เป็นความผิดของเราเองค่ะ ที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆทั้งๆที่มีคนที่เค้าอยู่ข้างเราตลอด แต่เรากลับไม่สู้ในอุปสรรคที่เข้ามา มีบางอย่างที่ทำให้เราตัดสินใจ ปล่อยคนข้างๆเราไป เพียงเเค่ส่งข้อความไปว่า "เราเป็นพี่น้องกันดีกว่านะ" รู้มั้ยคะว่าข้อความนี้ ข้อความเดียว ในทุกๆวันที่เราเจอเค้าที่ร.ร. เราต้องหลบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ขอโทษที่ไม่ยอมบอกเหตุผล ขอโทษที่คิดเองเออเอง
1ปีผ่านไป เรากลับมาเจอกันตอนนั้นพี่เค้าเรียนปี1แล้วค่ะ ส่วนเรา ม.6
เกือบจะคลาดกันด้วยซ้ำ เพราะเรากำลังจะกลับบ้าน
พอได้คุยกัน ก็รู้สึกว่า ต่อให้เลิกกันไป พี่เค้าก็เป็นแฟนเก่าที่เราคุยได้สนิทใจ แต่ทุดครั้งที่คุยเราจะมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกผิดเลยไม่กล้าสบตา ในใจก็คิดตลอดว่า ทำไมเราไม่ยอมสู้ไปด้วยกันในวันที่มีปัญหา แต่ทำไงได้ เราเลือกเอง
เมื่อความเงียบเกิดขึ้น มีคำๆนึงออกมาจากปากพี่เค้า
"แล้วตอนนี้คุณน้องไม่มีแฟนหรอ"
"ไม่มีอ่ะ ยังไม่เจอใครที่ใช่มั้ง ไม่รีบ รอมหาลัยก็ได้"
"ฮ่าๆ จะดีหรอมหาลัยหาแฟนยากนะ "
"งั้นก็ช่างมันก่อน แล้วคุณพี่ล่ะ คุยกับใครอยู่"
"ไม่มี รู้มั้ยทำไมตอนนี้ถึงยังไม่มีแฟน "
"---เงียบ----"
"อยากกลับมาถามเหตุผล อยากรู้เหตุผลว่าทำไมวันนั้นถึงตัดสินใจ แบบนั้น ทำไมถึงปล่อยกันไป"
".....สำคัญหรอ"
"บอกมาได้มั้ยล่ะ"
"ไม่อ่ะ ไม่มีประโยชน์ พูดไปก็คงไม่เข้าใจ กลับละนะ "
พอหลังหลังเท่านั้นแหละพี่เค้าก็บอกว่า
"งั้นหลังจากนี้ก็คงจะมีแฟนแล้วแหละ"
ใจมั่นเจ็บจี๊ดเลยค่ะ ที่ผ่านมาปีนึงที่พี่ไม่มีใครเพราะต้องการรู้เหตุผลจากเรา แค่นั้นเองหรอ ตอนนั้รู้สึกดีใจ แต่มันคงไม่มีประโยชน์เพราะเรามาไกลแล้ว
หลังจากนั้น เราก็กลับมาคุยกันทางเฟสบ่อยขึ้น แต่สถานะแค่ แฟนเก่า หรือพี่ชาย วันนึงเรารู้สึกเลยว่า เราไม่อยากเสียเค้าไป ในวันที่เราตัดสินใจอธิบายทุกอย่า
พี่เค้าพิมมาว่า "ช่วงนี้ห่างๆออกไปหน่อยได้มั้ย ไม่อยากเป็นเหมือนเดิมอีก"
พอเจอข้อความนี้เราก็ไม่ทักอีกเลย เสียใจนะ เเต่ผิดตั้งเเต่เราแล้วจะโทษพี่เค้าก็ไม่ได้
