สวัสดีทุกคน ตามหัวข้อแหละ เราเพิ่งเรียนจบมาแล้วก็ทำงานได้สามเดือน ก็ลาออก เพราะเราทนสภาพความกดดันในการทำงานไม่ได้ ตอนได้งานตอนแรกดีใจมากเลย คิดว่านี่แหละคืองานที่กูรอมานาน แต่พอทำไปแรกๆก็แบบเออยังได้อยู่ทำไปสักเดือนนึงนี่กูเบื่อกูเหนื่อยเพราะเป็นงานแรกรึป่าวว่ะสับสนกับตัวเองว่าจริงๆที่เบื่อที่กดดันเพราะเป็นงานแรก เราไม่เคยเจอรึป่าวงานอื่นก็คงเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง กลั้นใจทำต่อไป แอ๊ะ มันชักจะยังใง ชักจะไม่ใช่เข้าไปเรื่อยๆ ตื่นเช้ามาพอจะไปทำงานก็ไม่อยากลุก พอไปถึงที่ทำงาน มองดูตึกแล้ว แบบ......................................นี่กูต้องทำงานที่นี่จริงๆหรอว่ะ แบบ ขามันแข็งทื่อไม่อยากจะก้าวเข้าไที่ทำงาน วันทั้งวันมีแต่ความเบื่อหน่าย ถอนหายใจวันละหลายๆครั้ง จนในที่สุดจุดพีคของชีวิตก็มาถึง ตัดสินใจ ลาอกก จ้าาา พอลาออกมาปุ๊บก็ดีที่ออกมาได้ไม่ต้องไปทนกับอะไรที่เราไม่ชอบ แต่ในใจก็ยังมีความกังวลสับสนอยู่ตลอดเวลาแล้วงานแบบไหนล่ะที่เข้ากับเรา หรือเรากันแน่ที่ต้องปรับให้เข้ากับงาน ทุกวันนี้ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาหางานต่อไป บางทีเห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันทำงานอย่างมีความสุขก็แอบอิจฉา ทำไมเค้าดูมีความสุขจังว่ะ แล้วถ้าเราได้งานใหม่มันจะเป็นแบบเดิมมั้ยว่ะ งานแบบไหนว่ะที่เราทำแล้วจะมีความสุข หรือเราติสไปว่ะ ในหัวมีแต่ความกังวล เห้อออออมีใครเป็นแบบเราบ้าง???? หวังว่าจะได้คำแนะนำดีๆจากทุกคน ขอขอบพระคุณล่วงหน้า
เลือกงานที่เข้ากับตัวเอง หรือ ปรับตัวเองให้เข้ากับงาน???????