สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา (ยืมIDเพื่อนมา) ถ้าเรื่องนี้เป็นซีรี่ย์ เราก็คงเป็นนางเอกแล้ววววว เริ่มเรื่องเลยนะคะ เราได้มีโอกาสไปทำจิตอาสาแล้วเจอผช.คนนึง เป็นรุ่นน้องที่มอนี่แหละค่ะ
ตอนแรกก็ไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไหร่ แต่พอถึงเวลากลับ เราก็ถามน้องเขาว่ากลับยังไง กลับด้วยกันมั๊ย ?
ด้วยความที่น้องเขาเป็นเด็กต่างจังหวัด ไม่ค่อยรู้เส้นทางเท่าไหร่ น้องเขาจึงตอบตกลง
เอาเข้าจริงๆ ตอนเดินออกมาก็มีน้องผช.อีกคนเดินมาด้วย ก็มีน้องคนแรก(คนที่เราชอบ) น้องคนที่สอง เพื่อนเรา แล้วก็เรา
ซึ่งน้องคนที่สองต้องเดินไปขึ้นรถคนเดียว เราเลยสงสารน้องว่าก็เลยจะเปลี่ยนเส้นทาง (อย่างน้อยก็เดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์ก็ยังดี) เลยหันไปถามน้องที่เราชอบว่า กลับทางไหนดี น้องเขาก็ตอบกลับมาว่า "พี่ไปไหนผมก็ไปด้วย"
เห้ยยยยยยย พี่เขินนะ ได้แต่พูดในใจ
พอส่งน้องคนที่สองเสร็จ เราก็นั่งรอรถเมล์ด้วยกันสามคน พอรถเมล์มา ด้วยความที่เจ๊มั่นใจมาก เลยบอกว่า ป่ะ คันนี้แหละ
พอขึ้นรถไปเท่านั้นแหละ รถเมล์บอกว่า ไม่ผ่าน... นี่มันเวรกรรรมอะไรเนี่ยยยยยย (เพื่อนบอกว่าแกรๆ ฉันเห็นน้องเขาขยำหัวตัวเองด้วย)
หลังจากนั้นเราก็หารถต่อเพื่อกลับม. โชคดีที่พระเจ้าเข้าข้าง เราสามคนก็ขึ้นรถกลับมออย่างปลอดภัย เรื่องมันควรจะจบแต่ๆๆๆๆ มันไม่จบค่ะ ไอ่เราก็เป็นคนดี ไม่อยากให้เดินกลับหอคนเดียว ก็เลยจะไปลงรถเมล์ที่ใกล้หอน้องมากที่สุดเราก็นึกว่ารถเมล์จะวนรอบๆมอ แต่เปล่าค่ะ มันยูเทิร์นกลับบบบบ อ๊าากกกกกกกกกก น้ำตาไหลพราก ทำไงดีๆ กดกริ่งแทบไม่ทัน สุดท้ายก็ได้ลงฝั่งตรงข้ามมอ. พอลงรถ เราก็รีบก้าวเท้าขึ้นสะพานลอย อายมาก ขอโทษน้องไปตั้งหลายที นึกได้ว่า เฮ้ยยยย นี่เรายังไม่รู้จักชื่อน้องเลย ก็หันไปถาม แต่ น้องเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆกลับมา เราเลยบอกว่าว่าชื่อ... เพื่อนเราชื่อ..... เรียนคณะ..... สุดท้ายเราก็บอกว่าพี่เรียนแถวๆตึกคณะ เราคงไม่เจอกันแล้วล่ะ
ครั้งที่สอง เราไปซื้อข้าวกับเพื่อน เราก็เห็นน้องเขาเดินมากลับเพื่อน แต่เราก็ไม่กล้าเข้าไปทัก
ครั้งที่สาม เราก็เดินไปซื้อข้าว เรามองเขา เขาก็มองเรา เหมือนจะยิ้มๆให้ เราเปล่ามโนไปเองนะ
ครั้งที่สี่ เราก็ไปทำจิตอาสาอีก อ่าวววววว เฮ้ยยยยยยย นี่มันใช่เลย เกินสามครั้งแล้วเนื้อคู่ชัวร์ๆ เพราะเราเชื่อว่าครั้งแรกคือบังเอิญ ครั้งที่สอง คือพรหมลิขิต ครั้งที่สามนี่เนื้อคู่ชัดๆ
