นี่ก็ เดือน ธันวาคม จะก้าวผ่าน ไปอีกปีหนึ่งแล้ว มานั่งคิดถึงวันเก่า ๆ ความทรงจำเก่า ๆ ความภาคภูมิใจ เก่า ๆ และ ความเศร้า
ที่ผ่านไปพร้อมกับ สถานภาพจากคนที่เคยรักกัน กลายมาเป็น คนรักเก่า ๆ
นี่เป็นคงจะเป็นกระทู้แรก หลังจาก โดนเตะล๊อกอิน ประวัติศาสตร์ 14 ปีกว่า ๆ ไปพร้อมเนื้อหา ข่าวสารบ้านเมือง ในยุคนี้
นี่เรา ก็คงจะแก่ ไปอีกปีหนึ่งแล้วสินะ วันนี้ มีโอกาส ไปซื้อเสื้อ จะไปงานมงคล น้องสาว วันที่ 10 กว่า ๆ เดือนนี้ ที่ ตจว. ทำไม ๆ ไซด์
XXL นี่มันหายาก จริง ๆ หา ๆ เกือบหมดร้าน มีเสื้อไม่กี่ตัว ที่ ไซด์ นี้ แขนใส่ได้ แต่ ตรงกระดุม ที่พุง มันติดกระดุมไม่ได้
ดี ๆ ที่กางเกง เบอร์ 38-40 นี่ ของมือสอง มันยังหาได้อยู่ใน ห้างดังประจำ จังหวัด
คนเราหนอ สมัยก่อน ตอนเรียนจบใหม่ ๆ ปี 39 เอว 32 ตอนนี้ พุง ก็ใหญ่ เอว ก็ใหญ่ แต่อันที่อยากให้ใหญ่ แต่ดันไม่ใหญ่ ตามอายุ
นับจากปี 2535 ผมเรียนในระดับ ป.ตรี ปี 1 อายุ มากกว่า น้อง ๆ ในชั้นเดียวกัน เพราะ ย่าง เข้า 22 ปีแล้ว สมัยนั้น เริ่มต้นรู้จักความจน แล้ว น้อง ๆ ที่มีฐานะ ก็ขี่ ฮอนด้า ดรีม คุรุสภา โนวาเอส และ อากีร่า น่าอิจฉา จริง ๆ ส่วนผม นะเหรอ มีรถถีบเฒ่า อยู่คนหนึ่ง ปั่น ขึ้นล่อง ๆ
ในปี 1 นี่เอง ศรรักปักใจ หาญกล้า ไปคบกับรุ่นพี่ ปี 3 คนละเอก แต่อายุน้องเค้า ก็อ่อนกว่าผมปีหนึ่ง สาวเจ้านางนั้น เป็นคนดีมาก ๆ
ผมอยู่ปี 1 เขาอยู่ ปี 3 ผมขึ้นปี 2 เขาก็ ปี 4 ผม ขึ้น ปี 3 เขา ก็จบ ไปทำงานก่อนแล้ว
คบกันสมัยก่อนโน๊น ได้แต่มอง ๆ มันคนละโลก กับสมัยนี้ ตอนที่น้องเขาไปทำงาน ก็ ติดต่อกันตามประสา คนรักกัน เขียนจดหมาย มันเป็นช่องทางเดียว ที่ติดต่อกันสมัยนั้น
คบ ๆ กันจนผม จบ ปี 4 ให้คำมั่น สัญญา กันว่า ขอผม ได้ทำงานก่อน แล้วจะไปขอ ปีนั้น ทุก ๆ คนต่างมองอาชีพ ที่มั่นคง คือ รับราชการ
ผมก็ สอบติด น้องเขา ก็สอบติด รอรับราชการ พร้อม ๆ กัน แต่ โชค ไม่เข้าข้าง คนเก่ง เกรด 3 กว่า ๆ แบบน้องเขา 2 ปีนั้น เขาดันเรียก ไม่ถึง
แต่ โชคชะตา เล่นตลก กับคนที่ จบ 2.01 เช่นผม ดันได้อันดับ ต้น ๆ หน่วยงานที่เราสอบด้วยกัน เขาเรียกถึงลำดับ ที่ผมได้
หนึ่งปี แรก ของการทำงาน พาน้องเค้า ไปแนะนำ บ้านเรา พ่อแม่ รู้จัก ญาติพี่น้อง รับรู้ ทางฝ่ายหญิง ก็เช่นกัน แนะนำตัวทางบ้านเสร็จสรรพ
ในปี 2539 ตอนนั้น ขณะที่รอ ๆ ทางหน่วยงานราชการ เรียกตัวอยู่นั้น ก็ได้งานทำ คนละ จังหวัด กัน
ชีวิต เปลี่ยนจากนักศึกษา มาเป็นคนทำงาน มีผู้หญิง ใหม่ ๆ น่าค้นหา และ น่ารู้จัก ผ่านเข้ามาในชีวิต
