สวัสดีค่ะ
เพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ จะมาเล่าประสบการณ์เรื่องเหลือเชื่อให้ฟัง เรื่องที่จะเล่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราโดยตรงเลยค่ะ เริ่มเล่าเลยนะคะ
เรื่องแรก เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตจริงๆค่ะ
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่วัดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก คือเรากับเพื่อนๆพี่ๆของโรงเรียนและชมรมพุทธ ได้จัดค่ายธรรมะขึ้นมา ซึ่งเราก็ได้เป็นพี่ค่าย ตอนนั้นเราอยู่ม.4ค่ะ ค่ายนี้ต้องไปกิน นอน ที่วัดเป็นเวลา 3 วัน 2 คืน คืนแรกผ่านไปก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ประเด็นอยู่ที่คืนที่2ค่ะ คืนนั้นเรากับเพื่อนเป็นคนคอยดูแลน้องๆตอนนอน เวลาก็ประมาณ เกือบๆเที่ยงคืนแล้ว เรากับเพื่อนก็เริ่มง่วง ซักพักได้ยินเสียงน้องๆวิ่งลงจากชั้น2ของที่พัก คือเป็นแบบศาลาให้ปฏิบัติธรรมมี2ชั้นค่ะ
น้องๆวิ่งลงมาจากห้องขวาสุด ความจริงห้องนี้ถูกปิดตายค่ะ แต่ตอนนั้นที่นอนไม่พอจริงๆ แต่ด้วยความที่ไม่รู้และเจ้าหน้าที่วัดก็ไม่ได้บอกอะไร จึงคิดว่านอนได้ ไม่มีปัญหา น้องวิ่งมาแล้วบอกว่า "ช่วยด้วย เขาจะเอาหนูไปอยู่ด้วย" แล้วน้องก็ร้องไห้ เราก็ขาสั่นเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน้อง
แล้วน้องเห็นอะไร ที่แปลกคือน้องห้องอื่น และนอนกันข้างล่างไม่มีใครลุกขึ้นเลย เหมือนไม่รู้สึกตัวเพราะตอนนั้นเสียงดังกันมาก เราก็เลยโทรตามรุ่นพี่ที่อยู่ในโบสถ์ว่าให้มาดูน้องที น้องร้องไห้ คุมสติไม่ได้แล้ว พวกพี่เค้าก็เลยมาดูกัน ตอนที่มีรุ่นพี่คนนึงทำอะไรก็ไม่รู้ แบบเอามือไปแตะหลังน้องคนที่ร้องไห้
เราก็แหงนหน้าขี้นไปมองชั้น2 พอช่วงที่เรากระพริบตา เราก็เหมือนวูบไปแปบนึง เห็นเป็นผู้หญิงใส่ชุดดำ ผมยาวประบ่า หยิกๆหน่อย ก้มลงมาพวกเราอยู่ ซักพักเพื่อนก็เรียกเรา ถามว่าเป็นอะไร ทำไมนิ่งไป ตอนนั้นก็ได้แค่ตอบว่า "เปล่า ไม่มีอะไร" ตอนนั้นบอกกับตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าสิ่งที่เราเห็นกับสิ่งที่น้องเห็นจะเหมือนกันมั้ย?? ซักพักพออาการน้องดีขึ้น พี่คนนั้นก็บอกว่า เขาผูกคอตายที่ห้องนั้น เขาต้องการส่วนบุญส่วนกุศล ให้ซื้อของมาเซ่นไหว้เขาที่นั่น แล้วจะปล่อยน้องคนนั้นไป หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอน คืนนั้นรุ่นพี่เฝ้าน้องกัน รอถึงเช้ามืดแล้วออกไปซื้อของมาเซ่นไหว้ ซัก8โมง
