หรือเราไม่ควรมีความรักคะ

ก่อนอื่นเราจะออกตัวก่อนเลยว่าเราไม่เชี่ยวชาญกับความรักสักเท่าไหร่
เราเคยให้ความรักไปกับคนๆหนึ่งเต็มร้อยเลย แต่สิ่งที่เราได้กลับมาคือศูนย์ค่ะ
ตอนแรกๆที่ได้คุยกัน ก็ดูเหมือนเค้ามีใจให้เราค่ะ หรืออัธยาศัยดีเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะ
คือช่วงที่คุยกันก็คุยกันมานานเป็นช่วงระยะเวลายาวนานพอสมควร แต่พอเราเริ่มรู้สึกว่าวางใจในตัวเขาได้แล้ว
ดูเค้าเป็นคนดี น่าไว้ใจ แต่เมื่อเราเริ่มรู้สึกกับเค้า เค้าดันเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยนี่สิคะ
จากที่ได้คุยกันทุกวัน ตอบแทบวิต่อวิ ไปไหนก็คอยรายงานตลอด ทุกวันนี้อาทิตย์คุยกันไม่กี่ประโยคก็หายไปเลย
หายไปเป็นหลายอาทิตย์ ก็มีกลับมาใหม่บ้างแต่ก็คุยไม่กี่ประโยคเค้าก็หายไปใหม่
เราอยากรู้จริงๆนะคะว่าคนเหล่านี้ทำไมชอบมาๆหายๆ พอเราเริ่มตัดใจได้ทำใจได้เค้าก็กลับมาคุยกับเราใหม่
พอเราเริ่มกลับไปรู้สึกดีกับเค้า เค้าก็หายไป เรารู้สึกเหนื่อยมากเลย แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไง เรารู้สุดท้ายก็ไปต่อไม่ไหว
แต่เราใจแข็งไม่พอจริงๆ เราอยากที่จะใจแข็งกว่านี้นะคะ อยากที่จะไม่ตอบเลยด้วยซ้ำแต่เราก็ทำไม่ได้ เราอยากหลุดพ้นวังวนนี้
คนที่ดีๆก็มีเข้ามานะคะ แต่เราดันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแต่ก็รู้สึกเค้าเป็นเพื่อนที่ดีต่อเรา เราก็อยากคุยกับเค้าในฐานะเพื่อนนะคะ
เราเป็นคนที่พูดเลยว่าถ้าคิดแค่เพื่อนเราก็จะบอกเค้าไปตรงๆเราไม่ชอบเลยกับการกั๊กเค้าไว้ เราว่าบอกไปตรงๆเค้าอาจจะเจอคนที่ดีกว่าเราก็ได้
เราไม่อยากจะรั้งเค้าไว้ ทั้งๆที่เราไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเค้าเลย เพราะถ้าเราโดนแบบนี้บ้างเราก็คงรู้สึกแย่เหมือนกัน
เราเป็นคนที่ถ้าคุยกับใครแล้วรู้สึกดีเราก็คุยแค่คนเดียวเลยนะคะ ไม่ชอบการคุยหลายๆคนเราว่ามันเหนื่อย แต่เราสงสัยทำไมู้ชายส่วนใหญ่ชอบคุยหลายๆคน ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าจะเลือกใคร บางคนก็คุยเผื่อเลือกจนเกินไป เราอยากรู้คนพวกนี้เค้าไม่เหนื่อยบ้างหรอคะ เราเหนื่อยแทนเลยค่ะ ความรู้สึกคนไม่ควรทำกันแบบนี้ ไม่เจอกับตัวคงไม่เข้าใจหรอก