จริงเหมือนเขาว่า รักแท้ รักจริง แต่ อยู่ไกลกัน ไม่เขา และ เรา ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
ตอนนั้น คิดว่า คบกับหญิงคนใหม่ ว่า ไม่น่าจะมีอะไรเกินเลย แค่คนรู้จัก เช้าถึง เย็นถึง มันทำให้ ใจคนเรา เปลี่ยน ลืมนึกถึง
วันคืน ที่ผ่านมา กับหญิง คนหนึ่ง สัญญา กันแน่นหนา ว่า จะไม่มีอะไร มาเปลี่ยนแปลง
ผมยังนึกถึง น่าจะเป็นเดือน ธ.ค หน้าหนาวนี่แหละ เป็นวันที่แสนเศร้า ที่ โทรฯ ไปหาน้องเขาที่บ้าน บอกว่า คำมั่นสัญญา ที่เรา เคยให้กันไว้
มันคง จะสิ้นเพียงแค่นี้แล้ว น้องเขา ก็ร้องไห้ ว่าทำไม ๆ มันเกิดอะไรขึ้น เวลานั้น วินาทีนั้น รู้สึกเศร้าใจบอกไม่ถูก โมโหตัวเอง ที่ทำตามสัญญาไม่ได้
บอกน้องเขาไปว่า ผมได้มีความสัมพันธ์ ลึกซึ้ง กับน้องสาว คนหนึ่ง และเป็นหลานสาว ของคนรู้จักกันอีก ความรัก ถึงแม้ มันจะมาทีหลัง
และไม่เทียบเท่ากับ วันเวลา ที่คบกับน้องมา แต่ ความรับผิดชอบ ของผู้ชาย คนหนึ่ง ย่อมไม่อาจ ละเลย ปัญหา เกิดกับน้องสาว คนมาทีหลังได้ เหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ที่ได้บอกกับคนรัก ที่คบกันมายาวนาน ถ้ามันย้อนเวลาได้ ก็คงจะ ไม่มองหญิงอื่น ก้มหน้า ก้มตาทำงาน ๆ แล้วเก็บตังค์ ไปสู่ขอ ตามที่เคยสัญญากันไว้
แต่อนิจจา ความฝันนั้น ก็พังทลาย ลงไป เพราะความ ไม่หนักแน่น ของ ผู้ชาย เช่นเรา นี่เอง
ณ วันนั้น ปี 2539 ถึงวันนี้ ปี 2558 สิบแปด สิบเก้าปี ผมยังไม่ลืม รักครั้งแรก ของผม
หลังจาก ความรัก อันแสนเศร้า เป็นอันจบลง สาวเจ้า คนรักแรก ของผม ก็มุมานะสอบ เป็นข้าราชการ ตามที่เขา หวังไว้ ได้
ทุกครั้งที่ แอบ ไปส่อง ดูความเคลื่อนไหว ในยุค อินเตอร์เน็ต เฟื่องฟู รู้ว่า เขาที่งานที่ไหน ความก้าวหน้าเป็นอย่างไร
รู้ ทั้งรู้ว่า สาวเจ้า คงจะโกรธ มาก ๆ ที่ มีเหตุการณ์ แบบนั้นเกิดขึ้น
อีกไม่กี่วัน พวกเรา ก็คงจะอายุ 45 ขึ้นไปแล้ว เป็นผู้ใหญ่ ถ้าเจอกัน ผมจะไปขอโทษ ด้วยตัวผมเอง พูดจากปาก ผมเอง
และจะถามว่า ทำไม ๆ ในวันที่ ผมซ้อมรับปริญญา สาวเจ้าก็มาหาน้องรหัส ของเขา แต่เห็นผม ทำไม หนี ๆ ไม่ให้ผมพูด ผมทักสักคำ
วันนี้ ผมมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นแล้ว ไม่ใช่น้องสาวที่ทำให้เรา เกิดรักร้าว ในวันนั้น
และอยากจะบอก สาวเจ้า คนรักแรก ของผมว่า ถ้าลืมผมได้ ลืมความเศร้าวันนั้นได้ มีคนใหม่เข้ามาในชีวิต ก็เปิดโอกาส ให้กับตัวเอง มีครอบครัว ผม ก็จะดีใจมาก
