้าเค้าจะมาเยี่ยมแค่ไม่กี่วันเค้าก็ต้องกลับ เราก็ต้องกลับมาเป็นขี้ข้าเคา้เหมือนเดิม
เรามีความรู้สึกว่าเราไม่มีค่าในสายตาครอบครัวของเรามาก
ื...เพื่อนๆเคยรู้สึกเหมือนเราบ้างไหมคะ...
ขีวิตของลูกคนกลาง
เราเป็นเหมือนคนใช้บ้าน เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องทำทุกอย่างด้วย ทั้งๆที่มี พี่สาว ที่อายุ 26 แล้ว น้องสาวที่อายุ 12 ขวบ
ทุกคนเอาแต่จิกหัวเรียกใช้ ไม่เคยฝังอะไรบ้างเลยว่าเรามีงานเยอะแค่ไหน ที่จะต้องทำส่งครู(เราอยู่ม.1แล้วค่ะ) แถมเรายังเป็นนักกีฬาของโรงเรียน เราก็พยายามเลิกซ้อมให้ช้าที่สุดเพราะว่าเราไม่อยากกลับบ้านมาแล้วต้องถูกจิกหัวเรียกใช้อยู่บ่อยๆ
ส่วนแม่ของเราท่านก็ไม่เคยฟังอะไรเราเลยท่านจะตามใจน้องของเราอยู่ตลอด ไม่ว่ามันจะด่าเรา ว่า อี
เมื่อเวลาเราบ่วย ไม่สบายเป็นไข้หนัก ทชแม่ของเราก็จะใหห้ยาเรามากินแล้วต้องทำงานต่อ หรือไม่ก็ไปเรียน แต่ถ้าน้องเราไม่สบายบ้างก็ต้องพาไปโรงพยาบาล แล้วก็มาโทษเราว่าเรานำไข้หวัดไปติดน้อง มันห้ามกันได้หรอคะคนที่ไม้สบายอ่ะ
แต่เรายังมีน้าอยู่คนนึ่ง เค้าจะมาที่บ้านเราทุกๆเดือน เค้าดูรักเรามาก ไม่เคยดุ ไม่เคยว่าในสิ่งที่เราทำไม่ดี แต่เค้าจะสอนเราแทน เรารักเค้ามากแต่ช่วงเวลานี้มันสั้นมากเพราะน้าเค้าจะมาเยี่ยมแค่ไม่กี่วันเค้าก็ต้องกลับ เราก็ต้องกลับมาเป็นขี้ข้าเคา้เหมือนเดิม
เรามีความรู้สึกว่าเราไม่มีค่าในสายตาครอบครัวของเรามาก
ื...เพื่อนๆเคยรู้สึกเหมือนเราบ้างไหมคะ...