สวัสดีครับก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อ อ (นามสมมุติ) ละกัน555 ผมเรียนที่สวนดุสิตครับ คหกรรมศาสตร์ศูนย์.. 555 เป็นนักศึกษาปี 1 ครับ เฟรชชี่ ^^ เข้าเรื่องเลยละกัน.. ผมคุยกับผู้ชายคนนึง
(คนแรก) ชื่อ บ. ซึ้งเค้าเป็นรุ่นน้องผมเรียนอยู่ที่อุบลฯครับ ตอนนี้ก็สอบติดที่ ม.ศรีปทุม ธุรกิจการบิน ผมเจอเค้ายังไงนะหรอ? เค้าเข้ามาเม้นสติกเกอร์ในไอจีผมครับ เม้นไปเม้นมาก็กลายเป็นจีบกันซะงั้นและก็แอดเฟสมาเพราะผมแปะไว้555 เราคุยกันได้ซักพักประมาณ 2 อาทิตย์กว่าๆ เค้าก็น่ารักดีครับ โพสหน้าวอลบอกมอนิ่งทุกเช้า บอกรัก บอกคิดถึงทุกวัน บอกแล้วบอกอีกจนผมรู้สึกว่ามันเยอะไป ก็ก่อให้เกิดความน่ารำคาญ ถามว่าผมชอบไหม ชอบครับ แต่อยากให้ลดๆลงบ้าง มีคุยโทรศัพท์ คอลเฟสกัน บางทีคุยกันมันขาดความเป็นส่วนตัวไปเลยก็มีบ้าง ตอนนี้เราก็คุยกันน้อยลงมาระดับนึงละครับ เพราะตอนนั้นผมบ่นน้องเค้าไป คือผมรู้ว่าเค้าอยากจะมีมุมที่แบบ มุ้งมิ้งบ้าง แต่.. ผมผ่านจุดๆนี้มาแล้วไง ก็เลยเฉยๆ บางทีเค้าก็แท็กรูปมา การคุยกันจะคบกันบางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ ผมชอบแบบคบเงียบๆ มุ้งมิ้งกันโอกาสสำคัญๆก็พอ คือเหมือนกับว่าผมโตพอที่จะเป็นผู้ใหญ่ล่ะ.. หวังว่าน้องคงเข้าใจ
(คนที่สอง) ชื่อ ฟ. เป็นพี่ที่เรียนสวนดุสิตเหมือนกันครับ เรียน Culino ศูนย์ใกล้ๆผมนี่แหละ555 คิดเอาๆคนละศูนย์ ผมเจอพี่เค้าที่หน้าฟีดครับ เห็นหล่อดี น่ารัก หุ่นล้ำๆ หมีๆ555 ผมก็หุ่นงี้นะแต่เตี้ยลงมาหน่อย เลยแอดไปเฉยๆ ดูพี่เค้าแบบดูสูงอ่ะ ไม่กล้าคุยมีเป็นเพื่อนไว้ส่องก็โอเคล่ะ ^^' วันนึง.. พี่เค้าก็ทักมา ถามผมว่าเรียนสวนดุสิตหรอ ศูนย์ไหน จากนั้นก็ถามเรื่องเพื่อนผมเพราะเพื่อนผมน่ารัก 55 พอซักพักก็มาเรื่องผม เราคุยกันได้ไม่นานก็รู้สึกว่าพี่เค้าดูอบอุ่นดี ความคิดดูเป็นผู้ใหญ่เอามากๆ คุยไปคุยมาก็แลกไลน์กัน เบอร์บ้างก็มีคุยๆ จนผมเริ่มชอบ แต่ก็แอบรู้สึกผิดเอามากๆเลยแหละ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมชอบพี่เค้านะ เหมือนผมตามหามานาน55 ฟังอาจจะดูเวอร์ แต่จริงเลยแหละ พี่เค้ากับผมเรามีเรื่องราวของชีวิตที่คล้ายๆกันเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ มันมีหลายๆอย่างที่เราแบบต่างคนต่างหามานาน พี่เค้าบอกผมว่าผมไม่เคยอยู่ในสายตาเค้า แต่ไม่รู้ว่าอะไรสะดุดตาทำให้ต้องทัก555 (ก็น่ารักไง มั้ง555) แต่ก็ดีใจนะเพราะก่อนที่ผมจะมาคุยกับเค้า ผมคุยกับคนที่อยู่อุบลฯ 2 วันเอง คือพลาด55 ไม่กล้าทัก พี่เค้ายังเสียดายเลยทำไมไม่ทักกู555555 คือเอาจริงๆผมคุยกับพี่เค้ารู้สึกดีเอามากๆอ่ะ จริงๆเลย เหมือนเรามาโคกันมั้ง แต่มีอะไรๆมาบังเราสองคนไว้ไม่ให้ได้เจอกันและคุยกัน มันก็ขึ้นกับโชคชะตาฟ้าลิขิตละเนอะ
สรุปเลย ผมไม่รู้จะทำยังไงดี มันเลือกไม่ถูก เพราะดีทั้ง 2 คนนะ อีกคนอยู่ไกล อีกคนอยู่ใกล้ ผมอ่ะมีคำตอบที่อยู่ในใจอยู่แล้วว่าใคร แต่ผมจะพูดยังไงดีให้เค้าเข้าใจผมในสิ่งที่ผมพูด คิดหนักนะจริงๆ ยังไงก็ช่วยอ่านเรื่องราว และช่วยผมออกความคิดเห็นหน่อยนะครับ ขอบคุณทุกๆคนครับ _/\_
จะทำยังไงดี.. เมื่อมีคนที่ดีเข้ามาในชีวิตตั้ง 2 คน ?
