คือผมเป็นคนที่การเรียนอยู่ระดับกลางๆ ไม่เก่ง ไม่โง่เกินไป พอถูๆไถๆ และไม่คิดว่าหากตั้งใจจริงๆแล้วจะสามารถไปอยู่จุดสูงสุดของการเรียนได้(เพราะไม่ได้ตั้งใจมาเรียนเพื่อเป็นเป้าหมายหลัก. เป็นแค่แผนสอง ส่วนเป้าหมายหลักจริงๆคือ...ช่างมันเถอะ🐶) แต่ก็พยายามที่จะเรียนให้มันดีที่สุดคืออย่างน้อยจะได้ไม่รู้สึกผิดมากเวลาสอบเสร็จ. อาทิตย์นึงเรียนสี่วัน บางวันก็สามชม. บางวันก็หกชม. ทำงานส่งตัวเองเรียนทุกบาททุกสตางค์ ตอนนี้ใช้ชีวิตในแต่ละวัน ไปกับเรียนและงาน เวลาพักผ่อนกับเวลาว่างแทบไม่มี เพราะวันที่มีเรียนก็ไปเรียน เลิกเรียนเสร็จก็ทำงาน ทำงานเสร็จก็ทำงานต่ออีก(งานผมแบ่งเป็นสองงานคืองานกลางวันกับงานกลางคืน กลางวันจะเป็นงานพาร์ทไทม์ เลือกเวลาลงได้ ส่วนกลางคืนจะเป็นงานรายวันแต่ทำทุกวัน) บางทีสองหรือสามวันอาจได้นอนพักสักครั้งหนึ่ง (นอนตอนกลางวันเพระกลางคืนทำทุกวัน เวลานอนก็นอนหลับได้ไม่นานประมาณ 3- 6 ชม. ก็สะดุ้งตื่นเพราะร่างกายไม่ชิน ตรงนี้ถ้าไม่ไหวจริงๆก็จะไม่ฝืนเพราะไม่อยากเอาเงินมารักษาตัวเองในตอนท้าย) จนตอนนี้กลายเป็นเสพติดการทำงานแบบนี้ไปแล้ว.
จริงๆ ชอบชีวิตแบบนี้นะ ดูมันใช้เวลาได้คุ้มค่าและฮาร์ดคอร์ดี
ส่วนตัวก็พยายามที่จะทำให้ทั้งสองอย่างไม่กระทบกันมาก. ช่วงแรกๆ ก็ยังฟิตอยู่. มีเวลาอ่านหนังสือตอนกลางคืนได้ เพราะงานกลางคืนสบายที่ไม่สบายคือต้องอดนอน มีปัญหาเข้ามาเรื่อยๆ มาซะจนบางทีอยากจะร้องไห้หรือตะโกนดังๆให้มันระเบิดอารมณ์ทิ้งไปเลยก็มี จนตอนนี้สมองมันเฉยชาไปละ 5555 ช่วงนี้ตั้งใจว่าจะลองพยายามตั้งใจเรียนมากขึ้น ใช้เวลาในการอ่านหนังสือเตรียมสอบมากขึ้น คือในแต่ละอาทิตย์จะมีการวางแผนไว้แน่นอนเลยว่าจะต้องทำอะไรบ้าง อาจจะมีเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยแต่ต้องไม่มากเกินไป ผลที่ได้คือเรื่องเรียนคะแนนดีขึ้นนิดหน่อย แค่นี้ก็ดีแล้วเอาไรมาก. ส่วนเรื่องงานก็เรื่อยๆ เหนื่อยก็พักแต่ต้องให้ถึงเป้าที่วางไว้
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมละ มันไม่มีเป้าหมายในเรื่องเรียนเลย มันเฉื่อย
(จริงๆที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะอยากจะหากำลังใจ แรงบันดาลใจ หรืออะไรสักอย่างที่มันช่วยจุดประกายไฟให้ใจมันเกิดอารมณ์หรือพลังกระตุ้น ว่าชีวิตนี้มัน <^{$.!.€|+.€¥' ไม่รู้เหมือนกัน ส่วนเรื่องที่เล่าก็ถามตัวเองเหมือนกันว่าเล่าทำไม เรียกร้องความสนใจละมั้งเง้อ )
ตอนนี้เกิดคำถามขึ้นมาคือ
1. คนที่เรียนจบด้วยคะแนนดีๆ แบบว่าเกียรตินิยมหรืออะไรๆประมาณนี้ เค้าจะประสบความสำเร็จกว่าคนที่ด้อยกว่าจริงๆหรือ
2. อะไรคือสิ่งที่กำหนดอนาคตจริงๆ
3. เกรดเฉลี่ยที่ได้มันมีผลต่ออนาคตมากน้อยแค่ไหน
4. ตอนสมัครงานนี้เค้าเทียบกันที่เกรดเฉลี่ยจริงๆหรอ. ทำไมต้องปลูกฝังว่าต้องเรียนให้เก่ง อาจารย์ที่โรงเรียนเอย มหา'ลัยเอย ยัดเยียดกันจ๊างงง
5 ผมต้องแท็กห้องไหน จึงจะได้รับคำตอบที่ดีที่สุด?