มีสี่ก็ต้องมีห้า ครั้งนี้แบบ เราว่ามันไม่น่าบังเอิญนะ ตอนแรก เราไปกินข้าวกะเพื่อน พอถึงเวลาเพื่อนเราคนนี้ก็กลับ โทรหาเพื่อนคนอื่นก็ไม่รับ เราเลยโทรหาเมท เมทบอกว่าอยู่ร้านส้มตำ ก่อนจะวางไปเราได้ยินเมทคุยกะเมทอีกคนว่าเราได้ยินเรื่องที่เขาพูดมั๊ย เราก็ไม่ได้สนใจ รีบว่างสายไปเพื่อไปร้านส้มตำ พอเดินเข้าร้านไปเท่านั้นแหละ แทบช็อก โลกหยุดหมุนไป 3 วิ เห้ยยยยยย นี่มันมากกว่าพรหมลิขิตแล้ว เมทถามเราว่า ได้ยินที่เมทพูดมั๊ย ว่าน้องเขาอยู่ร้านนี้ เราก็บอกว่าไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินคงไม่มา (ตัดใจอยู่ เพราะคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันหรอก)
พอกลับหอ เราก็คิดไตรตรองว่า มันอาจจะพรหมลิขิตก็ได้นะ เราเลยพยายามดู เชื่อว่าก่อนที่พระเจ้าจะช่วยเราเราต้องช่วยตัวเองก่อน
เราเริ่มปฏิบัติการ หาเฟสบุ๊คสิคะ หาทั้งๆที่รู้จักแค่ชื่อ แล้วก็คณะ แล้วในที่สุด เราก็ทำสำเร็จ ทุกวันนี้ยังงงในความสามารถตัวเองอยู่เลยว่าหาไปได้ไง
เราไม่แอดไปเองหรอก ใช้เพื่อนแอดไป แหะๆ และน้องเราก็รับซะด้วยสิ ง่ายเลยทีนี้ เราก็ส่องๆๆ และคำพูดนี้ก็มาอีก ก่อนที่พระเจ้าจะช่วยเรา เราต้องช่วยตัวเองก่อน เราก็เลยแอดไป ล่ะทักน้องเขาไป ว่าพี่นะ คนนี้ จำได้มั๊ย อะไรประมาณนั้น คุยกันสัพเพเหระทุกวัน วันที่เราไม่ทักไป น้องเขาก็ทักมา เป็นแบบนี้
ประมาณสองอาทิตย์ คือฟินมาก ช่วงนั้นแบบหน้าอิ่ม งี้แหละนะ คนมีความรัก
ครั้งที่หก เราเดินสวนกันน้องเขามากับเพื่อน สวนเราก็เดินอยู่กับเพื่อน มันก็มืดพอสมควร แต่เราก็ไม่กล้าทัก
ปล. น้องจำหน้าเราไม่ได้ เพราะวันแรกเราใส่แมส และน้องเขาก็ไม่เคยรู้ว่าเราหน้าตาเป็นแบบไหน
ครั้งที่7 เราสองคนเดินสวนกันไปแล้ว แต่ครั้งนี้เราคิดว่า ถ้าเราไม่ทัก น้องเขาก็ไม่มีวันจำหน้าเราได้แน่ เราเลยเรียกชื่อ น้องก็หันกลับมา แบบพระเอกซีรี่ย์ เรามองตากัน3 วิ น้องเขาก็ยิงคำถามรัวๆ ไปไหน กินข้าวไหน เลี้ยงหนมหน่อย ประมาณนั้น
ครั้งที่8 อันนี้ตั้งใจเจอ เรานัดกันว่าจะกินข้าวเช้าด้วยกัน หลังจากน้องตื่นสาย ผิดนัดที่จะกินข้าวเช้าด้วยกันครั้งแรก พอมาถึงก็ถามเราสัพเพเหระทั่วไปแต่สุดท้ายก็ไม่กินกะเรา ง่าาาาาา ทำไมทำแบบนี้
ครั้งที่9 อันนี้เรานัดกันไว้ว่าจะไปจิตอาสาด้วยกัน แต่น้องมาช้า เราเลยจะกลับก่อน พอเดินออกไป น้องเขาก็เดินเข้ามาพอดี แล้วก็โบกมือให้เราและถามว่าจะกลับแล้วหรอ เราก็เขิน เลยแค่บายไป
ครั้งที่ 10 อันนี้เรานัดกันไปกินติม เราเดินไปรอน้องหน้าหอ ล่ะเราก็ซ้อนจรถ คนที่เราชอบ ฟินระดับมดลูกสั่นเลยทีเดียว แต่การกินครั้งนี้ก็ยกเลิกไป เพราะฝนตก น้องเขาก็มาส่งเราที่หอ
