คิดถึงพ่อขึ้นมา...น้ำตามันก็ไหล

พ่อชอบกินสเต๊กและไข่ดาวหมูแฮมมาก
ทุกครั้งที่มาพักที่โรงแรมศรีกรุงเทพ หลังที่ว่าการ กทม. สองอย่างนี้เป็นสิ่งที่พ่อกินเป็นประจำ
ผมกับพี่จะแซวพ่อเรื่องนี้บ่อยๆ ก็ขำๆเฮฮากันไป
ได้แต่คิดในใจเสมอว่า วันนึงจะพาพ่อตะเวณเที่ยว ตะเวนกิน ให้สาสมใจ
...............................
ตอนผมอายุ 18 พ่อ 55 พ่อเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
ผมพาพ่อไปตรวจที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ เมื่อพ่อรู้ว่าพ่อเป็น ผมยังจำสีหน้าและแววตาของพ่อได้ สงสารพ่อจับใจ
หมอเรียกญาติคนไข้เข้าพบ
ประโยคแรกที่หมอบอก"พ่อของน้องไม่หายนะ" ทุกวันนี้คำพูดและความรู้สึกนั้นยังอยู่กับผมตลอดเวลา
ผมเลือกที่จะไม่บอกใคร ไม่ว่า พ่อ แม่ หรือพี่ ไม่ต้องการทำลายความหวังที่ริบหรี่อยู่แล้ว...
แล้วพ่อก็จากพวกเราไปในสามเดือนต่อมา
...................................
ทุกวันนี้เมื่อผมมีทุกอย่างพร้อม
อยากพาพ่อไปเที่ยว ไปทานอาหารอร่อยๆ ก็ทำไม่ได้
ได้แต่ดูแลแม่ซึ่งตอนนี้ก็อายุ 70 กว่าๆให้ดีที่สุด แต่อย่างไรก็ไม่พร้อมหน้า
...................................
ใครที่ยังมีพ่ออยู่...คุณโชคดีมากนะครับ

"รักและคิดถึงพ่อเสมอครับ"