ทำไม ๆ ยังเป็นนางสาว อยู่จนถึงวันนี้ สาวเจ้า คนรักแรก ของผม
เคย คิดถึง คนรักเก่า บ้างหรือเปล่า
ที่ผ่านไปพร้อมกับ สถานภาพจากคนที่เคยรักกัน กลายมาเป็น คนรักเก่า ๆ
นี่เป็นคงจะเป็นกระทู้แรก หลังจาก โดนเตะล๊อกอิน ประวัติศาสตร์ 14 ปีกว่า ๆ ไปพร้อมเนื้อหา ข่าวสารบ้านเมือง ในยุคนี้
นี่เรา ก็คงจะแก่ ไปอีกปีหนึ่งแล้วสินะ วันนี้ มีโอกาส ไปซื้อเสื้อ จะไปงานมงคล น้องสาว วันที่ 10 กว่า ๆ เดือนนี้ ที่ ตจว. ทำไม ๆ ไซด์
XXL นี่มันหายาก จริง ๆ หา ๆ เกือบหมดร้าน มีเสื้อไม่กี่ตัว ที่ ไซด์ นี้ แขนใส่ได้ แต่ ตรงกระดุม ที่พุง มันติดกระดุมไม่ได้
ดี ๆ ที่กางเกง เบอร์ 38-40 นี่ ของมือสอง มันยังหาได้อยู่ใน ห้างดังประจำ จังหวัด
คนเราหนอ สมัยก่อน ตอนเรียนจบใหม่ ๆ ปี 39 เอว 32 ตอนนี้ พุง ก็ใหญ่ เอว ก็ใหญ่ แต่อันที่อยากให้ใหญ่ แต่ดันไม่ใหญ่ ตามอายุ
นับจากปี 2535 ผมเรียนในระดับ ป.ตรี ปี 1 อายุ มากกว่า น้อง ๆ ในชั้นเดียวกัน เพราะ ย่าง เข้า 22 ปีแล้ว สมัยนั้น เริ่มต้นรู้จักความจน แล้ว น้อง ๆ ที่มีฐานะ ก็ขี่ ฮอนด้า ดรีม คุรุสภา โนวาเอส และ อากีร่า น่าอิจฉา จริง ๆ ส่วนผม นะเหรอ มีรถถีบเฒ่า อยู่คนหนึ่ง ปั่น ขึ้นล่อง ๆ
ในปี 1 นี่เอง ศรรักปักใจ หาญกล้า ไปคบกับรุ่นพี่ ปี 3 คนละเอก แต่อายุน้องเค้า ก็อ่อนกว่าผมปีหนึ่ง สาวเจ้านางนั้น เป็นคนดีมาก ๆ
ผมอยู่ปี 1 เขาอยู่ ปี 3 ผมขึ้นปี 2 เขาก็ ปี 4 ผม ขึ้น ปี 3 เขา ก็จบ ไปทำงานก่อนแล้ว
คบกันสมัยก่อนโน๊น ได้แต่มอง ๆ มันคนละโลก กับสมัยนี้ ตอนที่น้องเขาไปทำงาน ก็ ติดต่อกันตามประสา คนรักกัน เขียนจดหมาย มันเป็นช่องทางเดียว ที่ติดต่อกันสมัยนั้น
คบ ๆ กันจนผม จบ ปี 4 ให้คำมั่น สัญญา กันว่า ขอผม ได้ทำงานก่อน แล้วจะไปขอ ปีนั้น ทุก ๆ คนต่างมองอาชีพ ที่มั่นคง คือ รับราชการ
ผมก็ สอบติด น้องเขา ก็สอบติด รอรับราชการ พร้อม ๆ กัน แต่ โชค ไม่เข้าข้าง คนเก่ง เกรด 3 กว่า ๆ แบบน้องเขา 2 ปีนั้น เขาดันเรียก ไม่ถึง
แต่ โชคชะตา เล่นตลก กับคนที่ จบ 2.01 เช่นผม ดันได้อันดับ ต้น ๆ หน่วยงานที่เราสอบด้วยกัน เขาเรียกถึงลำดับ ที่ผมได้
หนึ่งปี แรก ของการทำงาน พาน้องเค้า ไปแนะนำ บ้านเรา พ่อแม่ รู้จัก ญาติพี่น้อง รับรู้ ทางฝ่ายหญิง ก็เช่นกัน แนะนำตัวทางบ้านเสร็จสรรพ
ในปี 2539 ตอนนั้น ขณะที่รอ ๆ ทางหน่วยงานราชการ เรียกตัวอยู่นั้น ก็ได้งานทำ คนละ จังหวัด กัน
ชีวิต เปลี่ยนจากนักศึกษา มาเป็นคนทำงาน มีผู้หญิง ใหม่ ๆ น่าค้นหา และ น่ารู้จัก ผ่านเข้ามาในชีวิต
