ตามนั้นเลยค่ะ ใช้คำว่า อาภัพ อยากเล่าประสพการณ์ค่ะไม่รู้จะเรียกว่าอาภัพหรืออะไร...
ครั้งแรกที่มีแฟนคนแรกคะ คือตอนนั้นเราเป็นคนชีวิตดีมากคะเป็นผู้หญิงมีความสุขคนนึง เป็นคนเฮฮาสนุกสนาน เพื่อนล้อมคะ เพื่อนตามใจ เอาใจทุกอย่าง เป็นคนเพื่อนรักค่ะ แล้วก็มีแต่คนรักอ่ะค่ะ วันหนึ่งมีผู้ชายมาจีบ เป็นผู้ชายที่เราก็คิดว่าน่าตาดีนะ ก็โอเค แต่ก็ไม่ได้อินมากเพราะยังไม่รู้จักนิสัยกันไงคะ แต่ก็รู้สึกดีคะ แต่ด้วยความที่เราไม่ได้ขาดความรัก พอมีเขาเข้ามา เราก็เฉยๆ แบบ เอาแต่ใจเต็มที่ เขาก็ยอมทุกอย่าง จนวันหนึ่งเขาก็บอกเลิกไปคะ และหลังจากนั้น เราก็พึ่งเข้าใจว่า การทำร้ายเขามันไม่ดี สุดท้ายเราก็เจ็บเองเสียใจเอง แต่ก็ไม่ได้ง้อ ขอโอกาสเขานะคะ เราเสียใจแต่เราก็เลือกจะเฉยๆค่ะ เจ็บแบบเงียบๆ เด็กอยู่ด้วยคะตอนนั้น แต่ทุกวันนี้ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย ทำเขาไว้มากค่ะ จบไปคนแรก คนที่สอง เขาเป็นรุ่นพี่ เข้ามาจีบ ด้วยความที่ยังไม่ลืมคนแรก เราก็ไม่สนใจพี่เขาเลยค่ะ เพื่อนก็เชียร์มาก พี่เขาก็เป็นคนดีใช้ได้นะคะ เราก็ไม่สนใจไม่มอง ไม่เห็นน้ำใจเขาเลยค่ะ แล้วพี่เขาก็หายไปจากชีวิตเราคะ คงคิดว่าไม่มีหวัง... ผ่านมา3เกือบ4ปี เรารู้สึกคิดถึงพี่เขาขึ้นมา รู้ตัวช้าไปไหมคะ คือที่ผ่านมาเราก็ยอมรับว่าไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักเลย สนใจแต่ตัวเอง แต่วันหนึ่งก็รู้สึกว่าต้องมีใคร แต่เวลานั้น.. ทุกคนเขาจากเราไปหมดแล้ว .. อีก2-3คน ที่มหาลัยอีกค่ะ เข้ามาทำดี เราก็เมินใส่เขา แบบ ไม่รู้คิดอะไรนะคะ คือเฉยๆอะคะ แต่พอมาอยู่ในจุดที่ เราเริ่มสนใจขึ้นมา พวกเขาก็เสียความรู้สึกกับเราไปหมดแล้ว ... ทุกอย่างมันแคล้วคลาดกันไปหมดเลย เสียดายคนที่เคยเข้ามา และพึ่งเข้าใจว่าความผิดหวังจากคนที่เราชอบมันเป็นยังไง.. เคยทำเขาฝ่ายเดียว.. พอรู้สึกเป็นเองกับตัว ... จุกไปแปปนึงนะคะ ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อไหร่ความรักจะ ถูกที่ถูกเวลาถูกคนซักที
เราอาภัพรักไหม? ใครเป็นบ้าง? โชคชะตาแกล้งกันหรอ?
ครั้งแรกที่มีแฟนคนแรกคะ คือตอนนั้นเราเป็นคนชีวิตดีมากคะเป็นผู้หญิงมีความสุขคนนึง เป็นคนเฮฮาสนุกสนาน เพื่อนล้อมคะ เพื่อนตามใจ เอาใจทุกอย่าง เป็นคนเพื่อนรักค่ะ แล้วก็มีแต่คนรักอ่ะค่ะ วันหนึ่งมีผู้ชายมาจีบ เป็นผู้ชายที่เราก็คิดว่าน่าตาดีนะ ก็โอเค แต่ก็ไม่ได้อินมากเพราะยังไม่รู้จักนิสัยกันไงคะ แต่ก็รู้สึกดีคะ แต่ด้วยความที่เราไม่ได้ขาดความรัก พอมีเขาเข้ามา เราก็เฉยๆ แบบ เอาแต่ใจเต็มที่ เขาก็ยอมทุกอย่าง จนวันหนึ่งเขาก็บอกเลิกไปคะ และหลังจากนั้น เราก็พึ่งเข้าใจว่า การทำร้ายเขามันไม่ดี สุดท้ายเราก็เจ็บเองเสียใจเอง แต่ก็ไม่ได้ง้อ ขอโอกาสเขานะคะ เราเสียใจแต่เราก็เลือกจะเฉยๆค่ะ เจ็บแบบเงียบๆ เด็กอยู่ด้วยคะตอนนั้น แต่ทุกวันนี้ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย ทำเขาไว้มากค่ะ จบไปคนแรก คนที่สอง เขาเป็นรุ่นพี่ เข้ามาจีบ ด้วยความที่ยังไม่ลืมคนแรก เราก็ไม่สนใจพี่เขาเลยค่ะ เพื่อนก็เชียร์มาก พี่เขาก็เป็นคนดีใช้ได้นะคะ เราก็ไม่สนใจไม่มอง ไม่เห็นน้ำใจเขาเลยค่ะ แล้วพี่เขาก็หายไปจากชีวิตเราคะ คงคิดว่าไม่มีหวัง... ผ่านมา3เกือบ4ปี เรารู้สึกคิดถึงพี่เขาขึ้นมา รู้ตัวช้าไปไหมคะ คือที่ผ่านมาเราก็ยอมรับว่าไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักเลย สนใจแต่ตัวเอง แต่วันหนึ่งก็รู้สึกว่าต้องมีใคร แต่เวลานั้น.. ทุกคนเขาจากเราไปหมดแล้ว .. อีก2-3คน ที่มหาลัยอีกค่ะ เข้ามาทำดี เราก็เมินใส่เขา แบบ ไม่รู้คิดอะไรนะคะ คือเฉยๆอะคะ แต่พอมาอยู่ในจุดที่ เราเริ่มสนใจขึ้นมา พวกเขาก็เสียความรู้สึกกับเราไปหมดแล้ว ... ทุกอย่างมันแคล้วคลาดกันไปหมดเลย เสียดายคนที่เคยเข้ามา และพึ่งเข้าใจว่าความผิดหวังจากคนที่เราชอบมันเป็นยังไง.. เคยทำเขาฝ่ายเดียว.. พอรู้สึกเป็นเองกับตัว ... จุกไปแปปนึงนะคะ ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อไหร่ความรักจะ ถูกที่ถูกเวลาถูกคนซักที