...ไม่รู้ทำไมช่วงนี้รู้สึกโคตรเหงา รู้สึกว่าเห้ยชีวิตแต่ก่อนมันดีกว่านี้ คงเป็นเพราะแต่ก่อนเพื่อนรอบข้างมีเรื่องราวมากมายที่มาเล่าให้เราฟังให้เราช่วยเขาแก้ไข แต่ตอนนี้ทุกคนก็ต่างคลี่คลายปัญหาของเขาได้แล้ว ก็เลยหายกันไป แต่ก่อนเราชวนไปไหนมาไหนทุกคนก็ไปกับเรานะ แต่เดี๋ยวนี้หรอ..เฮ้ออออ เคยรู้สึกไหมคะว่าทำไมเราต้องเป็นคนที่รับรู้เรื่องราวของคนอื่น เดือดร้อนกับเรื่องของคนอื่น พยายามเข้าใจทุกคน แต่พอถึงคราวที่เรามีความทุกข์ใจเรากลับเล่าให้ใครฟังไม่ได้เลย พูดไม่ได้ บอกใครเขาก็ไม่เข้าใจ ไม่รับฟังเราอย่างจริงจัง แบบนี้โคตรจะเหนื่อยเลยที่ต้องคอยวิ่งตามเพื่อนคนอื่นๆ เราก็มานั่งถามตัวเองนะว่าทำไมต้องไปแคร์กับเรื่องของคนอื่นขนาดนั้น...แต่เราก็หาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม ตอนนี้คือโคตรเหงา เหงาที่สุดจำได้ว่าแต่ก่อนมันดีกว่านี้นะ คุยเเชทเฟสกับเพื่อนตลอด ชวนพวกมันไปกินข้าวตลอด แต่ตอนนี้แค่ทักแชทไปมันยังไม่มีใครอยากจะตอบเลย ก็ได้แต่คิดว่าเราผิดอะไรทำไมถึงห่างหายกันไปได้ขนาดนี้......ต่อไปก็คงต้องหัดอยู่คนเดียวให้เป็นสินะ ใครพอจะรู้บ้างคะว่าอยู่คนเดียวยังไงให้มีความสุขให้ไม่เหงา ต้องทำยังไงให้เลิกคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องราวต่างๆสักที..
ใครเคยรู้สึกแบบนี้บ้างคะ..