ท่านผู้รู้ กรูณาให้ความกระจ่างด้วย จิต หรือ ความคิด

---------------------- ไม่ใช่ผู้รู้   เพียงเสนอความเห็น ครับ

ผู้เขียนทำภาวนา ดูจิต เกือบตลอดวันในขณะทำงานอยู่ บ่อยๆครั้ง ที่เหมือนว่าจะเห็นจิตตนเอง มันอยากกระโจนเข้าไป คลุกคลึตอบสนองกับความรู้สึกนึกคิด รูป รส กลิ่น เสียงที่มากระทบอารมณ์ ในขณะนั้นๆ เมื่อเรากำลังเห็นแล้ว จึงบอกกับจิตเองว่า
---------------------- ดูไป อย่างเดียว ไม่ต้องคิดต่อ       จะรู้สึกอย่างไร  ก็ดูไป รู้ว่ารู้สึก ก็พอ  


เรื่องที่ปากกำลำคันยิบๆ อยากพูดกลับอยู่นี่หนอ ไม่พูดซะ ก็ไม่มีใครเดือดร้อน ไม่โต้ตอบอารมณ์ ของผู้เล่ามาก็ ก็ทำให้เค้าอาจจะผิดหวังบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับตาย จึงเงียบๆไปแม้ใจยังอยากพูดอยู่ก็ตาม แต่ถ้าเผลอๆ บางครั้งจับจิตไม่ทัน มันเหมือนหลงไปในความมีดๆสักพักเวลา ปากพูดไปตอบโต้โดย ไม่ฉุกคิดเสืยก่อน เมื่อจิตตื่น จึงหยุด แล้วรู้สึกแย่ เพราะมันเห็นตัวเอง ไม่อยู่ในการสำรวมก่อนที่จะ โต้ตอบกลับไป
---------------------------------  การฝึกหัด ไม่ต้องรู้สึกแย่   ก็ฝึกทำไป

คำถามบ่อยๆทีเกิดขึ้น ในขณะทำสมาธิก็คือว่า ตัวเรานั้นเห็นจิต หรือเรียกว่าแยกขันญ์ ได้หรือไม่
---------------------- 1. เห็นว่า กาย และ จิต เป้นคนละอย่าง ก็เห็น และเข้าใจเบื้องต้นแล้ว ครับ

๑. นามรูปปริจเฉทญาณ ปัญญาที่กำหนดจนรู้เห็นรูปเห็นนามว่าเป็นคนละสิ่งคนละส่วน ซึ่งไม่ได้ระคนปนกันจนแยกกันไม่ได้
http://abhidhamonline.org/aphi/p9/069.htm

                            2.  ต้องทำความรู้ตัว เบื้องต้นว่า  กายและจิตนี้เกิดดับเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา  ไม่มีเวลาใดที่จะนับว่าเป็นตัวตนได้ ไม่มีเวลาใดที่นับเป้น "เรา"   
                                        กาย ก็เป็นเพียงกาย  จิต ก็เป็นเพียงจิต ที่เกิดดับไปทุกขณะ ไม่อาจนับได้ว่าเป้นใคร
                                                 เราเหมือนต้นไม้  เพียงแต่มีจิต ที่คิดได้ ทำให้หลงผิดไปว่า กายและจิตเป็น เรา เป็นตัวตนของเรา ความจริงไม่มี  มีแต่กายที่เกิดดับ ไม่มีใคร /  มีแต่จิตที่เกิดดับ ที่คิดไป ที่รู้สึกไป แต่ไม่มีใคร ไม่เป็นของใคร เป็นจิตเฉยๆ
              
                                      

หรือว่าเรายังหลงซ้อน อยู่ในขันญ์ซ้อนขันญ์ หลงอยู่ในความคิด ที่อยากทำดี หรือความคิดซ้อน ตวามคิด ไม่ใช่จิต เห็นความคิด รบกวนท่านผู้รู้ทั้งหลายกรูณานำทางธรรมด้วย
KSSAND  
1 ชั่วโมงที่แล้ว
----------------------------------  ที่คุณเห็น นั้น ถูกแล้ว  แต่ยังไม่เข้าใจชัด เท่านั้นเอง

                                         1. สิ่งที่คนเรา คิดว่าเป้นเรา คือ กาย+จิต(ตัวรับรู้ เจตสิก)และเจตสิก(ความรู้สึกสุขทุกข์(เวทนา) ความจำ(สัญญา) ความคิด(สังขาร)    จิตเกิดพร้อมเจตสิกเสมอ ดับพร้อมกันเสมอ )  (ไม่ใช่แค่ กาย+จิต)

                                           เมื่อเข้าใจแล้วว่า เรามีจิต+เจตสิก  เพื่อเห็นความคิด คือ จิตเห็นเจตสิก นั่นเอง  ไม่มีอะไรมาก  เป็นปกติ

                                           2. การดูจิต หร้ือ เจตสิก  การคือการทำสติปัฏฐาน อย่างหนึ่ง ใน 4 อย่าง(เพื่อให้เกิดวิปัสสนาญาน ความรู้ที่เกิดจากการเห็นการเกิดขึ้น และการดับไป ของ กาย เวทนา จิต ธรรม ทำให้รู้ว่า กายและจิต(+เจตสิก) และสิ่งทั้งหลายในโลก ไม่คงทน ทนตั้งอยู่ไม่ได้ จึงไม่ใช่ตัวตน(ไตรลักษณ์ ลักษณะ 3 ประการ  ))

                                                    เมื่อเห็น จิต+เจตสิก ไม่เที่ยง ทนตั้งอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่ตัวตน จึงปล่อยความยึดถือที่ผิด ว่า จิต+เจตสิก นั้นเป็นตัวเป็นตัว เป็นของเรา เป็นเรา  (รู้ว่าทั้งหมดนั้น เกิดดับอยู่ตลอดเวลา ไม่อาจนับว่าเป็นใครได้) ตัดกิเลส(ที่อยากทำอะไรเพื่อสิ่งที่หลงไปว่าเป็นตัวตน)  จิตโน้มไปสัมผัสความสงบสันติ(นิพพาน)
ผลญาณ  
http://abhidhamonline.org/aphi/p9/100.htm
...
มีความหมายว่า เมื่อมัคคญาณ ซึ่งมีพระนิพพานเป็นอารมณ์นั้นเกิดขึ้นขณะจิตหนึ่ง ทำการประหารกิเลสให้สิ้นไป ตามควรแก่อำนาจแห่งมัคคนั้นแล้ว ก็ดับลงและเป็นปัจจัยให้เกิดผลญาณ ซึ่งได้แก่ ผลจิตเกิดติดตามขึ้นมาในทันทีโดยไม่มีระหว่างคั่น ดังนั้นจึงเรียกว่า อกาลิโก
...

                                                   
ขอให้ได้ปฏิบัติธรรมโดยสมำเสมอ ครับ