ครั้งที่11 เราเจอน้องเขาตอนไปกินข้าว อีกแล้ว แต่เหมือนว่าน้องเขาจะหันมา เห็นหน้าเราแวบนึง ล่ะรีบหันไป เราก็เลยถามเพื่อนว่า น้องเห็นเรามั๊ย เพื่อนก็บอกว่าไม่เห็นก็ตาบอดแล่ววว
หลังจากวันนั้น เราก็เห็นรูปแฟนเก่าเขา เราคงสู้อะไรนางไม่ได้ มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ เราก็เลยตัดใจ ค่อยๆหายออกมา ไม่คุยแบบเมื่อก่อน และน้องเขาก็ไม่ค่อยตอบเราแบบเมื่อก่อนเช่นกัน
ครั้งที่12 อันนี้เราทำใจได้ระดับนึงล่ะ เราเจอน้องเขา เราก็โบกมือให้ ไม่เขินแบบเมื่อก่อน น้องเขาก็โบกให้ พอเราเดินออกจากร้านยา น้องเขาก็เดินออกร้านขนมพอดี เราเดินไปทางเดียวกัน น้องเลยมาดึงกระเป๋าเรา อย่าเล่นแบบนี้ให้เจ้คิดสิ
เร็วๆนี้ เราขอเรียกมันว่าความบังเอิญแล้วกัน เพราะถึงมันจะเป็นพรหมลิขิต มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เราไปสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งปกติเราไม่มีธุระต้องไปที่นั้น แต่วันนั้นต้องไป บังเอิญไปเจอ ซึ่งเราก็คิดว่าบังเอิญจริงๆนั่นแหละ แต่พอกลับมอ เราไปกินข้าว เราก็เจอ สองครั้งในหนึ่งวัน สำหรับซีรี่ย์คงเป็นพระเอกกับนางเอก แต่สำหรับเราคงเป็นแค่คนรู้จัก ทุกวันนี้เราเฟสไปน้องเขายังไม่ตอบมาเลย แถมไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ
เพราะมันไม่ใช่ซีรี่ย์ ฉันจึงอกหัก
ตอนแรกก็ไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไหร่ แต่พอถึงเวลากลับ เราก็ถามน้องเขาว่ากลับยังไง กลับด้วยกันมั๊ย ?
ด้วยความที่น้องเขาเป็นเด็กต่างจังหวัด ไม่ค่อยรู้เส้นทางเท่าไหร่ น้องเขาจึงตอบตกลง
เอาเข้าจริงๆ ตอนเดินออกมาก็มีน้องผช.อีกคนเดินมาด้วย ก็มีน้องคนแรก(คนที่เราชอบ) น้องคนที่สอง เพื่อนเรา แล้วก็เรา
ซึ่งน้องคนที่สองต้องเดินไปขึ้นรถคนเดียว เราเลยสงสารน้องว่าก็เลยจะเปลี่ยนเส้นทาง (อย่างน้อยก็เดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์ก็ยังดี) เลยหันไปถามน้องที่เราชอบว่า กลับทางไหนดี น้องเขาก็ตอบกลับมาว่า "พี่ไปไหนผมก็ไปด้วย"
เห้ยยยยยยย พี่เขินนะ ได้แต่พูดในใจ
พอส่งน้องคนที่สองเสร็จ เราก็นั่งรอรถเมล์ด้วยกันสามคน พอรถเมล์มา ด้วยความที่เจ๊มั่นใจมาก เลยบอกว่า ป่ะ คันนี้แหละ
พอขึ้นรถไปเท่านั้นแหละ รถเมล์บอกว่า ไม่ผ่าน... นี่มันเวรกรรรมอะไรเนี่ยยยยยย (เพื่อนบอกว่าแกรๆ ฉันเห็นน้องเขาขยำหัวตัวเองด้วย)
