คุณยังจำได้ไหมคะ ?....
ว่าครั้งหนึ่งคุณเคยตกหลุมรักคนๆหนึ่งได้ยังไง ฉันเป็นหนึ่งค่ะ ที่ตอนนี้นั่งคิดเรื่องราวเกี่ยวกับความรักในครั้งนี้ ว่าทำไมความรักที่ทุกคนคิดว่ามันสวยงามและไม่เคยทำร้ายใคร แต่ทำไมมาในวันนี้ คำว่า ความรัก มันกำลังจะทำร้าย สิ่งดีๆที่เข้ามาในทำร้ายสิ่งดีๆในทุกๆครั้งของฉันพังลงไป แต่ฉันก็ไม่เคยโทษว่ามันเป็นความผิดของใคร แต่มันเป็นเพราะ ความรู้สึกของฉันเองที่หลงใหลในความอ่อนโยน ในความใส่ใจ ในความน่ารัก ที่คนๆหนึ่งมอบให้กับเราเอง จนมันเกิดเป็นความรักขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว.....
ถ้าย้อนกลับไปตอนที่ฉันรู้จักเขาครั้งแรก จากค่ายนี่เเหละคะ อันเป็นรู้กันว่าคำว่า...ค่าย..คือแหล่งที่รวมรุ่นพี่หน้าม่อ (เอ้ย!!รุ่นพี่ที่โสด)จะมาหาอาหารตากับรุ่นน้อง ซึ่งรุ่นน้องแบบตัวดิฉันก็มาอาการตาเช่นกัน แหม่!!!! ก็ตอนนั้นพึ่งจะสลัดกระโปรงที่สั้นๆ เป็นโคตะระสั้น เปลี่ยนเสื้อโคร่งๆ มาเป็นเสื้อตัวที่เล็ก จนหายใจแทบจะไม่ออก แต่การมาค่ายครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการรู้จักกับพี่เขาได้แบบไม่ค่อยเต็มปากสักเท่าไหร่ ต้องบอกเลยว่าเป็นการรู้จักแบบไม่ตั้งตัว เเละแทบจะไม่ได้คุยกับเขาเลยสักคำ มีแต่เพียงที่ตัวเราที่แอบมองเขา แอบยิ้ม แอบสบตา แอบเฝ้ามองหาเวลาไม่เจอ สงสัยใช่ไหมคะ ว่าทำไมอยู่ใกช้กันแค่นั้นทำไมไม่คุย ไม่แอดเฟส เลยละ ทุกๆอย่างมันมีขีดจำกัดของตัวมัน เเล้วขีดจำกัดของเรากับเขานั้นก็ดันตรงกัน ที่เราสองคนนั้นมี "แฟน" อยู่แล้ว ในใจของฉันในตอนนั้นก็รู้ว่ามันคงจบไปตามค่ายล่ะ เพราะยังไงต่อให้เรียนมหาวิยาลัยเดียวกันก็คงไม่มีโอกาสที่เจอกันแน่นอน แต่ก่อนวันจบค่ายไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือ ตั้งใจ ของพี่เขา ทำให้เขาแอดเฟสเรามา ถ้าถามความรู้สึกตอนนั้นของเรานะ ก็คงเหมือนสมัยก่อนที่เราโทรไปหาคนที่เราแอบชอบอ่ะ มันทั้งเขิล ทั้งยิ้ม ทั้งกรี๊ด มันบอกไม่ถูกนะ ตอนนี้ที่ฉันย้อนคิด เออ ก็แปลกดีนะ ไม่เคยคุย แต่ทำไม....กับรู้สึกดี ツ
ที่เขาว่า....ความรักที่ไม่ต้องการผูกมัด หรือ คนรักที่คุณไม่ต้องการรัก มันก็คงไม่ต่างกับรักที่มันไม่มีสถานะ
ว่าครั้งหนึ่งคุณเคยตกหลุมรักคนๆหนึ่งได้ยังไง ฉันเป็นหนึ่งค่ะ ที่ตอนนี้นั่งคิดเรื่องราวเกี่ยวกับความรักในครั้งนี้ ว่าทำไมความรักที่ทุกคนคิดว่ามันสวยงามและไม่เคยทำร้ายใคร แต่ทำไมมาในวันนี้ คำว่า ความรัก มันกำลังจะทำร้าย สิ่งดีๆที่เข้ามาในทำร้ายสิ่งดีๆในทุกๆครั้งของฉันพังลงไป แต่ฉันก็ไม่เคยโทษว่ามันเป็นความผิดของใคร แต่มันเป็นเพราะ ความรู้สึกของฉันเองที่หลงใหลในความอ่อนโยน ในความใส่ใจ ในความน่ารัก ที่คนๆหนึ่งมอบให้กับเราเอง จนมันเกิดเป็นความรักขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว.....
ถ้าย้อนกลับไปตอนที่ฉันรู้จักเขาครั้งแรก จากค่ายนี่เเหละคะ อันเป็นรู้กันว่าคำว่า...ค่าย..คือแหล่งที่รวมรุ่นพี่หน้าม่อ (เอ้ย!!รุ่นพี่ที่โสด)จะมาหาอาหารตากับรุ่นน้อง ซึ่งรุ่นน้องแบบตัวดิฉันก็มาอาการตาเช่นกัน แหม่!!!! ก็ตอนนั้นพึ่งจะสลัดกระโปรงที่สั้นๆ เป็นโคตะระสั้น เปลี่ยนเสื้อโคร่งๆ มาเป็นเสื้อตัวที่เล็ก จนหายใจแทบจะไม่ออก แต่การมาค่ายครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการรู้จักกับพี่เขาได้แบบไม่ค่อยเต็มปากสักเท่าไหร่ ต้องบอกเลยว่าเป็นการรู้จักแบบไม่ตั้งตัว เเละแทบจะไม่ได้คุยกับเขาเลยสักคำ มีแต่เพียงที่ตัวเราที่แอบมองเขา แอบยิ้ม แอบสบตา แอบเฝ้ามองหาเวลาไม่เจอ สงสัยใช่ไหมคะ ว่าทำไมอยู่ใกช้กันแค่นั้นทำไมไม่คุย ไม่แอดเฟส เลยละ ทุกๆอย่างมันมีขีดจำกัดของตัวมัน เเล้วขีดจำกัดของเรากับเขานั้นก็ดันตรงกัน ที่เราสองคนนั้นมี "แฟน" อยู่แล้ว ในใจของฉันในตอนนั้นก็รู้ว่ามันคงจบไปตามค่ายล่ะ เพราะยังไงต่อให้เรียนมหาวิยาลัยเดียวกันก็คงไม่มีโอกาสที่เจอกันแน่นอน แต่ก่อนวันจบค่ายไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือ ตั้งใจ ของพี่เขา ทำให้เขาแอดเฟสเรามา ถ้าถามความรู้สึกตอนนั้นของเรานะ ก็คงเหมือนสมัยก่อนที่เราโทรไปหาคนที่เราแอบชอบอ่ะ มันทั้งเขิล ทั้งยิ้ม ทั้งกรี๊ด มันบอกไม่ถูกนะ ตอนนี้ที่ฉันย้อนคิด เออ ก็แปลกดีนะ ไม่เคยคุย แต่ทำไม....กับรู้สึกดี ツ