ชีวิตผมตั้งแต่เด็กมันช่างสดใส อบอุ่นและมีความสุขมาก ผมมีพ่อแม่(เลี้ยง)พี่สาวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาผมโครตรักและอบอุ่นมาก
จนมาถึงจุดเปลี่ยนเมื่อพี่สาวผมดันท้องตอนเรียน พ่อกับแม่ผมโกรธและเสียใจมากที่ดันท้องและเรียนไม่จบ พอหลังจากเหตุการณ์นั้นพ่อกับแม่ก็เปลี่ยนไป ไม่ค่อยคุยกับผม ทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ผมก็มองโลกในแง่ดีนะว่าเค้าอาจจะให้อิสระ ผมก็รับได้แต่มันก็เหงาที่ปล่อยให้ผมอยู่คนดียวจนผมกลายเป็นคนเก็บกดไม่ค่อยพูด
ช่วงกลับบ้านไปเหนือเพื่อจะไปเยี่ยมยายเพราะเข้าโรงบาล เหตุการณ์ก็ดันมาซ้ำรอยเพราะลูกคนโตของแม่เลี้ยงดันท้องตอนเรียนไปอีกคน พ่อกับแม่ผมถึงกับใจสลาย แล้วสภาพครอบครัวในบ้านก็อึมครึมแต่ละคนดูเก็บกด เครียดง่าย ใจร้อน ผมรู้สึกอึดอัดมากที่พ่อแม่ผมทำไมกลายเป็นแบบนี้
พอผมจบม.3เพื่อจะไปเรียนต่อปวช.เรียนสายอาชีพ ผมเลือกที่จะไปเรียนต่อเทคนิคเพราะวิทยาลัยมันดีกว่าและมีคุณภาพกว่าแต่พ่อกับแม่ไม่ให้ผมต่อ กลัวผมจะโดดแล้วเรียนไม่จบและกลัวจะทำผู้หญิงท้อง(เพราะพี่สาวผมเคยเรียนเทคนิคแล้วท้อง)ผมโครตหงุดหงิดอะ ที่แบบสันดานมันเป็นที่คนปะไม่ใช่สถาบัน แล้วผมก็ไม่ใช่เด็กไม่ดีผมเป็นคนชอบเรียนนะ ทำไมต้องมาตัดสินคนที่สถาบัน แต่ผมก็ไม่สามารถทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ ผมก็ต้องไปต่อวิทยาลัยในสิ่งที่พ่ออยากให้เรียน
ตอนแรกผมไม่รู้จะชอบอะไรเลยเลือกเรียนสาขาคอมเพราะมันไม่มีสาขาอื่นที่พอจะเรียนได้เลย ผมก็เรียนไปชิวไป เรียนรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างตามประสาคนที่ยังไม่ได้อะไร พอมาถึงช่วงผมอยู่ปีสามผมเริ่มรู้แล้วว่าผมชอบอะไร ผมชอบเกี่ยวกับการท่องเที่ยว วิชาสังคม ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์และหัวสมองผมจะรับรู้เรื่องนี้ได้ไวกว่าวิชาอื่น นั่นแหละคือจุดเปลี่ยนที่ผมอยากจะต่ออะไรในมหาวิทยาลัย แต่ผมต้องอดทนอีกปีเพื่อเรียนจบแล้วไปต่อสาขาที่ผมชอบ
แต่เหมือนฝันสลายผมเรียนจบแต่พ่อมาบอกว่าจะให้ต่อปวส.อีก 2 ปีเพื่อจะได้ต่อยอดจากวิชาคอม ผมก็เถียงพ่อเลยว่า
"ผมอยากต่อมหาลัยอยากเรียนในสิ่งที่ผมรักและชอบ ผมอยากเป็นมัคคุเทศน์หรือไม่ก็นักวิชาการด้านสังคมศาสตร์ ทำไมต้องมาบังคับให้ผมต้องมาต่อคอมอีก หัวผมก็ไม่ได้ดีในด้านนี้ "
แล้วพ่อก็บอกออกมาทำให้ผมเครียดมาก
"พ่ออยากให้ลูกเป็นโปรแกรมเมอร์เพราะจบมาแล้วมีงานทำแถมอาชีพนี้มันดีทำแล้วจะรวย คนอื่นจะได้ชมลูกไงว่าเป็นโปรแกรมเมอร์"
ผมไม่เข้าใจในตรรกะพ่อว่าสาขาที่ผมถนัดผมชอบมันไม่ดียังไง มันไม่โอสำหรับพ่อเหรอ ผมไม่พูดอะไรเพราะกำลังเครียดอยู่เค้าก็พูดแบบว่าสาขาผมมันไร้สาระและจบมาก็ไม่มีงานรองรับจะเป็นไปทำไม ในใจผมนี่โครตปรี๊ดอะดูถูกแม้กระทั่งสิ่งที่ผมรักในสิ่งที่ผมอยากทำ คอมผมก็โง่มากแต่ยังบังคับให้เรียนคอมอีกเพื่อ?