พวกรุ่นพี่ก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องนั้น สิ่งที่เห็นคือ กระโปรงของรุ่นน้องแขวนไว้สูงมาก ไม่เหมาะสม แล้วก็มีพวกถุงขนมเต็มไปหมด เป็นไปได้ที่เขาอาจจะโกรธหรือไม่พอใจกับสิ่งที่น้องๆทำก็ได้ ตอนแรกเรากะวาจะไม่ขึ้นไป เพราะว่าภาพที่เราเห็นมันยังชัดมากจริงๆ กลัวมากๆๆๆๆๆ สุดท้ายก็ต้องขึ้นไป เพราะพี่ใช้ให้ไปเอาน้ำมาแล้วเอาไปให้พี่ที่ห้องนั้น แล้วขึ้นไปทำความสะอาดด้วย ในห้องนั้นมีเรา เพื่อนเรา และก็รุ่นพี่ ช่วยกันกวาดห้อง เช็ดห้อง เรารู้สึกว่าห้องนั้นแปลกๆคือ มีช่วงนึงที่พวกเราหยุดเดินกัน แต่ที่สงสัยคือทำไมมันเหมือนมีคนเดินตลอดเวลา พื้นเป็นพื้นไม้เลยรู้สึกง่ายเวลามีคนเดิน ตอนนั้นก็เริ่มมองหน้ากันเพราะใจคอไม่ดีแล้ว พี่คนนึงก็พูดว่า ทำไมเหมือนมีคนเดินว่ะ พอพูดจบความรู้สึกก็หายไป แล้วในห้องจะมีผ้าอีก เป็นผ้าสีเหลืองกับสีแดง ถามน้อง น้องบอกว่าของใครก็ไม่รู้ พึ่งเห็นพร้อมพวกพี่นี่แหละว่ามี เราก็เลยไม่เอาออก เพราะไม่รู้ว่าเป็นของใคร พอเซ่นไหว้เสร็จพวกเราก็เลยไปรวมตัวกันที่โบสถ์เพราะเป็นวันที่ต้องกลับบ้านกัน พอถึงเวลากลับเราบอกว่าเพื่อนว่า เราไม่ไหวอ่ะ อยู่ช่วยเก็บของไม่ได้นะ ขอกลับก่อน เพื่อนเลยถามว่าเป็นไรเปล่า หน้าซีดๆ
เราเลยบอกไปว่า ไม่ค่อยโอเคอ่า โทรให้พ่อมารับแล้ว กลับก่อนนะ ตอนนั้นคือไม่กล้าบอกใคร ว่าเห็นอะไร กลัวว่าจะไม่เชื่อกัน เพราะเราเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเอาเอง พอกลับถึงบ้านเท่านั้นแหละ ทุกความรู้สึกคืนนั้น ภาพคืนนั้นเข้ามาหมด เราร้องไห้เลย แล้วบอกกับพ่อว่าเห็นอะไรบ้าง
พูดไปร้องไห้ไปเหมือนคนบ้าอ่ะ ช่วงเดือน2เดือนนั้นคือ นอนคนเดียวไม่ได้ ไม่กล้าออกไปไหนอีกเลย และสัญญากับตัวองไว้ว่าจะไม่ไปที่นั่นอีก
แค่ขี่รถผ่านภาพพวกนั้นมันก็กลับมา พ่อยังพูดเลยว่า "ตอนนั้นคิดว่าลูกพ่อจะเป็นบ้าไปแล้ว" แต่ตอนนี้เราดีขึ้นมาก สภาพจิตใจก็โอเค ขนาดพิมพ์ไปยังเห็นภาพผู้หญิงคนนั้นอยู่เลย เราก็ไปทำบุญให้เขาบ้างเหมือนกัน
**นี่เป็นเรื่องแรกที่เราเจอกับเองกับตัว
ปล.ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่เจอมา เอาไว้จะมาเล่าสู่กันอ่านอีก ไม่รู้ว่าจะมีใครอยากอ่านอีกมั้ย 555+
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ
