สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของและอาจจะเป็นกระทู้สุดท้ายของผม ผมขอเล่ารวดเดียวจบเลยนะครับ เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนม.ต้นและตอนนั้นผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึง ตอนม.ต้นพวกเราเรียนโรงเรียนเดียวกันนั่นแหละแต่ว่าเป็นคนละห้องเลยแค่รู้จักกันเฉยๆไม่ได้สนิทหรือคิดอะไรมาก แต่ในตอนนั้นผมได้เผลอไปสบตากับเธอแล้วนั่นก็ทำให้ผมได้รู้ว่าเธอนั้นน่ารักมากขนาดไหน เหมือนกับว่าโลกนี้ได้หยุดหมุนไปเลย ตั้งแต่ตอนนั้นผมคิดว่าจะต้องตีสนิทให้มากกว่านี้ แต่ผมก็ไม่กล้าซักที แต่เหมือนโชคชะตาจะเข้าข้าง หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนผมได้ชวนไปเที่ยวทะเลกัน ตอนแรกผมคิดอยู่นานสองนานว่าจะไปดีมั้ย แล้วเพื่อนผมได้บอกว่าเธอจะไปด้วยยังไม่ทันพูดจบผมรีบตอบตกลงทันที 55 5 หลังจากตอนนั้นผมได้รวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปพูดคุยกับเธอ ค่อยๆทำความรู้จักกัน คุยกันทุกวันมีอะไรก็คอยมาปรึกษากัน แต่ตอนนั้นผมไม่แน่ใจว่าในตอนนั้นเธอคิดยังไงกับผม แต่ผมก็มีแอบแซวๆบ้างหยอดมุกเสี่ยวแบบเนียนบ้าง ตอนนั้นผมคิดว่าเธอก็น่าจะรู้ตัวแหละว่าผมชอบเธอ และแล้ววันนี้ที่รอคอยก็มาถึง ทะเล๊...ทะเล นั่นเอง ทริปนี้พวกเราไปกัน5คน กับที่บ้านของเพื่อนผมอีกนิดหน่อย ทีแรกที่ชวนกันไว้เป็นสิบกว่าคนเลย สุดท้ายเหลือกันแค่นี้ พวกเราก็ไปเที่ยวกันนู่นนี่นั่น ตามประสาเด็กวัยรุ่นอยาก"เท"หลังจากที่ต้องเครียดกับการหาที่เรียนต่อกันมายาวนาน มีอยู่คืนนึงเราได้สังสรรค์ที่บ้านพักกันเล็กน้อยตามประสาเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ มันก็เป็นการสังสรรค์ธรรมดานี่แหละครับแต่มันสนุกตรงที่เกมในวงเหล้านี่แหละครับใครแพ้ก็หมดแก้วแหละครับ และที่สำคัญนี่เป็นครั้งแรกที่เธอกินเหล้าด้วยนี่สิ ใจนึงผมก็เป็นห่วงนะ อีกใจนึงก็อยากให้เธอกินด้วยเพราะคนส่วนใหญ่เวลาเมามักจะเผยธาตุแท้ออกมา 55 5 (ผมนี่เหี้ยมเน๊าะ) และแล้วก็เป็นไปตามคาดครับ เล่นไปได้ซักพักเธอก็เริ่มเมาพอเห็นอย่างนั้นผมเลยยิ่งมุกเสี่ยวไปแบบไม่รอช้าเพราะผมก็เริ่มเมาแล้วเหมือนกันเล่นเกมแพ้บ่อยเกินไปหน่อย เธอเริ่มแสดงอาการเขินออกมาให้เห็นแล้ว ทีนี้เพื่อนผมคนอื่นๆก็เลยแซวเรา2คนกันยกใหญ่เลย แล้วเพื่อนคนนึงก็ถามเธอว่าเธอชอบแมวใช่มั้ย เธอตอบว่าใช่ แล้วถามต่ออีกว่าระหว่างผมกับแมวเธอชอบอะไรมากกว่ากัน เธอบอกว่าเธอชอบแมว....แต่ผมน่ารักกว่า ผมนี่ได้แต่เก็บอาการเอาไว้ทั้งๆที่ในใจนี่ ตู้มมมมกลายเป็นโกโก้ครั้นช์แล้ว55 5 หลังจากนั้นเราก็ได้แยกย้ายกันไปนอนเพราะพรุ่งนี้เราจะไปดำน้ำกัน แต่น่าเศร้าที่เช้าวันถัดมาเธอกลับจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ซะงั้น ผมเลยขอให้เพื่อนๆเขาเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเอาไว้ แต่เก็บกันยังไงก็ไม่รู้เธอดันรู้ทั้งหมดซะนี่สิ ผมเลยต้องเล่าเมื่อคืนให้เธอฟัง หลังจากนั้นเราได้ลองศึกษาดูใจกันและกันมาเรื่อยๆ เพราะในตอนนั้นเราทั้งคู่ยังไม่อยากจะรีบร้อนกัน จริงๆตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก มีอะไรก็คุยกันได้แทบทุกเรื่องไปไหนไปกัน แต่แล้วเวลานี้ก็มาถึง....เวลาที่เรานั้นจะต้องแยกจากกันไปทำตามความฝันของตัวเอง