หลังจากนั้นเราก็หารถต่อเพื่อกลับม. โชคดีที่พระเจ้าเข้าข้าง เราสามคนก็ขึ้นรถกลับมออย่างปลอดภัย เรื่องมันควรจะจบแต่ๆๆๆๆ มันไม่จบค่ะ ไอ่เราก็เป็นคนดี ไม่อยากให้เดินกลับหอคนเดียว ก็เลยจะไปลงรถเมล์ที่ใกล้หอน้องมากที่สุดเราก็นึกว่ารถเมล์จะวนรอบๆมอ แต่เปล่าค่ะ มันยูเทิร์นกลับบบบบ อ๊าากกกกกกกกกก น้ำตาไหลพราก ทำไงดีๆ กดกริ่งแทบไม่ทัน สุดท้ายก็ได้ลงฝั่งตรงข้ามมอ. พอลงรถ เราก็รีบก้าวเท้าขึ้นสะพานลอย อายมาก ขอโทษน้องไปตั้งหลายที นึกได้ว่า เฮ้ยยยย นี่เรายังไม่รู้จักชื่อน้องเลย ก็หันไปถาม แต่ น้องเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆกลับมา เราเลยบอกว่าว่าชื่อ... เพื่อนเราชื่อ..... เรียนคณะ..... สุดท้ายเราก็บอกว่าพี่เรียนแถวๆตึกคณะ เราคงไม่เจอกันแล้วล่ะ
ครั้งที่สอง เราไปซื้อข้าวกับเพื่อน เราก็เห็นน้องเขาเดินมากลับเพื่อน แต่เราก็ไม่กล้าเข้าไปทัก
ครั้งที่สาม เราก็เดินไปซื้อข้าว เรามองเขา เขาก็มองเรา เหมือนจะยิ้มๆให้ เราเปล่ามโนไปเองนะ
ครั้งที่สี่ เราก็ไปทำจิตอาสาอีก อ่าวววววว เฮ้ยยยยยยย นี่มันใช่เลย เกินสามครั้งแล้วเนื้อคู่ชัวร์ๆ เพราะเราเชื่อว่าครั้งแรกคือบังเอิญ ครั้งที่สอง คือพรหมลิขิต ครั้งที่สามนี่เนื้อคู่ชัดๆ
มีสี่ก็ต้องมีห้า ครั้งนี้แบบ เราว่ามันไม่น่าบังเอิญนะ ตอนแรก เราไปกินข้าวกะเพื่อน พอถึงเวลาเพื่อนเราคนนี้ก็กลับ โทรหาเพื่อนคนอื่นก็ไม่รับ เราเลยโทรหาเมท เมทบอกว่าอยู่ร้านส้มตำ ก่อนจะวางไปเราได้ยินเมทคุยกะเมทอีกคนว่าเราได้ยินเรื่องที่เขาพูดมั๊ย เราก็ไม่ได้สนใจ รีบว่างสายไปเพื่อไปร้านส้มตำ พอเดินเข้าร้านไปเท่านั้นแหละ แทบช็อก โลกหยุดหมุนไป 3 วิ เห้ยยยยยย นี่มันมากกว่าพรหมลิขิตแล้ว เมทถามเราว่า ได้ยินที่เมทพูดมั๊ย ว่าน้องเขาอยู่ร้านนี้ เราก็บอกว่าไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินคงไม่มา (ตัดใจอยู่ เพราะคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันหรอก)
พอกลับหอ เราก็คิดไตรตรองว่า มันอาจจะพรหมลิขิตก็ได้นะ เราเลยพยายามดู เชื่อว่าก่อนที่พระเจ้าจะช่วยเราเราต้องช่วยตัวเองก่อน
เราเริ่มปฏิบัติการ หาเฟสบุ๊คสิคะ หาทั้งๆที่รู้จักแค่ชื่อ แล้วก็คณะ แล้วในที่สุด เราก็ทำสำเร็จ ทุกวันนี้ยังงงในความสามารถตัวเองอยู่เลยว่าหาไปได้ไง
เราไม่แอดไปเองหรอก ใช้เพื่อนแอดไป แหะๆ และน้องเราก็รับซะด้วยสิ ง่ายเลยทีนี้ เราก็ส่องๆๆ และคำพูดนี้ก็มาอีก ก่อนที่พระเจ้าจะช่วยเรา เราต้องช่วยตัวเองก่อน เราก็เลยแอดไป ล่ะทักน้องเขาไป ว่าพี่นะ คนนี้ จำได้มั๊ย อะไรประมาณนั้น คุยกันสัพเพเหระทุกวัน วันที่เราไม่ทักไป น้องเขาก็ทักมา เป็นแบบนี้
