รับไม่ได้จริงๆ ถึงจะรักมากเเค่ใหนก็ตาม

ผมเคยมีเเฟนอยุ่คนนึงเมื่อไม่นานมานี้ ผมรักเธอมากครับ ผมมีเธอคนเดียว ผมก็ไม่ได้หล่ออะไรหรอกครับ เเต่ก็พอมีบ้างที่ ผญ มาบอกว่าชอบ บ้างก็มีมาขอไลน์เรา  เเต่ ผมปฏิเสธหมด บอกว่ามีเเฟนเเล้ว ผมทุ่มเทให้เธอมากครับ ผมไม่เคยรักใครมากขนาดนี้เลย เเต่เเล้วความรักของผมก็พังลง  เมื่อผมรู้ความจริงที่เธอเเอบไปคุยกับคนอื่น เเละที่สำคัญ เธอไปเเอบนัดเจอกับอีกคนนึงเเล้วด้วย ผมถามเธอไปตรงๆ ว่านานหรือยัง เธอบอกว่า เดือนกว่าเเล้วด้วยน้ำเสียงไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ผมล้มทั้งยืนเลยครับเพราะรักเธอมาก สุดท้ายกลายเป็นเธอที่บอกเลิกผมมาครับ  เจ็บครับ  เจ็บปางตายเลย  เเละก็รู้สึกรับไม่ได้จริงๆครับกับการกระทำของเธอ ไม่เคยคิดเลยครับว่าจะมีวันนี้ หลังจากวันที่เธอบอกเลิกผมไปประมานสองอาทิต ปล่อยให้ผมทรมาน เธอให้โทมาหาผม ผมถามเธอว่าเธอต้องการอะไร เธอบอกว่าไม่โอเคกับคนใหม่เเล้ว  เธอยังคิดถึงผมอยุ่  เต่เเทนที่ผมจะรู้สึกดี  ผมกลับสมเพชกับการที่เธอพูดออกมาเเบบนี้  ผมเลยบอกเธอว่า  ไม่ต้องโทมาเเล้ว ยิ่งโทมาเราก็ยิ่งเจ็บ  เราพอเเล้ว  เราปล่อยเเล้ว ต่อให้พี่รักมากเเค่ใหน เเต่ก็ไม่มีทางกลับไปเเล้ว  พี่ไม่อยากเจ็บอีกเเล้ว จากยั้นก็จบบทสนทนา  ผม ทำถูกเเล้วใช่มั้ยครับ