ผมต้องไปเรียนต่อที่เชียงใหม่ก่อนเธอ นั่นทำให้ผมต้องปรับตัวอย่างหนัก เนื่องจากผมเรียนสายช่างแต่หลักสูตรวิศวะ ไหนจะเรียนหนักกว่าเดิม ไหนจะเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ มันจึงมีเรื่องให้ผมต้องสังสรรค์กันเป็นประจำ ประมาณว่าใน7วันผมไป4-5วันเลย นั่นทำให้ผม กลับดึกบ้าง หรือโทรศัพท์แบตหมด แต่พอมาถึงห้องก็หลับไปเลย โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลังรอผมอยู่ ด้วยความที่เธอเป็นคนชอบกดดันตัวเองมองโลกในแง่ลบบ้างในบางครั้งนั่นเลยทำให้ช่วงหลังๆนี้เธอร้องไห้เพราะผมบ่อยมากแต่ผมไม่รู้หรอกจนกระทั่งเพื่อนผมเขามาบอก ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเธอถึงไม่บอกผมเองเหมือนเมื่อก่อน หลังจากนั้นผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแย่มากๆที่ทำให้เธอผิดหวังบ่อยๆทั้งๆที่พยายามแล้วก็ยังไม่ได้เรื่อง นั่นทำให้ผมเกิดมีความคิดโง่ๆขึ้นมานั่นคือ ผมได้บอกเลิกเธอ นั่นแหละครับ ในตอนนั้นผมคิดแต่ว่าอยากให้เธอไปเจอใครคนอื่นคนที่ดีกว่าผม เพราว่าผมไปได้ยินคำพูดนี้มา "การที่เราเห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่นเราอาจะทุกข์ แต่ถ้าคนที่เรารักอยู่กับแล้วไม่มีความสุขเราจะทุกข์มากกว่า" และตอนนั้นผมคิดว่ามันจะเป็นวิธีที่ดีและคิดว่าเธอจะลืมผมได้และผมจะลืมเธอได้เช่นกัน(ผมนี่เห็นแก่ตัวเน๊าะ) แต่ไม่เลยผมคิดผิดมาก ผมไม่เคยลืมเธอได้เลย ยังคิดถึง ยังเป็นห่วง เพราะความวู่วามของผมในวันนั้นทำให้ผมยังเสียใจกับเรื่องในวันนั้นมาจนถึงวันนี้ ในวันนี้ที่ผมเขียนอยู่ก็ 5เดือนแล้วที่เราเลิกกัน ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขตอนนั้นมากแต่น่าเสียดายที่มันก็เป็นได้แค่ความคิดนะครับ ผมได้แต่ถามตัวเองว่า ถ้าวันนี้เรายังอยู่ที่เดิมในวันนี้เราจะเป็นยังไงบ้าง??? ที่ผมมาเขียนลงในพันทิปนี้เพราะผมรู้ว่าเธอเป็นหนอนพันทิปอยู่เหมือนกัน ผมเลยหวังว่าเธอจะได้เข้ามาอ่านแล้วนึกถึงผมบ้างเพราะเธอเคยบอกผมว่า ”ที่คนเราสร้างกำแพงขึ้นมา ไม่ได้เอาไว้กั้นคนอื่น แต่เอาไว้ดูว่าใครแคร์พอที่จะพังมันเข้ามา” ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอได้บล็อคทั้งเฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์ ไลน์และเบอร์โทรศัพท์ผมด้วย
ถ้าได้เข้ามาอ่านแล้วอยากจะบอกให้รู้นะว่าเป็นเธอนั่นและเป็นเธอคนเดียวมาตลอด วันนี้รู้แล้วว่าเรารักเธอขนาดไหน กลับมาได้มั๊ย ถ้าเธอใจยังไม่ได้เปลี่ยนไป ยังไม่มีใคร ขอโอกาสอีครั้งได้มั้ย แต่ถ้าอ่านแล้วไม่ได้รู้สึกอะไร ต่อให้เราขอร้อง อ้อนวอนเธอเท่าไหร่ มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเธอกลับมาเหมือนเดิม เราทำผิดไปแล้วจริงๆ เราไม่รู้หรอกว่าจะต้องทำยังไงให้เธอกลับมา แต่เราก็อยากให้รู้ไว้ว่าเราคิดถึงเธอมาก อยากไปเที่ยวด้วยกันอีกหลายๆที่นะ ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะสายเกินไปมั้ยที่จะขอโทษ แต่ก็ขอโทษที่ทำให้มีช่วงเวลาแย่ในชีวิตขอโทษที่ทำเธอเสียใจ #ยังอยากจะเป็นหมอแมะของเธอเหมือนเดิมนะ