ประสบการณ์เรื่องผี ที่ลืมไม่ลง ***ความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ**
เพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ จะมาเล่าประสบการณ์เรื่องเหลือเชื่อให้ฟัง เรื่องที่จะเล่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราโดยตรงเลยค่ะ เริ่มเล่าเลยนะคะ
เรื่องแรก เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตจริงๆค่ะ
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่วัดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก คือเรากับเพื่อนๆพี่ๆของโรงเรียนและชมรมพุทธ ได้จัดค่ายธรรมะขึ้นมา ซึ่งเราก็ได้เป็นพี่ค่าย ตอนนั้นเราอยู่ม.4ค่ะ ค่ายนี้ต้องไปกิน นอน ที่วัดเป็นเวลา 3 วัน 2 คืน คืนแรกผ่านไปก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ประเด็นอยู่ที่คืนที่2ค่ะ คืนนั้นเรากับเพื่อนเป็นคนคอยดูแลน้องๆตอนนอน เวลาก็ประมาณ เกือบๆเที่ยงคืนแล้ว เรากับเพื่อนก็เริ่มง่วง ซักพักได้ยินเสียงน้องๆวิ่งลงจากชั้น2ของที่พัก คือเป็นแบบศาลาให้ปฏิบัติธรรมมี2ชั้นค่ะ
น้องๆวิ่งลงมาจากห้องขวาสุด ความจริงห้องนี้ถูกปิดตายค่ะ แต่ตอนนั้นที่นอนไม่พอจริงๆ แต่ด้วยความที่ไม่รู้และเจ้าหน้าที่วัดก็ไม่ได้บอกอะไร จึงคิดว่านอนได้ ไม่มีปัญหา น้องวิ่งมาแล้วบอกว่า "ช่วยด้วย เขาจะเอาหนูไปอยู่ด้วย" แล้วน้องก็ร้องไห้ เราก็ขาสั่นเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน้อง
แล้วน้องเห็นอะไร ที่แปลกคือน้องห้องอื่น และนอนกันข้างล่างไม่มีใครลุกขึ้นเลย เหมือนไม่รู้สึกตัวเพราะตอนนั้นเสียงดังกันมาก เราก็เลยโทรตามรุ่นพี่ที่อยู่ในโบสถ์ว่าให้มาดูน้องที น้องร้องไห้ คุมสติไม่ได้แล้ว พวกพี่เค้าก็เลยมาดูกัน ตอนที่มีรุ่นพี่คนนึงทำอะไรก็ไม่รู้ แบบเอามือไปแตะหลังน้องคนที่ร้องไห้
เราก็แหงนหน้าขี้นไปมองชั้น2 พอช่วงที่เรากระพริบตา เราก็เหมือนวูบไปแปบนึง เห็นเป็นผู้หญิงใส่ชุดดำ ผมยาวประบ่า หยิกๆหน่อย ก้มลงมาพวกเราอยู่ ซักพักเพื่อนก็เรียกเรา ถามว่าเป็นอะไร ทำไมนิ่งไป ตอนนั้นก็ได้แค่ตอบว่า "เปล่า ไม่มีอะไร" ตอนนั้นบอกกับตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าสิ่งที่เราเห็นกับสิ่งที่น้องเห็นจะเหมือนกันมั้ย?? ซักพักพออาการน้องดีขึ้น พี่คนนั้นก็บอกว่า เขาผูกคอตายที่ห้องนั้น เขาต้องการส่วนบุญส่วนกุศล ให้ซื้อของมาเซ่นไหว้เขาที่นั่น แล้วจะปล่อยน้องคนนั้นไป หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอน คืนนั้นรุ่นพี่เฝ้าน้องกัน รอถึงเช้ามืดแล้วออกไปซื้อของมาเซ่นไหว้ ซัก8โมง