(คนแรก) ชื่อ บ. ซึ้งเค้าเป็นรุ่นน้องผมเรียนอยู่ที่อุบลฯครับ ตอนนี้ก็สอบติดที่ ม.ศรีปทุม ธุรกิจการบิน ผมเจอเค้ายังไงนะหรอ? เค้าเข้ามาเม้นสติกเกอร์ในไอจีผมครับ เม้นไปเม้นมาก็กลายเป็นจีบกันซะงั้นและก็แอดเฟสมาเพราะผมแปะไว้555 เราคุยกันได้ซักพักประมาณ 2 อาทิตย์กว่าๆ เค้าก็น่ารักดีครับ โพสหน้าวอลบอกมอนิ่งทุกเช้า บอกรัก บอกคิดถึงทุกวัน บอกแล้วบอกอีกจนผมรู้สึกว่ามันเยอะไป ก็ก่อให้เกิดความน่ารำคาญ ถามว่าผมชอบไหม ชอบครับ แต่อยากให้ลดๆลงบ้าง มีคุยโทรศัพท์ คอลเฟสกัน บางทีคุยกันมันขาดความเป็นส่วนตัวไปเลยก็มีบ้าง ตอนนี้เราก็คุยกันน้อยลงมาระดับนึงละครับ เพราะตอนนั้นผมบ่นน้องเค้าไป คือผมรู้ว่าเค้าอยากจะมีมุมที่แบบ มุ้งมิ้งบ้าง แต่.. ผมผ่านจุดๆนี้มาแล้วไง ก็เลยเฉยๆ บางทีเค้าก็แท็กรูปมา การคุยกันจะคบกันบางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ ผมชอบแบบคบเงียบๆ มุ้งมิ้งกันโอกาสสำคัญๆก็พอ คือเหมือนกับว่าผมโตพอที่จะเป็นผู้ใหญ่ล่ะ.. หวังว่าน้องคงเข้าใจ
(คนที่สอง) ชื่อ ฟ. เป็นพี่ที่เรียนสวนดุสิตเหมือนกันครับ เรียน Culino ศูนย์ใกล้ๆผมนี่แหละ555 คิดเอาๆคนละศูนย์ ผมเจอพี่เค้าที่หน้าฟีดครับ เห็นหล่อดี น่ารัก หุ่นล้ำๆ หมีๆ555 ผมก็หุ่นงี้นะแต่เตี้ยลงมาหน่อย เลยแอดไปเฉยๆ ดูพี่เค้าแบบดูสูงอ่ะ ไม่กล้าคุยมีเป็นเพื่อนไว้ส่องก็โอเคล่ะ ^^' วันนึง.. พี่เค้าก็ทักมา ถามผมว่าเรียนสวนดุสิตหรอ ศูนย์ไหน จากนั้นก็ถามเรื่องเพื่อนผมเพราะเพื่อนผมน่ารัก 55 พอซักพักก็มาเรื่องผม เราคุยกันได้ไม่นานก็รู้สึกว่าพี่เค้าดูอบอุ่นดี ความคิดดูเป็นผู้ใหญ่เอามากๆ คุยไปคุยมาก็แลกไลน์กัน เบอร์บ้างก็มีคุยๆ จนผมเริ่มชอบ แต่ก็แอบรู้สึกผิดเอามากๆเลยแหละ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมชอบพี่เค้านะ เหมือนผมตามหามานาน55 ฟังอาจจะดูเวอร์ แต่จริงเลยแหละ พี่เค้ากับผมเรามีเรื่องราวของชีวิตที่คล้ายๆกันเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ มันมีหลายๆอย่างที่เราแบบต่างคนต่างหามานาน พี่เค้าบอกผมว่าผมไม่เคยอยู่ในสายตาเค้า แต่ไม่รู้ว่าอะไรสะดุดตาทำให้ต้องทัก555 (ก็น่ารักไง มั้ง555) แต่ก็ดีใจนะเพราะก่อนที่ผมจะมาคุยกับเค้า ผมคุยกับคนที่อยู่อุบลฯ 2 วันเอง คือพลาด55 ไม่กล้าทัก พี่เค้ายังเสียดายเลยทำไมไม่ทักกู555555 คือเอาจริงๆผมคุยกับพี่เค้ารู้สึกดีเอามากๆอ่ะ จริงๆเลย เหมือนเรามาโคกันมั้ง แต่มีอะไรๆมาบังเราสองคนไว้ไม่ให้ได้เจอกันและคุยกัน มันก็ขึ้นกับโชคชะตาฟ้าลิขิตละเนอะ
สรุปเลย ผมไม่รู้จะทำยังไงดี มันเลือกไม่ถูก เพราะดีทั้ง 2 คนนะ อีกคนอยู่ไกล อีกคนอยู่ใกล้ ผมอ่ะมีคำตอบที่อยู่ในใจอยู่แล้วว่าใคร แต่ผมจะพูดยังไงดีให้เค้าเข้าใจผมในสิ่งที่ผมพูด คิดหนักนะจริงๆ ยังไงก็ช่วยอ่านเรื่องราว และช่วยผมออกความคิดเห็นหน่อยนะครับ ขอบคุณทุกๆคนครับ _/\_