เกรดเฉลี่ยตอนจบปริญญาตรี มีผลต่อความสำเร็จในชีวิตมากน้อยแค่ไหน
จริงๆ ชอบชีวิตแบบนี้นะ ดูมันใช้เวลาได้คุ้มค่าและฮาร์ดคอร์ดี
ส่วนตัวก็พยายามที่จะทำให้ทั้งสองอย่างไม่กระทบกันมาก. ช่วงแรกๆ ก็ยังฟิตอยู่. มีเวลาอ่านหนังสือตอนกลางคืนได้ เพราะงานกลางคืนสบายที่ไม่สบายคือต้องอดนอน มีปัญหาเข้ามาเรื่อยๆ มาซะจนบางทีอยากจะร้องไห้หรือตะโกนดังๆให้มันระเบิดอารมณ์ทิ้งไปเลยก็มี จนตอนนี้สมองมันเฉยชาไปละ 5555 ช่วงนี้ตั้งใจว่าจะลองพยายามตั้งใจเรียนมากขึ้น ใช้เวลาในการอ่านหนังสือเตรียมสอบมากขึ้น คือในแต่ละอาทิตย์จะมีการวางแผนไว้แน่นอนเลยว่าจะต้องทำอะไรบ้าง อาจจะมีเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยแต่ต้องไม่มากเกินไป ผลที่ได้คือเรื่องเรียนคะแนนดีขึ้นนิดหน่อย แค่นี้ก็ดีแล้วเอาไรมาก. ส่วนเรื่องงานก็เรื่อยๆ เหนื่อยก็พักแต่ต้องให้ถึงเป้าที่วางไว้
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมละ มันไม่มีเป้าหมายในเรื่องเรียนเลย มันเฉื่อย
(จริงๆที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะอยากจะหากำลังใจ แรงบันดาลใจ หรืออะไรสักอย่างที่มันช่วยจุดประกายไฟให้ใจมันเกิดอารมณ์หรือพลังกระตุ้น ว่าชีวิตนี้มัน <^{$.!.€|+.€¥' ไม่รู้เหมือนกัน ส่วนเรื่องที่เล่าก็ถามตัวเองเหมือนกันว่าเล่าทำไม เรียกร้องความสนใจละมั้งเง้อ )
ตอนนี้เกิดคำถามขึ้นมาคือ
1. คนที่เรียนจบด้วยคะแนนดีๆ แบบว่าเกียรตินิยมหรืออะไรๆประมาณนี้ เค้าจะประสบความสำเร็จกว่าคนที่ด้อยกว่าจริงๆหรือ
2. อะไรคือสิ่งที่กำหนดอนาคตจริงๆ
3. เกรดเฉลี่ยที่ได้มันมีผลต่ออนาคตมากน้อยแค่ไหน
4. ตอนสมัครงานนี้เค้าเทียบกันที่เกรดเฉลี่ยจริงๆหรอ. ทำไมต้องปลูกฝังว่าต้องเรียนให้เก่ง อาจารย์ที่โรงเรียนเอย มหา'ลัยเอย ยัดเยียดกันจ๊างงง
5 ผมต้องแท็กห้องไหน จึงจะได้รับคำตอบที่ดีที่สุด?