พวกรุ่นพี่ก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องนั้น สิ่งที่เห็นคือ กระโปรงของรุ่นน้องแขวนไว้สูงมาก ไม่เหมาะสม แล้วก็มีพวกถุงขนมเต็มไปหมด เป็นไปได้ที่เขาอาจจะโกรธหรือไม่พอใจกับสิ่งที่น้องๆทำก็ได้ ตอนแรกเรากะวาจะไม่ขึ้นไป เพราะว่าภาพที่เราเห็นมันยังชัดมากจริงๆ กลัวมากๆๆๆๆๆ สุดท้ายก็ต้องขึ้นไป เพราะพี่ใช้ให้ไปเอาน้ำมาแล้วเอาไปให้พี่ที่ห้องนั้น แล้วขึ้นไปทำความสะอาดด้วย ในห้องนั้นมีเรา เพื่อนเรา และก็รุ่นพี่ ช่วยกันกวาดห้อง เช็ดห้อง เรารู้สึกว่าห้องนั้นแปลกๆคือ มีช่วงนึงที่พวกเราหยุดเดินกัน แต่ที่สงสัยคือทำไมมันเหมือนมีคนเดินตลอดเวลา พื้นเป็นพื้นไม้เลยรู้สึกง่ายเวลามีคนเดิน ตอนนั้นก็เริ่มมองหน้ากันเพราะใจคอไม่ดีแล้ว พี่คนนึงก็พูดว่า ทำไมเหมือนมีคนเดินว่ะ พอพูดจบความรู้สึกก็หายไป แล้วในห้องจะมีผ้าอีก เป็นผ้าสีเหลืองกับสีแดง ถามน้อง น้องบอกว่าของใครก็ไม่รู้ พึ่งเห็นพร้อมพวกพี่นี่แหละว่ามี เราก็เลยไม่เอาออก เพราะไม่รู้ว่าเป็นของใคร พอเซ่นไหว้เสร็จพวกเราก็เลยไปรวมตัวกันที่โบสถ์เพราะเป็นวันที่ต้องกลับบ้านกัน พอถึงเวลากลับเราบอกว่าเพื่อนว่า เราไม่ไหวอ่ะ อยู่ช่วยเก็บของไม่ได้นะ ขอกลับก่อน เพื่อนเลยถามว่าเป็นไรเปล่า หน้าซีดๆ
เราเลยบอกไปว่า ไม่ค่อยโอเคอ่า โทรให้พ่อมารับแล้ว กลับก่อนนะ ตอนนั้นคือไม่กล้าบอกใคร ว่าเห็นอะไร กลัวว่าจะไม่เชื่อกัน เพราะเราเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเอาเอง พอกลับถึงบ้านเท่านั้นแหละ ทุกความรู้สึกคืนนั้น ภาพคืนนั้นเข้ามาหมด เราร้องไห้เลย แล้วบอกกับพ่อว่าเห็นอะไรบ้าง
พูดไปร้องไห้ไปเหมือนคนบ้าอ่ะ ช่วงเดือน2เดือนนั้นคือ นอนคนเดียวไม่ได้ ไม่กล้าออกไปไหนอีกเลย และสัญญากับตัวองไว้ว่าจะไม่ไปที่นั่นอีก
แค่ขี่รถผ่านภาพพวกนั้นมันก็กลับมา พ่อยังพูดเลยว่า "ตอนนั้นคิดว่าลูกพ่อจะเป็นบ้าไปแล้ว" แต่ตอนนี้เราดีขึ้นมาก สภาพจิตใจก็โอเค ขนาดพิมพ์ไปยังเห็นภาพผู้หญิงคนนั้นอยู่เลย เราก็ไปทำบุญให้เขาบ้างเหมือนกัน
**นี่เป็นเรื่องแรกที่เราเจอกับเองกับตัว
ปล.ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่เจอมา เอาไว้จะมาเล่าสู่กันอ่านอีก ไม่รู้ว่าจะมีใครอยากอ่านอีกมั้ย 555+
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