ประมาณสองอาทิตย์ คือฟินมาก ช่วงนั้นแบบหน้าอิ่ม งี้แหละนะ คนมีความรัก
ครั้งที่หก เราเดินสวนกันน้องเขามากับเพื่อน สวนเราก็เดินอยู่กับเพื่อน มันก็มืดพอสมควร แต่เราก็ไม่กล้าทัก
ปล. น้องจำหน้าเราไม่ได้ เพราะวันแรกเราใส่แมส และน้องเขาก็ไม่เคยรู้ว่าเราหน้าตาเป็นแบบไหน
ครั้งที่7 เราสองคนเดินสวนกันไปแล้ว แต่ครั้งนี้เราคิดว่า ถ้าเราไม่ทัก น้องเขาก็ไม่มีวันจำหน้าเราได้แน่ เราเลยเรียกชื่อ น้องก็หันกลับมา แบบพระเอกซีรี่ย์ เรามองตากัน3 วิ น้องเขาก็ยิงคำถามรัวๆ ไปไหน กินข้าวไหน เลี้ยงหนมหน่อย ประมาณนั้น
ครั้งที่8 อันนี้ตั้งใจเจอ เรานัดกันว่าจะกินข้าวเช้าด้วยกัน หลังจากน้องตื่นสาย ผิดนัดที่จะกินข้าวเช้าด้วยกันครั้งแรก พอมาถึงก็ถามเราสัพเพเหระทั่วไปแต่สุดท้ายก็ไม่กินกะเรา ง่าาาาาา ทำไมทำแบบนี้
ครั้งที่9 อันนี้เรานัดกันไว้ว่าจะไปจิตอาสาด้วยกัน แต่น้องมาช้า เราเลยจะกลับก่อน พอเดินออกไป น้องเขาก็เดินเข้ามาพอดี แล้วก็โบกมือให้เราและถามว่าจะกลับแล้วหรอ เราก็เขิน เลยแค่บายไป
ครั้งที่ 10 อันนี้เรานัดกันไปกินติม เราเดินไปรอน้องหน้าหอ ล่ะเราก็ซ้อนจรถ คนที่เราชอบ ฟินระดับมดลูกสั่นเลยทีเดียว แต่การกินครั้งนี้ก็ยกเลิกไป เพราะฝนตก น้องเขาก็มาส่งเราที่หอ
ครั้งที่11 เราเจอน้องเขาตอนไปกินข้าว อีกแล้ว แต่เหมือนว่าน้องเขาจะหันมา เห็นหน้าเราแวบนึง ล่ะรีบหันไป เราก็เลยถามเพื่อนว่า น้องเห็นเรามั๊ย เพื่อนก็บอกว่าไม่เห็นก็ตาบอดแล่ววว
หลังจากวันนั้น เราก็เห็นรูปแฟนเก่าเขา เราคงสู้อะไรนางไม่ได้ มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ เราก็เลยตัดใจ ค่อยๆหายออกมา ไม่คุยแบบเมื่อก่อน และน้องเขาก็ไม่ค่อยตอบเราแบบเมื่อก่อนเช่นกัน
ครั้งที่12 อันนี้เราทำใจได้ระดับนึงล่ะ เราเจอน้องเขา เราก็โบกมือให้ ไม่เขินแบบเมื่อก่อน น้องเขาก็โบกให้ พอเราเดินออกจากร้านยา น้องเขาก็เดินออกร้านขนมพอดี เราเดินไปทางเดียวกัน น้องเลยมาดึงกระเป๋าเรา อย่าเล่นแบบนี้ให้เจ้คิดสิ
เร็วๆนี้ เราขอเรียกมันว่าความบังเอิญแล้วกัน เพราะถึงมันจะเป็นพรหมลิขิต มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เราไปสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งปกติเราไม่มีธุระต้องไปที่นั้น แต่วันนั้นต้องไป บังเอิญไปเจอ ซึ่งเราก็คิดว่าบังเอิญจริงๆนั่นแหละ แต่พอกลับมอ เราไปกินข้าว เราก็เจอ สองครั้งในหนึ่งวัน สำหรับซีรี่ย์คงเป็นพระเอกกับนางเอก แต่สำหรับเราคงเป็นแค่คนรู้จัก ทุกวันนี้เราเฟสไปน้องเขายังไม่ตอบมาเลย แถมไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