ผมไม่มีทางเลือกเลยบอกไปว่างั้นไม่เรียนทำงานเลย อย่างน้อยผมก็ได้ทำในสิ่งที่ผมรัก พ่อผมได้ยินก็ด่าใหญ่เลยเอาซะน้ำตาผมไหล(ปกติผมเป็นคนร้องไห้ยากมากถ้ามันเหลืออดหรือไม่ไหวจริงๆ)เค้าไม่แม้แต่จะมองน้ำตาผมเลยแล้วก็เอาแต่ด่าอีก ด่าซ้ำ ด่าซากจนผมทนไมไหว เลยบอก
"เออเรียนก็เรียน"
ชีวิตผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น ต้องทนเรียนในสิ่งที่ผมไม่ได้ชอบไปอีกสองปี เรียนนะแต่โดดบ่อยเพราะหัวมันไม่ไป แล้วทางวิทลัยเค้ามาแจ้งว่าผมโดดบ่อย พ่อก็มาด่าผมอีกว่าจะโดดทำไม ผมทนไมไหวเลยบอกไปว่าเพราะพ่อบังคับผมให้เรียนคอมให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ ผมระบายออกมาหมดว่าผมเป็นยังไงรู้สึกยังไง เค้าก็ไม่ฟัง เค้าก็ด่าผมว่าถ้าเป็นอย่างงี้โตมาก็เอาตัวไม่รอดหรอก ผมได้ยินยังงั้นรู้สึกจุกเหมือนพูดให้อากาศฟัง ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีใครรับฟังสิ่งที่ผมเก็บกดมาตลอด ผมอดทนจนอีกสามเดือนผมก็จะจบแล้ว พ่อเลยบอกว่าถ้าจบปวส.แล้วอยากจะเรียนต่อหรืออยากจะทำอะไรก็ทำพ่อให้อิสระ ผมรู้สึกดีใจมากที่ผมจะได้ทำตามความฝันแล้ว ผมบอกพ่อว่าผมขอเรียนปีหนึ่งใหม่เพื่อจะต่อสาขาวิชาสังคมเพราะคอมมันโอนเรียนไมได้ พ่อก็ด่าผมอีกว่า
"แล้วจะเรียนต่อใหม่ทำไมมันเสียเวลาตั้งสี่ปี โอนเรียนต่อคอมอีกสองปีสิจะได้ไม่เสียเวลาเรียนจะได้จบเร็ว"
แล้วไอ้คำที่ว่าจบปวส.แล้วจะให้อิสระคือมันแค่ปากพูดไปงั้นๆใช่มั้ย ผมเลยเถียงเค้าหัวชนฝาว่าผมจะต่อที่นี่ จะเรียนสาขานี้ ผมอยากเริ่มต้นใหม่ในชีวิตไม่อยากโดนบังคับให้โดนทำนู่นทำนั่นทำนี่อีก
ผมก็คนนะไม่ใช่กระดานหมากที่พ่อแม่ต้องวางหมากให้เราเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ วาดฝันในสิ่งที่พ่อแม่อยากให้ผมเป็น ผมไม่เข้าใจอย่างมากว่าพ่อแม่ผมเป็นอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมาบังคับผมทุกอย่าง ผมไม่ใช่หุ่นยนตร์นะที่จะสามารถใช้ให้ผมทำอะไรก็ได้ พอไม่เป็นในสิ่งที่ตัวเองหวังก็ด่า ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วมันตันไปหมดช่วงชีวิตในวัยเรียนสุดท้ายผมก็อยากทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เต็มที่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ผมเก็บกดอดทนมา 5 ปีแล้ว ขอผมได้มีอิสระในการเรียนบ้างได้มั้ย
#ผมจะทำยังไงดีผมต้องทำตามเค้าอีกมั้ยครับหรือผมต้องทำตามใจตัวเอง
ปล.ขอโทษนะครับที่ร่ายยาวไป ถ้าทำให้ใครไม่ชอบผมก็ขออภัย
ทำไมพ่อต้องบังคับเรื่องเรียนผมด้วย
จนมาถึงจุดเปลี่ยนเมื่อพี่สาวผมดันท้องตอนเรียน พ่อกับแม่ผมโกรธและเสียใจมากที่ดันท้องและเรียนไม่จบ พอหลังจากเหตุการณ์นั้นพ่อกับแม่ก็เปลี่ยนไป ไม่ค่อยคุยกับผม ทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ผมก็มองโลกในแง่ดีนะว่าเค้าอาจจะให้อิสระ ผมก็รับได้แต่มันก็เหงาที่ปล่อยให้ผมอยู่คนดียวจนผมกลายเป็นคนเก็บกดไม่ค่อยพูด
ช่วงกลับบ้านไปเหนือเพื่อจะไปเยี่ยมยายเพราะเข้าโรงบาล เหตุการณ์ก็ดันมาซ้ำรอยเพราะลูกคนโตของแม่เลี้ยงดันท้องตอนเรียนไปอีกคน พ่อกับแม่ผมถึงกับใจสลาย แล้วสภาพครอบครัวในบ้านก็อึมครึมแต่ละคนดูเก็บกด เครียดง่าย ใจร้อน ผมรู้สึกอึดอัดมากที่พ่อแม่ผมทำไมกลายเป็นแบบนี้
พอผมจบม.3เพื่อจะไปเรียนต่อปวช.เรียนสายอาชีพ ผมเลือกที่จะไปเรียนต่อเทคนิคเพราะวิทยาลัยมันดีกว่าและมีคุณภาพกว่าแต่พ่อกับแม่ไม่ให้ผมต่อ กลัวผมจะโดดแล้วเรียนไม่จบและกลัวจะทำผู้หญิงท้อง(เพราะพี่สาวผมเคยเรียนเทคนิคแล้วท้อง)ผมโครตหงุดหงิดอะ ที่แบบสันดานมันเป็นที่คนปะไม่ใช่สถาบัน แล้วผมก็ไม่ใช่เด็กไม่ดีผมเป็นคนชอบเรียนนะ ทำไมต้องมาตัดสินคนที่สถาบัน แต่ผมก็ไม่สามารถทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ ผมก็ต้องไปต่อวิทยาลัยในสิ่งที่พ่ออยากให้เรียน
ตอนแรกผมไม่รู้จะชอบอะไรเลยเลือกเรียนสาขาคอมเพราะมันไม่มีสาขาอื่นที่พอจะเรียนได้เลย ผมก็เรียนไปชิวไป เรียนรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างตามประสาคนที่ยังไม่ได้อะไร พอมาถึงช่วงผมอยู่ปีสามผมเริ่มรู้แล้วว่าผมชอบอะไร ผมชอบเกี่ยวกับการท่องเที่ยว วิชาสังคม ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์และหัวสมองผมจะรับรู้เรื่องนี้ได้ไวกว่าวิชาอื่น นั่นแหละคือจุดเปลี่ยนที่ผมอยากจะต่ออะไรในมหาวิทยาลัย แต่ผมต้องอดทนอีกปีเพื่อเรียนจบแล้วไปต่อสาขาที่ผมชอบ
แต่เหมือนฝันสลายผมเรียนจบแต่พ่อมาบอกว่าจะให้ต่อปวส.อีก 2 ปีเพื่อจะได้ต่อยอดจากวิชาคอม ผมก็เถียงพ่อเลยว่า
"ผมอยากต่อมหาลัยอยากเรียนในสิ่งที่ผมรักและชอบ ผมอยากเป็นมัคคุเทศน์หรือไม่ก็นักวิชาการด้านสังคมศาสตร์ ทำไมต้องมาบังคับให้ผมต้องมาต่อคอมอีก หัวผมก็ไม่ได้ดีในด้านนี้ "
แล้วพ่อก็บอกออกมาทำให้ผมเครียดมาก
"พ่ออยากให้ลูกเป็นโปรแกรมเมอร์เพราะจบมาแล้วมีงานทำแถมอาชีพนี้มันดีทำแล้วจะรวย คนอื่นจะได้ชมลูกไงว่าเป็นโปรแกรมเมอร์"
ผมไม่เข้าใจในตรรกะพ่อว่าสาขาที่ผมถนัดผมชอบมันไม่ดียังไง มันไม่โอสำหรับพ่อเหรอ ผมไม่พูดอะไรเพราะกำลังเครียดอยู่เค้าก็พูดแบบว่าสาขาผมมันไร้สาระและจบมาก็ไม่มีงานรองรับจะเป็นไปทำไม ในใจผมนี่โครตปรี๊ดอะดูถูกแม้กระทั่งสิ่งที่ผมรักในสิ่งที่ผมอยากทำ คอมผมก็โง่มากแต่ยังบังคับให้เรียนคอมอีกเพื่อ?