ตามหานักศึกษาหญิงคณะสัตว์แพทย์มหาลัยดังย่านหนองจอก
ผมต้องไปเรียนต่อที่เชียงใหม่ก่อนเธอ นั่นทำให้ผมต้องปรับตัวอย่างหนัก เนื่องจากผมเรียนสายช่างแต่หลักสูตรวิศวะ ไหนจะเรียนหนักกว่าเดิม ไหนจะเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ มันจึงมีเรื่องให้ผมต้องสังสรรค์กันเป็นประจำ ประมาณว่าใน7วันผมไป4-5วันเลย นั่นทำให้ผม กลับดึกบ้าง หรือโทรศัพท์แบตหมด แต่พอมาถึงห้องก็หลับไปเลย โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลังรอผมอยู่ ด้วยความที่เธอเป็นคนชอบกดดันตัวเองมองโลกในแง่ลบบ้างในบางครั้งนั่นเลยทำให้ช่วงหลังๆนี้เธอร้องไห้เพราะผมบ่อยมากแต่ผมไม่รู้หรอกจนกระทั่งเพื่อนผมเขามาบอก ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเธอถึงไม่บอกผมเองเหมือนเมื่อก่อน หลังจากนั้นผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแย่มากๆที่ทำให้เธอผิดหวังบ่อยๆทั้งๆที่พยายามแล้วก็ยังไม่ได้เรื่อง นั่นทำให้ผมเกิดมีความคิดโง่ๆขึ้นมานั่นคือ ผมได้บอกเลิกเธอ นั่นแหละครับ ในตอนนั้นผมคิดแต่ว่าอยากให้เธอไปเจอใครคนอื่นคนที่ดีกว่าผม เพราว่าผมไปได้ยินคำพูดนี้มา "การที่เราเห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่นเราอาจะทุกข์ แต่ถ้าคนที่เรารักอยู่กับแล้วไม่มีความสุขเราจะทุกข์มากกว่า" และตอนนั้นผมคิดว่ามันจะเป็นวิธีที่ดีและคิดว่าเธอจะลืมผมได้และผมจะลืมเธอได้เช่นกัน(ผมนี่เห็นแก่ตัวเน๊าะ) แต่ไม่เลยผมคิดผิดมาก ผมไม่เคยลืมเธอได้เลย ยังคิดถึง ยังเป็นห่วง เพราะความวู่วามของผมในวันนั้นทำให้ผมยังเสียใจกับเรื่องในวันนั้นมาจนถึงวันนี้ ในวันนี้ที่ผมเขียนอยู่ก็ 5เดือนแล้วที่เราเลิกกัน ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขตอนนั้นมากแต่น่าเสียดายที่มันก็เป็นได้แค่ความคิดนะครับ ผมได้แต่ถามตัวเองว่า ถ้าวันนี้เรายังอยู่ที่เดิมในวันนี้เราจะเป็นยังไงบ้าง??? ที่ผมมาเขียนลงในพันทิปนี้เพราะผมรู้ว่าเธอเป็นหนอนพันทิปอยู่เหมือนกัน ผมเลยหวังว่าเธอจะได้เข้ามาอ่านแล้วนึกถึงผมบ้างเพราะเธอเคยบอกผมว่า ”ที่คนเราสร้างกำแพงขึ้นมา ไม่ได้เอาไว้กั้นคนอื่น แต่เอาไว้ดูว่าใครแคร์พอที่จะพังมันเข้ามา” ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอได้บล็อคทั้งเฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์ ไลน์และเบอร์โทรศัพท์ผมด้วย
ถ้าได้เข้ามาอ่านแล้วอยากจะบอกให้รู้นะว่าเป็นเธอนั่นและเป็นเธอคนเดียวมาตลอด วันนี้รู้แล้วว่าเรารักเธอขนาดไหน กลับมาได้มั๊ย ถ้าเธอใจยังไม่ได้เปลี่ยนไป ยังไม่มีใคร ขอโอกาสอีครั้งได้มั้ย แต่ถ้าอ่านแล้วไม่ได้รู้สึกอะไร ต่อให้เราขอร้อง อ้อนวอนเธอเท่าไหร่ มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเธอกลับมาเหมือนเดิม เราทำผิดไปแล้วจริงๆ เราไม่รู้หรอกว่าจะต้องทำยังไงให้เธอกลับมา แต่เราก็อยากให้รู้ไว้ว่าเราคิดถึงเธอมาก อยากไปเที่ยวด้วยกันอีกหลายๆที่นะ ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะสายเกินไปมั้ยที่จะขอโทษ แต่ก็ขอโทษที่ทำให้มีช่วงเวลาแย่ในชีวิตขอโทษที่ทำเธอเสียใจ #ยังอยากจะเป็นหมอแมะของเธอเหมือนเดิมนะ