เราเป็นนักศึกษาปี1 ได้เข้ามาตอนซัมเมอร์ แล้วเจอเพื่อนร่วมห้องคนนึ่ง พวกเราที่อยู่ห้องเดียวกันก็รวมกลุ่มอยู่ด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
จนกระทั่งวันหนึ่ง เรารู้สึกมองหน้าเขาแล้วมีความสุข เห็นรอยยิ้มแล้วยิ้มตาม เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก เป็นผู้ชายที่ยิ้มน่ารัก กวนตีนด้วยที่สำคัญ
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการ"แอบชอบ" ของเรา
เราเริ่มต้นด้วยการเขียนไดร์อารี่เกี่ยวกับเขาขึ้นมา เขียนเป็นกิจวัตประจำวัน จนความรู้สึกเราเองมากขึ้นทุกวัน อยากเจอหน้าเขาทุกวัน อยากไปไหนมาไหนด้วยตลอด แต่โอกาศมักไม่มีเสมอไป บางวิชาเราเรียนไม่ตรงกัน เจอกันบ้างบางวัน
เราทำทุกอย่างเพื่อให้เจอเขาให้ได้ ...
เรารู้ตัวนะเราเป็นผู้หญิงอ้วน ไม่สวย ไม่สามารถไปหวังให้เขามาชอบ แต่เราคนนี้ก็พยายามรอเขามาเกือบ4เดือนแล้ว ก็ไม่มีวี่แววที่เขาจะมาสนใจเราเลยสักนิด จนเราพยายามมากขึ้น ไปเที่ยวที่นึ่งได้แวะซึ้งดอกไม้ไปให้เขา แล้วเราฝากเพื่อนไปให้เธอ แต่เธอฝากมาบอกว่ามาให้เองสิ เราก็เขิลสิ ><
เราก็ไม่กล้าหลอกหน้าแดงไปหมดทำไรไม่ถูก แต่ก็ไปให้กับมือเขาบอก"ขอบคุณครับแล้วก็ยิ้ม" เขิลไปอีก
แล้วเราก็พยายามทำให้เขาหลายๆอย่าง ทำให้เขาเห็นว่าเราก็ยังไม่ถอยไปไหน
วันนั้นเราไปเดินฟิวเจอร์รังสิตกับเพื่อนหลายๆคน เราก็เดินแยกกับเธอ ไปเจอร้านเสื้อร้านหนึ่ง เห็นมันสวยดีและน่าจะพอดีกับตัวเธอก็เลยซื้อให้
แต่เราก็ยังไม่กล้าให้อยู่ดี แต่ไอ้เพื่อนนี่สำคัญเลยยุ๊แยงเปิดทางให้เราเอาเสื้อไปให้เขาให้ได้ อะให้ก็ให้ เราก็ยื่นให้ด้วยอารมณ์ที่เขิลมากก
เพราะเป็นครั้งแรงที่ได้เดินคู่ เขาก็พูดกลับว่า ซื้อมาให้จริงหรอ? เขาก็พูดแบบเขิลๆต่างคนต่างไม่กล้าสบตากัน เราก็บอกว่าเห็นมันสวยดีเลยซื้อมาให้
เขาก็มากอดคอแล้วบอกขอบคุณมากนะ ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่ไม่แตะตัวเราเลยสักนิด แค่มือยังไม่ค่อยได้แตะเลย แต่เพื่อนนี่เล่นกันกอดกันปกติ แต่กับเราคือให้เกียติมากไม่ค่อยแตะไม่จับไรทั้งนั้น และอีกสิ่งที่เราคิดไปเอง 55555
*ถ้ามีใครอยากรู้เรื่องเรา เดี๋ยวเรามาต่อนะ
ไม่รู้ว่าการที่เขากระทำแบบนี้เค้ารู้สึกดีกับเราหรือว่าเราแค่หลอกตัวเองไปวันๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง เรารู้สึกมองหน้าเขาแล้วมีความสุข เห็นรอยยิ้มแล้วยิ้มตาม เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก เป็นผู้ชายที่ยิ้มน่ารัก กวนตีนด้วยที่สำคัญ
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการ"แอบชอบ" ของเรา
เราเริ่มต้นด้วยการเขียนไดร์อารี่เกี่ยวกับเขาขึ้นมา เขียนเป็นกิจวัตประจำวัน จนความรู้สึกเราเองมากขึ้นทุกวัน อยากเจอหน้าเขาทุกวัน อยากไปไหนมาไหนด้วยตลอด แต่โอกาศมักไม่มีเสมอไป บางวิชาเราเรียนไม่ตรงกัน เจอกันบ้างบางวัน
เรารู้ตัวนะเราเป็นผู้หญิงอ้วน ไม่สวย ไม่สามารถไปหวังให้เขามาชอบ แต่เราคนนี้ก็พยายามรอเขามาเกือบ4เดือนแล้ว ก็ไม่มีวี่แววที่เขาจะมาสนใจเราเลยสักนิด จนเราพยายามมากขึ้น ไปเที่ยวที่นึ่งได้แวะซึ้งดอกไม้ไปให้เขา แล้วเราฝากเพื่อนไปให้เธอ แต่เธอฝากมาบอกว่ามาให้เองสิ เราก็เขิลสิ ><
เราก็ไม่กล้าหลอกหน้าแดงไปหมดทำไรไม่ถูก แต่ก็ไปให้กับมือเขาบอก"ขอบคุณครับแล้วก็ยิ้ม" เขิลไปอีก
แล้วเราก็พยายามทำให้เขาหลายๆอย่าง ทำให้เขาเห็นว่าเราก็ยังไม่ถอยไปไหน
วันนั้นเราไปเดินฟิวเจอร์รังสิตกับเพื่อนหลายๆคน เราก็เดินแยกกับเธอ ไปเจอร้านเสื้อร้านหนึ่ง เห็นมันสวยดีและน่าจะพอดีกับตัวเธอก็เลยซื้อให้
แต่เราก็ยังไม่กล้าให้อยู่ดี แต่ไอ้เพื่อนนี่สำคัญเลยยุ๊แยงเปิดทางให้เราเอาเสื้อไปให้เขาให้ได้ อะให้ก็ให้ เราก็ยื่นให้ด้วยอารมณ์ที่เขิลมากก
เพราะเป็นครั้งแรงที่ได้เดินคู่ เขาก็พูดกลับว่า ซื้อมาให้จริงหรอ? เขาก็พูดแบบเขิลๆต่างคนต่างไม่กล้าสบตากัน เราก็บอกว่าเห็นมันสวยดีเลยซื้อมาให้
เขาก็มากอดคอแล้วบอกขอบคุณมากนะ ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่ไม่แตะตัวเราเลยสักนิด แค่มือยังไม่ค่อยได้แตะเลย แต่เพื่อนนี่เล่นกันกอดกันปกติ แต่กับเราคือให้เกียติมากไม่ค่อยแตะไม่จับไรทั้งนั้น และอีกสิ่งที่เราคิดไปเอง 55555
*ถ้ามีใครอยากรู้เรื่องเรา เดี๋ยวเรามาต่อนะ