เรื่อง สัญญา สังคีต
“โอ้ละหนอดวงเดือนเอ่ย พี่มาเว้ารักเจ้าสาวคำดวง โอ้ว่าดึกแล้วหนอพี่ขอลาล่วง
อกพี่เป็นห่วงรักเจ้าดวงเดือนเอย” เสียงขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน ที่มักจะดังพร้อมกับการบรรเลงวงมโหรี ดังก้องไปทั่วตึก ศูนย์กิจกรรมนิสิต2 ชั้น 2 เสียงที่นุ่นละมุ่น แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย ในยามวิกาล สร้างความน่ากลัวให้กับผู้คนที่ได้ยินเป็นจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีใครทราบ ว่าเขา คือใคร เพราะเหตุใดจะต้องมาร้องในยามค่ำคืนเช่นนี้
ศรีนวล เด็กสาวที่ชื่นชอบการฟังเพลงไทยเดิมและการบรรเลงดนตรีไทย ถึงแม้ตัวเธอจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงของประเทศไทย เมืองที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา มีการรับวัฒนธรรมต่างชาติเข้ามาใช้กันอย่างแพร่หลาย และเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอก็ยังชื่นชอบการฟังเพลงต่างชาติ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี และตะวันตก เป็นต้น เหตุผลที่เธอชอบฟังเพลงไทยเดิมและการบรรเลงดนตรีไทยนั้น เพราะตอนเด็กๆ เธออาศัยอยู่กับปู่ที่ปากน้ำโพ ปู่ของเธอเป็นมือระนาดเอกเก่าและเป็นหัวหน้าของวงคณะปี่พาทย์ เธอเติบโตกับมาเครื่องดนตรีไทย หลากหลายชนิด ทั้งระนาด ฆ้องวง ปี่ ฉิ่ง กรับ กลองทัด และอื่นๆอีกมากกมาย แต่ก็มีเพลงอยู่เพลงหนึ่ง ที่เธอชอบถึงขั้นคลั่งไคล หลงใหล ราวกับต้องมนต์สะกดเวลาได้ยินเพลงนี้ เพลงนี้คือเพลง ลาวดวงเดือน เมื่อยามใดที่เธออยากจะฟังเพลงนี้ เธอมักจะขอให้ปู่ของเธอร้องให้ฟังพร้อมกับวงปี่พาทย์บรรเลงด้วยเสมอ จนกระทั้งเมื่อปู่ของเธอเสียชีวิตลง เพลงลาวดวงเดือน ที่เธอชอบก็เหมือนหมดลมหายใจไปเช่นกัน ดังนั้น เธอจึงต้องย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพมหานคร กับพ่อและแม่ของเธอ ศรีนวลไม่ได้ฟังเพลง ลาวดวงเดือนอีกเลย แม้ว่าเธอจะพยายามหาจากทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นอินเทอร์เน็ต ยูทูป หรือไปดูมหรสพตามที่ต่างๆ แต่ก็ไม่ได้พบหรือได้ฟังเพลงนี้เลย เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่พยายามขัดขวางเธอไม่ให้ได้รับฟังหรือชมการบรรเลงเพลงนี้ ซึ่งสร้างความสงสัยและไม่พอใจให้กับเธอ แต่เธอก็ไม่หมดความพยายามแต่เพียงเท่านั้น หลังจากที่เธอได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย เธอก็ได้เลือกที่จะเข้าชมรมดนตรีไทย ของมหาวิทยาลัย โดยเธอหวังว่าจะได้ฟังเพลง เพลงนั้นอีกสักครั้ง แต่สิ่งที่เธอหวังไว้กับไม่เป็นไปตามที่เธอหวัง เพราะเพลงลาวดวงเดือน ที่เธออยากจะฟังนั้น เป็นเพลงต้องห้ามประจำชมรมนี้ โดยที่เมื่อใครได้บรรเลงหรือได้ขับร้องเพลงนี้ บุคคลนั้นจะมีอันเป็นไปทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าที่จะบรรเลงหรือ
ขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน เลยสักคน แต่ด้วยความที่ศรีนวลต้องการที่จะฟังเพลงนี้มากๆ เธอจึงถามกับรุ่นพี่ในชมรมว่ามีทางไหนบ้างไหมที่เธอจะได้ฟังเพลงนี้ รุ่นพี่ในชมรมก็บอกว่า ถ้าอยากจะฟังจริงๆ ก็ให้มาที่ตึกของชมรมหลังเที่ยงคืน ก็จะได้ยินเพลง ลาวดวงเดือน ขับร้องอยู่ ถึงแม้เธอจะมีข้อสงสัยว่า ทำไมต้องมาที่ชมรมหลังเที่ยงคืน แต่เธอก็ไม่ได้ถามรุ่นกลับไป พร้อมกับเก็บความสงสัยนี้ไว้ เพราะเพียงแค่มีวิธีที่สามารถทำให้เธอได้ฟังเพลงที่เธออยากฟังมาตลอดหลายปี เธอก็พร้อมที่จะทำ โดยไม่มีข้อโต้แย้งแต่อย่างใด และในคืนนั้นเอง เวลาประมาณตี ๓ เพียงแค่ศรีนวลเดินมาถึงใต้ตึกของชมรม ก็มีสายลมพัดมากระทบตัวสีนวลอย่างแผ่วเบาเมื่อสิ้นสายลมก็มีเสียงระนาดดังขึ้นเป็นทำนองเพลง ลาวดวงเดือน แล้วเสียงดนตรีวงมโหรีก็เล่นตามพร้อมกับเสียงขับร้องของผู้ชาย ศรีนวลยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด สิ้นสุดเสียงดนตรี ศรีนวลรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องชมรมดนตรีไทย เพราะเธออยากจะรู้ว่าใครเป็นคนที่ร้องและอยากจะขอให้เขาเล่นให้ฟังอีกสักครั้ง เมื่อไปถึงห้องดนตรีไทย เธอพบกับผู้ชายคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ตรงระนาดเอก เธอรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีเพียงผู้ชายคนนี้คนเดียวในห้อง เพราะเมื่อสักครู่เธอได้ยินเสียงของเครื่องดนตรีชิ้นอื่นด้วย เป็นการบรรเลงด้วยวงมโหรีเครื่องเดี่ยว เพราะมีทั้งเสียงของจะเข้ ซออู้ ซอด้วง ซอสามสาย ฆ้องวงใหญ่ ฉิ่ง ขลุ่ยเพียงออ ฉิ่ง โทน และรำมะนา ในขณะที่เธอกำลังยืนคิดอยู่ เสียงของผู้ชายคนนั้นก็ดังขึ้นว่า ศรีนวล ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เป็นอย่างไรบ้าง ศรีนวลไม่ตอบคำถามแต่เธอกลับถามตอบไปว่า นายรู้จักฉันด้วยหรอ ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเศร้าพร้อมตอบว่า เราชื่อ เขต ศรีนวลจำเราไม่ได้จริงๆหรือ เมื่อนานมาแล้วเราเคยมานั่งร้องเพลง ลาวดวงเดือน ให้ศรีนวลฟังทุกวัน ศรีนวลชอบให้เราร้องเพลงนี้และสีซอให้ฟัง สิ้นสุดคำของเขต ภาพต่างๆก็แล่นเข้ามาในหัวของศรีนวล เป็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งสีซอและมีผู้หญิงร้องเพลง ลาวดวงเดือน อยู่อย่างมีความสุข เมื่อสังเกตดูดีๆ ศรีนวลถึงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือ เธอ และผู้ชายที่สีซอให้เธอฟังคือ เขต อยู่ๆศรีนวลก็รู้สึกว่าเธอกำลังนั่งร้องเพลงกับเขตอยู่จริงๆ เขตถามว่า ศรีนวลชอบให้เราเล่นเพลงนี้ให้ฟังหรือ ศรีนวลก็ตอบว่า ใช่ เราชอบร้องเพลงพร้อมกับที่เขตสีซอไปด้วยเรามีความสุข ถ้าอย่างนั้นเราขอให้เขตสีซอเพลง ลาวดวงเดือน ให้เราฟังทุกวันเลยได้ไหม เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงรีบตอบกลับไปว่า ได้เลย เราก็มีความสุขเวลาได้ร้องเพลงกับศรีนวล เราขอสัญญาว่า เราจะร้องเพลง ลาวดวงเดือนและสีซอให้ศรีนวลฟังทุกวัน พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นมา หญิงสาวยกนิ้วก้อยมาเกี่ยวก้อยกับชายหนุ่ม พร้อมบอกว่า เราจะร้องเพลงด้วยกันตลอดไป ไม่ทิ้งกัน สิ้นสุดคำของศรีนวล ร่างของเธอก็ร่วงลงมาจากชั้นดาดฟ้าของตึกพร้อมกับเสียงซอและเสียงของผู้หญิงขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน
ผมอยากให้เรื่องนี้นำไปทำเปน หนัง หรือ ละคร อ่ะคับ ลองอ่านๆดูนะคับ ผมแต่งเอง
“โอ้ละหนอดวงเดือนเอ่ย พี่มาเว้ารักเจ้าสาวคำดวง โอ้ว่าดึกแล้วหนอพี่ขอลาล่วง
อกพี่เป็นห่วงรักเจ้าดวงเดือนเอย” เสียงขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน ที่มักจะดังพร้อมกับการบรรเลงวงมโหรี ดังก้องไปทั่วตึก ศูนย์กิจกรรมนิสิต2 ชั้น 2 เสียงที่นุ่นละมุ่น แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย ในยามวิกาล สร้างความน่ากลัวให้กับผู้คนที่ได้ยินเป็นจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีใครทราบ ว่าเขา คือใคร เพราะเหตุใดจะต้องมาร้องในยามค่ำคืนเช่นนี้
ศรีนวล เด็กสาวที่ชื่นชอบการฟังเพลงไทยเดิมและการบรรเลงดนตรีไทย ถึงแม้ตัวเธอจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงของประเทศไทย เมืองที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา มีการรับวัฒนธรรมต่างชาติเข้ามาใช้กันอย่างแพร่หลาย และเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอก็ยังชื่นชอบการฟังเพลงต่างชาติ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี และตะวันตก เป็นต้น เหตุผลที่เธอชอบฟังเพลงไทยเดิมและการบรรเลงดนตรีไทยนั้น เพราะตอนเด็กๆ เธออาศัยอยู่กับปู่ที่ปากน้ำโพ ปู่ของเธอเป็นมือระนาดเอกเก่าและเป็นหัวหน้าของวงคณะปี่พาทย์ เธอเติบโตกับมาเครื่องดนตรีไทย หลากหลายชนิด ทั้งระนาด ฆ้องวง ปี่ ฉิ่ง กรับ กลองทัด และอื่นๆอีกมากกมาย แต่ก็มีเพลงอยู่เพลงหนึ่ง ที่เธอชอบถึงขั้นคลั่งไคล หลงใหล ราวกับต้องมนต์สะกดเวลาได้ยินเพลงนี้ เพลงนี้คือเพลง ลาวดวงเดือน เมื่อยามใดที่เธออยากจะฟังเพลงนี้ เธอมักจะขอให้ปู่ของเธอร้องให้ฟังพร้อมกับวงปี่พาทย์บรรเลงด้วยเสมอ จนกระทั้งเมื่อปู่ของเธอเสียชีวิตลง เพลงลาวดวงเดือน ที่เธอชอบก็เหมือนหมดลมหายใจไปเช่นกัน ดังนั้น เธอจึงต้องย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพมหานคร กับพ่อและแม่ของเธอ ศรีนวลไม่ได้ฟังเพลง ลาวดวงเดือนอีกเลย แม้ว่าเธอจะพยายามหาจากทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นอินเทอร์เน็ต ยูทูป หรือไปดูมหรสพตามที่ต่างๆ แต่ก็ไม่ได้พบหรือได้ฟังเพลงนี้เลย เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่พยายามขัดขวางเธอไม่ให้ได้รับฟังหรือชมการบรรเลงเพลงนี้ ซึ่งสร้างความสงสัยและไม่พอใจให้กับเธอ แต่เธอก็ไม่หมดความพยายามแต่เพียงเท่านั้น หลังจากที่เธอได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย เธอก็ได้เลือกที่จะเข้าชมรมดนตรีไทย ของมหาวิทยาลัย โดยเธอหวังว่าจะได้ฟังเพลง เพลงนั้นอีกสักครั้ง แต่สิ่งที่เธอหวังไว้กับไม่เป็นไปตามที่เธอหวัง เพราะเพลงลาวดวงเดือน ที่เธออยากจะฟังนั้น เป็นเพลงต้องห้ามประจำชมรมนี้ โดยที่เมื่อใครได้บรรเลงหรือได้ขับร้องเพลงนี้ บุคคลนั้นจะมีอันเป็นไปทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าที่จะบรรเลงหรือ
ขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน เลยสักคน แต่ด้วยความที่ศรีนวลต้องการที่จะฟังเพลงนี้มากๆ เธอจึงถามกับรุ่นพี่ในชมรมว่ามีทางไหนบ้างไหมที่เธอจะได้ฟังเพลงนี้ รุ่นพี่ในชมรมก็บอกว่า ถ้าอยากจะฟังจริงๆ ก็ให้มาที่ตึกของชมรมหลังเที่ยงคืน ก็จะได้ยินเพลง ลาวดวงเดือน ขับร้องอยู่ ถึงแม้เธอจะมีข้อสงสัยว่า ทำไมต้องมาที่ชมรมหลังเที่ยงคืน แต่เธอก็ไม่ได้ถามรุ่นกลับไป พร้อมกับเก็บความสงสัยนี้ไว้ เพราะเพียงแค่มีวิธีที่สามารถทำให้เธอได้ฟังเพลงที่เธออยากฟังมาตลอดหลายปี เธอก็พร้อมที่จะทำ โดยไม่มีข้อโต้แย้งแต่อย่างใด และในคืนนั้นเอง เวลาประมาณตี ๓ เพียงแค่ศรีนวลเดินมาถึงใต้ตึกของชมรม ก็มีสายลมพัดมากระทบตัวสีนวลอย่างแผ่วเบาเมื่อสิ้นสายลมก็มีเสียงระนาดดังขึ้นเป็นทำนองเพลง ลาวดวงเดือน แล้วเสียงดนตรีวงมโหรีก็เล่นตามพร้อมกับเสียงขับร้องของผู้ชาย ศรีนวลยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด สิ้นสุดเสียงดนตรี ศรีนวลรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องชมรมดนตรีไทย เพราะเธออยากจะรู้ว่าใครเป็นคนที่ร้องและอยากจะขอให้เขาเล่นให้ฟังอีกสักครั้ง เมื่อไปถึงห้องดนตรีไทย เธอพบกับผู้ชายคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ตรงระนาดเอก เธอรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีเพียงผู้ชายคนนี้คนเดียวในห้อง เพราะเมื่อสักครู่เธอได้ยินเสียงของเครื่องดนตรีชิ้นอื่นด้วย เป็นการบรรเลงด้วยวงมโหรีเครื่องเดี่ยว เพราะมีทั้งเสียงของจะเข้ ซออู้ ซอด้วง ซอสามสาย ฆ้องวงใหญ่ ฉิ่ง ขลุ่ยเพียงออ ฉิ่ง โทน และรำมะนา ในขณะที่เธอกำลังยืนคิดอยู่ เสียงของผู้ชายคนนั้นก็ดังขึ้นว่า ศรีนวล ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เป็นอย่างไรบ้าง ศรีนวลไม่ตอบคำถามแต่เธอกลับถามตอบไปว่า นายรู้จักฉันด้วยหรอ ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเศร้าพร้อมตอบว่า เราชื่อ เขต ศรีนวลจำเราไม่ได้จริงๆหรือ เมื่อนานมาแล้วเราเคยมานั่งร้องเพลง ลาวดวงเดือน ให้ศรีนวลฟังทุกวัน ศรีนวลชอบให้เราร้องเพลงนี้และสีซอให้ฟัง สิ้นสุดคำของเขต ภาพต่างๆก็แล่นเข้ามาในหัวของศรีนวล เป็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งสีซอและมีผู้หญิงร้องเพลง ลาวดวงเดือน อยู่อย่างมีความสุข เมื่อสังเกตดูดีๆ ศรีนวลถึงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือ เธอ และผู้ชายที่สีซอให้เธอฟังคือ เขต อยู่ๆศรีนวลก็รู้สึกว่าเธอกำลังนั่งร้องเพลงกับเขตอยู่จริงๆ เขตถามว่า ศรีนวลชอบให้เราเล่นเพลงนี้ให้ฟังหรือ ศรีนวลก็ตอบว่า ใช่ เราชอบร้องเพลงพร้อมกับที่เขตสีซอไปด้วยเรามีความสุข ถ้าอย่างนั้นเราขอให้เขตสีซอเพลง ลาวดวงเดือน ให้เราฟังทุกวันเลยได้ไหม เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงรีบตอบกลับไปว่า ได้เลย เราก็มีความสุขเวลาได้ร้องเพลงกับศรีนวล เราขอสัญญาว่า เราจะร้องเพลง ลาวดวงเดือนและสีซอให้ศรีนวลฟังทุกวัน พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นมา หญิงสาวยกนิ้วก้อยมาเกี่ยวก้อยกับชายหนุ่ม พร้อมบอกว่า เราจะร้องเพลงด้วยกันตลอดไป ไม่ทิ้งกัน สิ้นสุดคำของศรีนวล ร่างของเธอก็ร่วงลงมาจากชั้นดาดฟ้าของตึกพร้อมกับเสียงซอและเสียงของผู้หญิงขับร้องเพลง ลาวดวงเดือน