ผมไม่มีทางเลือกเลยบอกไปว่างั้นไม่เรียนทำงานเลย อย่างน้อยผมก็ได้ทำในสิ่งที่ผมรัก พ่อผมได้ยินก็ด่าใหญ่เลยเอาซะน้ำตาผมไหล(ปกติผมเป็นคนร้องไห้ยากมากถ้ามันเหลืออดหรือไม่ไหวจริงๆ)เค้าไม่แม้แต่จะมองน้ำตาผมเลยแล้วก็เอาแต่ด่าอีก ด่าซ้ำ ด่าซากจนผมทนไมไหว เลยบอก
"เออเรียนก็เรียน"
ชีวิตผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น ต้องทนเรียนในสิ่งที่ผมไม่ได้ชอบไปอีกสองปี เรียนนะแต่โดดบ่อยเพราะหัวมันไม่ไป แล้วทางวิทลัยเค้ามาแจ้งว่าผมโดดบ่อย พ่อก็มาด่าผมอีกว่าจะโดดทำไม ผมทนไมไหวเลยบอกไปว่าเพราะพ่อบังคับผมให้เรียนคอมให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ ผมระบายออกมาหมดว่าผมเป็นยังไงรู้สึกยังไง เค้าก็ไม่ฟัง เค้าก็ด่าผมว่าถ้าเป็นอย่างงี้โตมาก็เอาตัวไม่รอดหรอก ผมได้ยินยังงั้นรู้สึกจุกเหมือนพูดให้อากาศฟัง ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีใครรับฟังสิ่งที่ผมเก็บกดมาตลอด ผมอดทนจนอีกสามเดือนผมก็จะจบแล้ว พ่อเลยบอกว่าถ้าจบปวส.แล้วอยากจะเรียนต่อหรืออยากจะทำอะไรก็ทำพ่อให้อิสระ ผมรู้สึกดีใจมากที่ผมจะได้ทำตามความฝันแล้ว ผมบอกพ่อว่าผมขอเรียนปีหนึ่งใหม่เพื่อจะต่อสาขาวิชาสังคมเพราะคอมมันโอนเรียนไมได้ พ่อก็ด่าผมอีกว่า
"แล้วจะเรียนต่อใหม่ทำไมมันเสียเวลาตั้งสี่ปี โอนเรียนต่อคอมอีกสองปีสิจะได้ไม่เสียเวลาเรียนจะได้จบเร็ว"
แล้วไอ้คำที่ว่าจบปวส.แล้วจะให้อิสระคือมันแค่ปากพูดไปงั้นๆใช่มั้ย ผมเลยเถียงเค้าหัวชนฝาว่าผมจะต่อที่นี่ จะเรียนสาขานี้ ผมอยากเริ่มต้นใหม่ในชีวิตไม่อยากโดนบังคับให้โดนทำนู่นทำนั่นทำนี่อีก
ผมก็คนนะไม่ใช่กระดานหมากที่พ่อแม่ต้องวางหมากให้เราเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ วาดฝันในสิ่งที่พ่อแม่อยากให้ผมเป็น ผมไม่เข้าใจอย่างมากว่าพ่อแม่ผมเป็นอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมาบังคับผมทุกอย่าง ผมไม่ใช่หุ่นยนตร์นะที่จะสามารถใช้ให้ผมทำอะไรก็ได้ พอไม่เป็นในสิ่งที่ตัวเองหวังก็ด่า ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วมันตันไปหมดช่วงชีวิตในวัยเรียนสุดท้ายผมก็อยากทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เต็มที่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ผมเก็บกดอดทนมา 5 ปีแล้ว ขอผมได้มีอิสระในการเรียนบ้างได้มั้ย
#ผมจะทำยังไงดีผมต้องทำตามเค้าอีกมั้ยครับหรือผมต้องทำตามใจตัวเอง
ปล.ขอโทษนะครับที่ร่ายยาวไป ถ้าทำให้ใครไม่ชอบผมก็ขออภัย