เริ่มจากผมเป็นคนข้องข่างที่จะเขิลอายขี้ขลาดกะทั้งกับพ่อเเม่ของตัวเอง
เเต่เเม่ผมรู้ว่าผมเป็นเเบบนี้เพราะท่านเข้าใจวันเเม่ผมก็ไม่กล้าที่จ่ะบอกไม่กล้ากลาบ
มีเเต่ดอกมะลิวางใส้หัวเตียง เเต่พ่อผมเค้าอยู่คนละบ้าน(เเต่พ่อเเม่ไม่ได้อย่ากันนะ)เพราะ
มีบ้านอีกหลังที่ต้องไปเฝ้า เเละวันที่4ธันวา2558ผมกลับมาจากเข้าค่ายค่อนค่างเหนื่อย
พอถึงวันที่5ธันวาวันพ่อผมยังไม่กล้าที่จะโทรหาหรือคุยไลน์ จนถึง6ธันวาเเม่ผมไปหาพอ
ตามปกติพอกลับมาบ้านท่านได้เล่าว่า..เพื่อนพ่อขนาดเค้ามีครอบครัวเเล้วยังคิดกลับมากราบ
เท้าพ่อ พ่อผมก็ถามว่าทำไมถึงไม่มาหาบ้าง ขนาดพี่ผมเป็นทหารยังโทรมา เเม่บอกรู้น่ะว่าพ่อ
เค้าน้อยใจ พ่อถาม จะมีงานการบ้านอะไรนักหนาเเม่ก็คอยบอกว่าลูกมันมีการบ้านเยอะ
เเม่บอก เสียใจนะที่สอนลูกมาเเบบนี้นับวันยิ่งจะห่างเหินจากพ่อไปเรื่อยๆผิดที่สอนลูกไห้เป็น
เด็กเก็บตัว มันผ่านวันพ่อมาเเล้วทำไงละ..พรุ้งจะไปเเต่เช้ามืดไปซื้อพวงมาลัยมาเลย
บุญที่ทำทุกเช้ามันจะได้อะไรเเม่เเต่พ่อตัวเองยังไม่คิดถึงคืนนี้ลองนอนคิดดีๆว่าทำตัวยังไง..ผมคิดว่า เเม่คงจะโมโหเเละน้อยใจเหมือนกัน
ผมตอนเช้าไปไส่บาติก่อนไปโรงเรียน ผมก็เเต่ขอไห้พ่อสุขภาพเเข็งเเรงผมนึงถึงท่านทุกครั่งเเต่ไปกล้าที่จะ
ไปหาเเละบอกรักหรือกอด หรือเเสดงความรักกับท่านเเม้เเต่จะโทรหาผมยังไม่กล้า..ช่วยเเนะนำผมที พอถึงวันพ่อวันเเม่ทุกปีผมจะเครียดเเละไปสบายใจ
ตรอดทั้งๆที่เป็นความสุขของครอบครัวที่จะเเสดงความรักผมก็ไปข้างเห็นครอบครัวอื่นพากันไปเที่ยวกับครัวครัวเปิดFBเห็นเเต่คนโพสกราบพ่อ
เปิดIGเห็นเเต่ดาราไหว้พ่อไหว้เเม่ ผมว่าผมไม่มีความกล้าพอช่วยเเนะนำทีครับ..พิมไปจะร้องไห้ไป...