สวัสดีค่ะ เราเรียนอยู่ IT ปี2 คือ เรารู้สึกว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่มันไม่ใช่ทางของเราเลย แต่เราก็ไม่รู้ว่าสิ่งไหนกันแน่ที่เหมาะกับเราจริงๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรารู้สึกแย่กับการเรียน IT นะคะ แต่บางครั้งเราแค่รู้สึกอยากตั้งคำถามกับตัวเองว่า "สิ่งที่เราเลือกมามันใช่ทางของเราจริงหรอ"
... ค่ะ เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า "IT มันใช่ทางของกูจริงๆหรอวะ" (ขอใช้คำหยาบหน่อยนะคะ) เราตั้งคำถามนี้มาตั้งแต่เราเริ่มสมัครสอบค่ะ ก่อนอื่นเราขอท้าวความไปถึงตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมเลยแล้วกันนะคะ ตั้งแต่เด็ก เราเป็นคนที่ไม่ชอบคิดถึงเรื่องอนาคตเลยค่ะ คือ เด็กๆส่วนใหญ่จะมีความฝันเป็นของตัวเอง อยากเป็นนู้นอยากเป็นนี่ แต่เรา ไม่เคยมีโมเม้นนั้นค่ะ จนเราจบ ม.3 แม่เราให้เราตัดสินใจค่ะ ว่าจะไปสอบ เข้า ม. ปลาย หรือ จะไปสายช่าง แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะไปทางไหนดีอ่ะค่ะ ตัดสินใจไม่ถูก เลยตามๆเพื่อนก่อน เพื่อนคนแรก นางมาสายบัญชีค่ะ นางเลยชวนเราไปสมัครเรียนพาณิชย่านดินแดง เราก็ไปค่ะ ก็สมัครๆไป หวังแค่มีที่เรียน แต่ไม่จบแค่นั้นนะคะ ป้าเราค่ะ ลูกชายเค้าเรียนปัญญาภิวัฒน์ เค้าเลยบอกให้เราลองไปสมัครดู เราก็ไปค่ะ เพราะใกล้บ้านดี แล้วเพื่อนเราอีกคนก็มาชวนเราไปสมัครช่างกลค่ะ แต่ตอนนั้นเราติดธุร จนป้าเราให้เราพาลูกสาวเค้าไปซื้อใบสมัคร รร. ที่พอจะมีชื่อเสียงพอสมควรอ่ะค่ะ เราก็ไปค่ะ ขับรถพาเค้าไป พอไปถึงเราเจอเพื่อนเก่าเราที่เรียนด้วยกันตอนประถมค่ะ เราก็คุยกับเค้า ตอนนั้นอะไรไม่รู้บอกให้เราตัดสินใจซื้อใบสมัครมา แล้วเราก็คุยกับเพื่อนเราตอนประถมอ่ะค่ะว่าเข้าสายอะไร เค้าบอกเค้าได้โควต้าวิทย์คณิต แล้วก็ถามเราว่าอยากเรียนสายอะไร เราอ่านใบสมัครไปสดุจตากับชื่อสายหนึ่งสายค่ะ คือ ไทยคอมพิวเตอร์หรือว่าคอมพิวเตอร์ธุรกิจค่ะ เราเลยลงสายนั้นไป พอเรายื่นใบสมัครเสร็จ เราก็ขับรถไปเที่ยวกับลูกป้าเราอ่ะค่ะ ระหว่างที่เราขับรถไป เราก็คิดนะว่ามันเรียนเกี่ยวกับอะไร เราเลยแวะห้างเพื่อไปร้านหนังสือ เราก็ซื้อหนังสือมา แต่ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะติดนะคะ จนวันสอบ
