...ไ ม่ เ ห ลื อ ใ ค ร ...

ผ่าน คืน วัน อัน โหด ร้าย ทำ ลาย ฝัน
จาก ห้วง กาล ผ่าน เว ลา มา มาก หลาย
ช่วง ชี วิต ผลิก ผัน วัน กลับ กลาย
ที่ ทิ้ง ลาย เส้น ทาง ร้าง ระ ทม

พ้น คืน วัน  กี่ หนาว ก็ ร้าว เจ็บ
ใจ หน่วง เหน็บ เก็บ กลืน ความ ขื่น ขม
เส้น ทาง รัก ขาด วิ่น จินต์ ระ บม
แปลบ ปวด ปม ร้าง  ไร้ คน ใย ดี

เคย วาด หวัง สาน เส้น เป็น รัก ก่อ
คิด ถัก ทอ ริ้ว ลาย ปลาย วิ ถี
เป็น เส้น รัก  สาน รวม ร่วม ฤดี
สอง ชี วี เสริม  สร้าง ทาง รัก ไป

ขอ เพียง เจอ ใคร สัก คน บน รัก มั่น
เฝ้า ทอ ฝัน เพียง หนึ่ง พึง มี ไหม
หวัง จะ มอบ ความ ภักดิ์ ปัก หัว ใจ
ฝาก ฝัง ไว้ เป็น สุด ท้าย ที่ ปลาย ทาง

แต่ เรา คง อา ภัพ กับ ความ รัก
จึง ถูก หัก ใจ ลง ตรง เส้น ขวาง
ใย สะ บั้น ขาด วิ่น สิ้น เจือ จาง
นัยย์ สอง ปรางค์ น้ำ ตา รื้น ขืน เดียว ดาย

เส้น รัก สั้น ตัด เยื่อ ไม่ เหลือ ซาก
จึง จำ จาก  ร้าง  ไกล ไร้ จุด หมาย
ฟ้า กำ หนด  กฎ กรรม ช้ำ เจียน ตาย
ฟาง สุด ท้าย " ไม่  เหลือ ใคร"  ให้ พัก พิง...

           " เพ็ญ พิช ญา