ตอนนี้พอเข้ามหาลัย
พี่เค้าสัญญาว่าถ้าติดที่มธ.จะซื้อตุ๊กตาหมีแล้วก็เขียนเฟรนชิพให้ เเต่ก็แค่นั้น
ควรทำไงดีคะ ควรลืมไปเพราะแก้ไขไม่ได้
หรือควรบอกความรู้สึกไป
ถ้าคุณเคยทำให้คนๆนึงเสียใจ แล้วคุณอยากจะขอโอกาสแก้ตัว คุณคิดว่าจะมีโอกาสเป็นไปได้มั้ย
1ปีผ่านไป เรากลับมาเจอกันตอนนั้นพี่เค้าเรียนปี1แล้วค่ะ ส่วนเรา ม.6
เกือบจะคลาดกันด้วยซ้ำ เพราะเรากำลังจะกลับบ้าน
พอได้คุยกัน ก็รู้สึกว่า ต่อให้เลิกกันไป พี่เค้าก็เป็นแฟนเก่าที่เราคุยได้สนิทใจ แต่ทุดครั้งที่คุยเราจะมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกผิดเลยไม่กล้าสบตา ในใจก็คิดตลอดว่า ทำไมเราไม่ยอมสู้ไปด้วยกันในวันที่มีปัญหา แต่ทำไงได้ เราเลือกเอง
เมื่อความเงียบเกิดขึ้น มีคำๆนึงออกมาจากปากพี่เค้า
"แล้วตอนนี้คุณน้องไม่มีแฟนหรอ"
"ไม่มีอ่ะ ยังไม่เจอใครที่ใช่มั้ง ไม่รีบ รอมหาลัยก็ได้"
"ฮ่าๆ จะดีหรอมหาลัยหาแฟนยากนะ "
"งั้นก็ช่างมันก่อน แล้วคุณพี่ล่ะ คุยกับใครอยู่"
"ไม่มี รู้มั้ยทำไมตอนนี้ถึงยังไม่มีแฟน "
"---เงียบ----"
"อยากกลับมาถามเหตุผล อยากรู้เหตุผลว่าทำไมวันนั้นถึงตัดสินใจ แบบนั้น ทำไมถึงปล่อยกันไป"
".....สำคัญหรอ"
"บอกมาได้มั้ยล่ะ"
"ไม่อ่ะ ไม่มีประโยชน์ พูดไปก็คงไม่เข้าใจ กลับละนะ "
พอหลังหลังเท่านั้นแหละพี่เค้าก็บอกว่า
"งั้นหลังจากนี้ก็คงจะมีแฟนแล้วแหละ"
ใจมั่นเจ็บจี๊ดเลยค่ะ ที่ผ่านมาปีนึงที่พี่ไม่มีใครเพราะต้องการรู้เหตุผลจากเรา แค่นั้นเองหรอ ตอนนั้รู้สึกดีใจ แต่มันคงไม่มีประโยชน์เพราะเรามาไกลแล้ว
หลังจากนั้น เราก็กลับมาคุยกันทางเฟสบ่อยขึ้น แต่สถานะแค่ แฟนเก่า หรือพี่ชาย วันนึงเรารู้สึกเลยว่า เราไม่อยากเสียเค้าไป ในวันที่เราตัดสินใจอธิบายทุกอย่า
พี่เค้าพิมมาว่า "ช่วงนี้ห่างๆออกไปหน่อยได้มั้ย ไม่อยากเป็นเหมือนเดิมอีก"
พอเจอข้อความนี้เราก็ไม่ทักอีกเลย เสียใจนะ เเต่ผิดตั้งเเต่เราแล้วจะโทษพี่เค้าก็ไม่ได้
ตอนนี้พอเข้ามหาลัย
พี่เค้าสัญญาว่าถ้าติดที่มธ.จะซื้อตุ๊กตาหมีแล้วก็เขียนเฟรนชิพให้ เเต่ก็แค่นั้น
ควรทำไงดีคะ ควรลืมไปเพราะแก้ไขไม่ได้
หรือควรบอกความรู้สึกไป