เราสอบห้องเดียวกับลูกป้าเราค่ะ เค้ายั่งแถวเดียวกับเรา นั่งข้างหน้าเรา เรานั่งๆทำขอสอบจนเสร็จ แต่พอดูเวลามันเหลืออีกชั่วโมงกว่าๆ อยู่ๆ เราก็วางปากกา ไม่ตรวจทานอะไรต่อเลย แล้วก็มองไปรอบๆห้องสอบ แล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า "กูอยากเข้าที่นี่จริงหรอวะ รึกูแค่ตามเพื่อน" เพราะตอนนั้นยังไม่มีใครทำเสร็จ ทุกคนดูตั้งใจทำข้อสอบมา จนเรารู้สึกว่าที่นั่งตรงนั้นมันไม่ควรเป็นเรา จนวันประกาศผล เราติด แต่ลูกสาวป้าเราไม่ติด ตอนนั้นก็ดีใจนะ แต่ก็เสียใจที่ลูกป้าเราไม่ติดด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไง เราก็เรียนๆไป สายเราจะเป็นสายเดียวใน รร. ที่1 อาทิตจะได้อยู่ในห้องคอม5คาบ คาบละ2-3 ชม. แล้วแต่วิชา ตอนเรียน เราชอบเรียนตัดต่อ ดราฟการ์ตูน ที่ชอบสุด ออกแบบค่ะ จนเข้า ม.หก ตอนนั้นเพื่อนในกลุ่มเราเกรดดีทุกคน เค้าก็เลยได้โควต้ากันหมด แต่เรา ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเรียนอะไร
จนเราได้ไปโครงการอบรมของ ม. เอกชนชื่อดัง เราก็อยากเรียนค่ะ พ่อแม่เราก็ตามใจ แต่ เพื่อนสนิทเราได้โควต้า IT มหาลัยรัฐบาลชื่อดังย่านชาญเมืงค่ะ เราก็เห็นค่าเทอมมันโอเค จะได้เบาๆเงินพ่อแม่ เลยลองดูค่ะ ตอนนั้นทุกคนในห้องมีที่เรียนสำรองหมด แต่เราที่นี่ที่แรก ที่เดียว ถ้าไม่ติดนี่เคว้งมากกกกกกก ตอนเราสมัครในเว็บ ตอนนั้นประมาน 4 ทุ่ม เราก็พยายามคิดทบทวนว่าใช่ทางเราจริงหรอ เราตัดสินใจ กะว่าจะนอนคิดคืนนึง เรากรอกไว้หมด แต่เรายังไม่กดยืนยัน เราเลยเปิดคอมทิ้งไว้ ประมานตี2 เราเลยตัดสินใจกดยืนยันไป พอยืนยันเท่านั้นแหละค่ะ เรานอนไม่หลับหนักกว่าเดิม อ่อ ลืมบอกไป ที่เราบอกว่าเคว้งแน่ถ้าไม่ติด เพราะยืนแอดไปก็คงไม่ติด เพราะเราสอบแกทแพทไม่ครบ อิอิ จนวันไปสอบค่ะเราไปกับเพื่อนในห้องเกือบๆ20คนอ่ะค่ะ พอสอบเสร็จทุกวิชา เพื่อนเราจะมานั่งคุยกันเรื่องข้อสอบ แต่เราลองมองตัวเอง เรากับนั่งเล่นเกมในขณะที่เพื่อนเตรียมสอบวิชาต่อไป เราเลยคิดว่าเราไม่ติดชัวร์ จนวันประกาศผล ไม่มีเพื่อนคนไหนติดเลย แต่เราติดคนเดียว ความรู้สึกสับสนก็กลับมาค่ะ แต่ก็แบบดีใจครึ่งนึงละที่มีที่เรียน อีกครึ่งก็กลัวสอบสัมภาษไม่ติด
ยาวมากละ ข้ามมาตอนเรียนเลยแล้วกันนะคะ
พอเราเข้ามาปี1 เรารู้สึกสนุกกับกิจกรรมต่างๆ สนุกกับการที่วันๆเจอแต่เพื่อน ตกเย็นรุ่นพี่เรียก ดึกๆกลับหอ เช้ารีบมาเรียน 5555 เทอมแรก ไม่มีวิชาในภาคค่ะ นอกภาคหมด แต่มี IT พื่นฐานค่ะ ตอนนั้นเราแบบ "ไม่ใช่ทางกูละ ไม่ใช่ทางกูแน่ๆ" แต่เราก็ทนๆเรียน พอมาเทอม2 เรามาเจอวิชาในภาคมากขึ้นค่ะ กราฟฟิค กราฟฟิคคืออะไรที่เราโคตรจะโอเคกับมันมากค่ะ แต่ที่เราโคตรจะหยีก็คือ คอมพิวเตอร์โปรแกรมมิ่งค่ะ เราเจ็บสุดก็คือเราเกือบได้ "F" ก็เพราะวิชานี้ แต่เราก็ผ่านมาได้ แต่พอมาปี2 เราเจอแต่วิชาในภาค คือ เราโอเคหมดนะคะสำหรับปี2 แต่อยู่ๆ เราก็ได้คุยกับญาติเราค่ะ เรียกว่าพี่ชายละกัน (ซีรีย์เกาหลีไปอีก) ค่ะ พี่ชายเราเรียนถาปัต ลาดกระบัง คนนึง อีกคนเรียน ศิลกรรม บางมด คือเค้าเรียนจบปีนี้แล้วค่ะ เราก็เลยได้เคยช่วยๆงานเค้า แล้วก็มีคำพูดของเค้าที่พูดเมื่อวันที่รวมญาติกันอ่ะค่ะ เค้าถามเราว่า "คิดยังจบไปทำงานไร, ตั้งแต่เรียนมาชอบกราฟฟิคหรือเขียนโปรแกรม, แล้ววิชาในภาคอ่ะเกรดดีมั้ย บลา บลา บลา" เราหาคำตอบให้เค้าสองคนไม่ได้ค่ะ บวกกับคำถามของเราที่ว่า "ที่กูทำอยู่ตอนนี้มันคือสิ่งที่กูต้องการจริงหรอวะ" เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ แต่มีคำตอบที่ทำให้เรารู้สึกสับสนกับตัวเองอยู่หลายครั้ง "ซิ่ว, ซิ่วไปแล้วจะเรียนคณะอะไร, แล้วจะเลือกสาขาอะไร, เรียนที่ไหน, ถ้าออกจากนี่ไปแล้วสอบไม่ติดละ, แล้วถ้าไปเรียนสาขาอื่นแล้วแย่กว่านี้ละ, อีกเยอะแยะมากมาย" ตอนนี้เรารู้สึกทั้งท้อ ทั้งเหนื่อย ทั้งหมดกำลังใจ สับสน ไม่รู้จะทำไง เราอยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้มั้ย แล้วทำอย่างไง คือเราปรึกษาพ่อแม่เรา เค้าก็ยอมรับได้ทุกการตัดสินใจของเรา แต่ตัวเรา ตัดสินใจไม่ถูกจริงๆ
มีใครเคยรู้สึกสับสน และคิดว่าสาขาที่เรียนอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ทาง อยากรู้ว่าทำไงกันคะ
... ค่ะ เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า "IT มันใช่ทางของกูจริงๆหรอวะ" (ขอใช้คำหยาบหน่อยนะคะ) เราตั้งคำถามนี้มาตั้งแต่เราเริ่มสมัครสอบค่ะ ก่อนอื่นเราขอท้าวความไปถึงตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมเลยแล้วกันนะคะ ตั้งแต่เด็ก เราเป็นคนที่ไม่ชอบคิดถึงเรื่องอนาคตเลยค่ะ คือ เด็กๆส่วนใหญ่จะมีความฝันเป็นของตัวเอง อยากเป็นนู้นอยากเป็นนี่ แต่เรา ไม่เคยมีโมเม้นนั้นค่ะ จนเราจบ ม.3 แม่เราให้เราตัดสินใจค่ะ ว่าจะไปสอบ เข้า ม. ปลาย หรือ จะไปสายช่าง แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะไปทางไหนดีอ่ะค่ะ ตัดสินใจไม่ถูก เลยตามๆเพื่อนก่อน เพื่อนคนแรก นางมาสายบัญชีค่ะ นางเลยชวนเราไปสมัครเรียนพาณิชย่านดินแดง เราก็ไปค่ะ ก็สมัครๆไป หวังแค่มีที่เรียน แต่ไม่จบแค่นั้นนะคะ ป้าเราค่ะ ลูกชายเค้าเรียนปัญญาภิวัฒน์ เค้าเลยบอกให้เราลองไปสมัครดู เราก็ไปค่ะ เพราะใกล้บ้านดี แล้วเพื่อนเราอีกคนก็มาชวนเราไปสมัครช่างกลค่ะ แต่ตอนนั้นเราติดธุร จนป้าเราให้เราพาลูกสาวเค้าไปซื้อใบสมัคร รร. ที่พอจะมีชื่อเสียงพอสมควรอ่ะค่ะ เราก็ไปค่ะ ขับรถพาเค้าไป พอไปถึงเราเจอเพื่อนเก่าเราที่เรียนด้วยกันตอนประถมค่ะ เราก็คุยกับเค้า ตอนนั้นอะไรไม่รู้บอกให้เราตัดสินใจซื้อใบสมัครมา แล้วเราก็คุยกับเพื่อนเราตอนประถมอ่ะค่ะว่าเข้าสายอะไร เค้าบอกเค้าได้โควต้าวิทย์คณิต แล้วก็ถามเราว่าอยากเรียนสายอะไร เราอ่านใบสมัครไปสดุจตากับชื่อสายหนึ่งสายค่ะ คือ ไทยคอมพิวเตอร์หรือว่าคอมพิวเตอร์ธุรกิจค่ะ เราเลยลงสายนั้นไป พอเรายื่นใบสมัครเสร็จ เราก็ขับรถไปเที่ยวกับลูกป้าเราอ่ะค่ะ ระหว่างที่เราขับรถไป เราก็คิดนะว่ามันเรียนเกี่ยวกับอะไร เราเลยแวะห้างเพื่อไปร้านหนังสือ เราก็ซื้อหนังสือมา แต่ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะติดนะคะ จนวันสอบ
เราสอบห้องเดียวกับลูกป้าเราค่ะ เค้ายั่งแถวเดียวกับเรา นั่งข้างหน้าเรา เรานั่งๆทำขอสอบจนเสร็จ แต่พอดูเวลามันเหลืออีกชั่วโมงกว่าๆ อยู่ๆ เราก็วางปากกา ไม่ตรวจทานอะไรต่อเลย แล้วก็มองไปรอบๆห้องสอบ แล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า "กูอยากเข้าที่นี่จริงหรอวะ รึกูแค่ตามเพื่อน" เพราะตอนนั้นยังไม่มีใครทำเสร็จ ทุกคนดูตั้งใจทำข้อสอบมา จนเรารู้สึกว่าที่นั่งตรงนั้นมันไม่ควรเป็นเรา จนวันประกาศผล เราติด แต่ลูกสาวป้าเราไม่ติด ตอนนั้นก็ดีใจนะ แต่ก็เสียใจที่ลูกป้าเราไม่ติดด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไง เราก็เรียนๆไป สายเราจะเป็นสายเดียวใน รร. ที่1 อาทิตจะได้อยู่ในห้องคอม5คาบ คาบละ2-3 ชม. แล้วแต่วิชา ตอนเรียน เราชอบเรียนตัดต่อ ดราฟการ์ตูน ที่ชอบสุด ออกแบบค่ะ จนเข้า ม.หก ตอนนั้นเพื่อนในกลุ่มเราเกรดดีทุกคน เค้าก็เลยได้โควต้ากันหมด แต่เรา ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเรียนอะไร
จนเราได้ไปโครงการอบรมของ ม. เอกชนชื่อดัง เราก็อยากเรียนค่ะ พ่อแม่เราก็ตามใจ แต่ เพื่อนสนิทเราได้โควต้า IT มหาลัยรัฐบาลชื่อดังย่านชาญเมืงค่ะ เราก็เห็นค่าเทอมมันโอเค จะได้เบาๆเงินพ่อแม่ เลยลองดูค่ะ ตอนนั้นทุกคนในห้องมีที่เรียนสำรองหมด แต่เราที่นี่ที่แรก ที่เดียว ถ้าไม่ติดนี่เคว้งมากกกกกกก ตอนเราสมัครในเว็บ ตอนนั้นประมาน 4 ทุ่ม เราก็พยายามคิดทบทวนว่าใช่ทางเราจริงหรอ เราตัดสินใจ กะว่าจะนอนคิดคืนนึง เรากรอกไว้หมด แต่เรายังไม่กดยืนยัน เราเลยเปิดคอมทิ้งไว้ ประมานตี2 เราเลยตัดสินใจกดยืนยันไป พอยืนยันเท่านั้นแหละค่ะ เรานอนไม่หลับหนักกว่าเดิม อ่อ ลืมบอกไป ที่เราบอกว่าเคว้งแน่ถ้าไม่ติด เพราะยืนแอดไปก็คงไม่ติด เพราะเราสอบแกทแพทไม่ครบ อิอิ จนวันไปสอบค่ะเราไปกับเพื่อนในห้องเกือบๆ20คนอ่ะค่ะ พอสอบเสร็จทุกวิชา เพื่อนเราจะมานั่งคุยกันเรื่องข้อสอบ แต่เราลองมองตัวเอง เรากับนั่งเล่นเกมในขณะที่เพื่อนเตรียมสอบวิชาต่อไป เราเลยคิดว่าเราไม่ติดชัวร์ จนวันประกาศผล ไม่มีเพื่อนคนไหนติดเลย แต่เราติดคนเดียว ความรู้สึกสับสนก็กลับมาค่ะ แต่ก็แบบดีใจครึ่งนึงละที่มีที่เรียน อีกครึ่งก็กลัวสอบสัมภาษไม่ติด
ยาวมากละ ข้ามมาตอนเรียนเลยแล้วกันนะคะ
พอเราเข้ามาปี1 เรารู้สึกสนุกกับกิจกรรมต่างๆ สนุกกับการที่วันๆเจอแต่เพื่อน ตกเย็นรุ่นพี่เรียก ดึกๆกลับหอ เช้ารีบมาเรียน 5555 เทอมแรก ไม่มีวิชาในภาคค่ะ นอกภาคหมด แต่มี IT พื่นฐานค่ะ ตอนนั้นเราแบบ "ไม่ใช่ทางกูละ ไม่ใช่ทางกูแน่ๆ" แต่เราก็ทนๆเรียน พอมาเทอม2 เรามาเจอวิชาในภาคมากขึ้นค่ะ กราฟฟิค กราฟฟิคคืออะไรที่เราโคตรจะโอเคกับมันมากค่ะ แต่ที่เราโคตรจะหยีก็คือ คอมพิวเตอร์โปรแกรมมิ่งค่ะ เราเจ็บสุดก็คือเราเกือบได้ "F" ก็เพราะวิชานี้ แต่เราก็ผ่านมาได้ แต่พอมาปี2 เราเจอแต่วิชาในภาค คือ เราโอเคหมดนะคะสำหรับปี2 แต่อยู่ๆ เราก็ได้คุยกับญาติเราค่ะ เรียกว่าพี่ชายละกัน (ซีรีย์เกาหลีไปอีก) ค่ะ พี่ชายเราเรียนถาปัต ลาดกระบัง คนนึง อีกคนเรียน ศิลกรรม บางมด คือเค้าเรียนจบปีนี้แล้วค่ะ เราก็เลยได้เคยช่วยๆงานเค้า แล้วก็มีคำพูดของเค้าที่พูดเมื่อวันที่รวมญาติกันอ่ะค่ะ เค้าถามเราว่า "คิดยังจบไปทำงานไร, ตั้งแต่เรียนมาชอบกราฟฟิคหรือเขียนโปรแกรม, แล้ววิชาในภาคอ่ะเกรดดีมั้ย บลา บลา บลา" เราหาคำตอบให้เค้าสองคนไม่ได้ค่ะ บวกกับคำถามของเราที่ว่า "ที่กูทำอยู่ตอนนี้มันคือสิ่งที่กูต้องการจริงหรอวะ" เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ แต่มีคำตอบที่ทำให้เรารู้สึกสับสนกับตัวเองอยู่หลายครั้ง "ซิ่ว, ซิ่วไปแล้วจะเรียนคณะอะไร, แล้วจะเลือกสาขาอะไร, เรียนที่ไหน, ถ้าออกจากนี่ไปแล้วสอบไม่ติดละ, แล้วถ้าไปเรียนสาขาอื่นแล้วแย่กว่านี้ละ, อีกเยอะแยะมากมาย" ตอนนี้เรารู้สึกทั้งท้อ ทั้งเหนื่อย ทั้งหมดกำลังใจ สับสน ไม่รู้จะทำไง เราอยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้มั้ย แล้วทำอย่างไง คือเราปรึกษาพ่อแม่เรา เค้าก็ยอมรับได้ทุกการตัดสินใจของเรา แต่ตัวเรา ตัดสินใจไม่ถูกจริงๆ