เราขอยืมพื้นที่นี้ของเพื่อนมาระบายความในใจ
ตอนเราอายุ6ขวบเราถูกลูกพี่ลูกน้องข่มขืน เรากลัวมากไม่กล้าบอกใคร กลัวแม่รู้จะตีและจะเกลียดเรา เราได้แต่เก็บความทุกข์นี้ไว้คนเดียว แต่ลูกพี่ลูกน้องของเราก็ยังบังคับขนขืนเราเรื่อยมา เราเกลียดและกลัวเขามากแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนั้นเราอายุแค่6ขวบเอง แต่เขาอายุ14แล้ว เราพยายามลืม มันผ่านมาได้ แต่เราไม่รู้และจำไม่ได้จริงๆว่าทำไมมาเกิดเหตุการณ์เลวร้ายซ้ำกับเราอีก เราถูกน้าของตัวเองข่มขืน เกิดขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้ เราเองก็จำไม่ได้ เหมือนสมองสั่งการให้ลืมเรื่องเลวร้ายนี้ให้หมด
มันจำได้บางเหตุการณ์เท่านั้นที่น้าไปรับที่โรงเรียนเราจำยอมต้องไปด้วยเพราะกลัวทุกคนจะรู้เรื่อง และก็ถูกข่มขืนทุกครั้งจนอายุ15 เราถึงได้หลุดพ้นเหตุการณ์เลวร้ายทั้งหมด เพราะน้าของเราตายจากการเป็นมะเร็ง
เรากลัวบาปที่เกิดขึ้นมาก หากการทำบาปจากการผิดลูกผิดเมียหรือผัวคนอื่นมีจริง เราคงตกนรกแน่ๆ แต่เราไม่ได้สมยอมเราเป็นผู้ถูกกระทำ และทุกข์มากในตอนนี้ เพราะมันไม่เคยหลุดออกจากความนึกคิดได้เลย
เป็นเด็กใครเคยโดนข่มขืนบ้าง
ตอนเราอายุ6ขวบเราถูกลูกพี่ลูกน้องข่มขืน เรากลัวมากไม่กล้าบอกใคร กลัวแม่รู้จะตีและจะเกลียดเรา เราได้แต่เก็บความทุกข์นี้ไว้คนเดียว แต่ลูกพี่ลูกน้องของเราก็ยังบังคับขนขืนเราเรื่อยมา เราเกลียดและกลัวเขามากแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนั้นเราอายุแค่6ขวบเอง แต่เขาอายุ14แล้ว เราพยายามลืม มันผ่านมาได้ แต่เราไม่รู้และจำไม่ได้จริงๆว่าทำไมมาเกิดเหตุการณ์เลวร้ายซ้ำกับเราอีก เราถูกน้าของตัวเองข่มขืน เกิดขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้ เราเองก็จำไม่ได้ เหมือนสมองสั่งการให้ลืมเรื่องเลวร้ายนี้ให้หมด
มันจำได้บางเหตุการณ์เท่านั้นที่น้าไปรับที่โรงเรียนเราจำยอมต้องไปด้วยเพราะกลัวทุกคนจะรู้เรื่อง และก็ถูกข่มขืนทุกครั้งจนอายุ15 เราถึงได้หลุดพ้นเหตุการณ์เลวร้ายทั้งหมด เพราะน้าของเราตายจากการเป็นมะเร็ง
เรากลัวบาปที่เกิดขึ้นมาก หากการทำบาปจากการผิดลูกผิดเมียหรือผัวคนอื่นมีจริง เราคงตกนรกแน่ๆ แต่เราไม่ได้สมยอมเราเป็นผู้ถูกกระทำ และทุกข์มากในตอนนี้ เพราะมันไม่เคยหลุดออกจากความนึกคิดได้เลย