จริงเหมือนเขาว่า รักแท้ รักจริง แต่ อยู่ไกลกัน ไม่เขา และ เรา ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
ตอนนั้น คิดว่า คบกับหญิงคนใหม่ ว่า ไม่น่าจะมีอะไรเกินเลย แค่คนรู้จัก เช้าถึง เย็นถึง มันทำให้ ใจคนเรา เปลี่ยน ลืมนึกถึง
วันคืน ที่ผ่านมา กับหญิง คนหนึ่ง สัญญา กันแน่นหนา ว่า จะไม่มีอะไร มาเปลี่ยนแปลง
ผมยังนึกถึง น่าจะเป็นเดือน ธ.ค หน้าหนาวนี่แหละ เป็นวันที่แสนเศร้า ที่ โทรฯ ไปหาน้องเขาที่บ้าน บอกว่า คำมั่นสัญญา ที่เรา เคยให้กันไว้
มันคง จะสิ้นเพียงแค่นี้แล้ว น้องเขา ก็ร้องไห้ ว่าทำไม ๆ มันเกิดอะไรขึ้น เวลานั้น วินาทีนั้น รู้สึกเศร้าใจบอกไม่ถูก โมโหตัวเอง ที่ทำตามสัญญาไม่ได้
บอกน้องเขาไปว่า ผมได้มีความสัมพันธ์ ลึกซึ้ง กับน้องสาว คนหนึ่ง และเป็นหลานสาว ของคนรู้จักกันอีก ความรัก ถึงแม้ มันจะมาทีหลัง
และไม่เทียบเท่ากับ วันเวลา ที่คบกับน้องมา แต่ ความรับผิดชอบ ของผู้ชาย คนหนึ่ง ย่อมไม่อาจ ละเลย ปัญหา เกิดกับน้องสาว คนมาทีหลังได้ เหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ที่ได้บอกกับคนรัก ที่คบกันมายาวนาน ถ้ามันย้อนเวลาได้ ก็คงจะ ไม่มองหญิงอื่น ก้มหน้า ก้มตาทำงาน ๆ แล้วเก็บตังค์ ไปสู่ขอ ตามที่เคยสัญญากันไว้
แต่อนิจจา ความฝันนั้น ก็พังทลาย ลงไป เพราะความ ไม่หนักแน่น ของ ผู้ชาย เช่นเรา นี่เอง
ณ วันนั้น ปี 2539 ถึงวันนี้ ปี 2558 สิบแปด สิบเก้าปี ผมยังไม่ลืม รักครั้งแรก ของผม
หลังจาก ความรัก อันแสนเศร้า เป็นอันจบลง สาวเจ้า คนรักแรก ของผม ก็มุมานะสอบ เป็นข้าราชการ ตามที่เขา หวังไว้ ได้
ทุกครั้งที่ แอบ ไปส่อง ดูความเคลื่อนไหว ในยุค อินเตอร์เน็ต เฟื่องฟู รู้ว่า เขาที่งานที่ไหน ความก้าวหน้าเป็นอย่างไร
รู้ ทั้งรู้ว่า สาวเจ้า คงจะโกรธ มาก ๆ ที่ มีเหตุการณ์ แบบนั้นเกิดขึ้น
อีกไม่กี่วัน พวกเรา ก็คงจะอายุ 45 ขึ้นไปแล้ว เป็นผู้ใหญ่ ถ้าเจอกัน ผมจะไปขอโทษ ด้วยตัวผมเอง พูดจากปาก ผมเอง
และจะถามว่า ทำไม ๆ ในวันที่ ผมซ้อมรับปริญญา สาวเจ้าก็มาหาน้องรหัส ของเขา แต่เห็นผม ทำไม หนี ๆ ไม่ให้ผมพูด ผมทักสักคำ
วันนี้ ผมมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นแล้ว ไม่ใช่น้องสาวที่ทำให้เรา เกิดรักร้าว ในวันนั้น
และอยากจะบอก สาวเจ้า คนรักแรก ของผมว่า ถ้าลืมผมได้ ลืมความเศร้าวันนั้นได้ มีคนใหม่เข้ามาในชีวิต ก็เปิดโอกาส ให้กับตัวเอง มีครอบครัว ผม ก็จะดีใจมาก
ทำไม ๆ ยังเป็นนางสาว อยู่จนถึงวันนี้ สาวเจ้า คนรักแรก ของผม