ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ คือเรมีเพื่อนอยู่คนนึง คบกันมาตั้งแต่ ม.3 จนถึงปัจจุบันค่ะ คือเพื่อนเรานิสัยก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะค่ะเขาเป็นคนดีค่ะ แต่นิสัยของเขาที่เราไม่ชอบคือเขาเป็นคนที่ชอบพูดเรื่องเพ้อเจ้อค่ะ เรื่องที่ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหมหรือได้ทำไหมแต่ขอพูดไว้ก่อน ยกตัวอย่างนะค่ะ แบบเขาอยากไปเที่ยวเกาหลี เขาก็จะมาพูดจาประมาณว่า
เขา : เออถ้ากุจะไปเกาหลีกุไปทัวร์ไหนดีว่ะแต่กุไม่ชอบไปทัวร์ว่ะกุอยากไปเองอยากที่ยวเอง ไม่รู้จะไปสายการบินไหนดี
เรา : จะไปรู้หรออยากไปอันไหนก็ไปอันนั้นแหละ
เขา : ช่วยกุดูดิ กุจะได้จอง ไม่รู้อันไหนดี อันนั้นก็น่าเที่ยวอันนี้ก็น่าเที่ยวว่ั
เรา : จะจองขอแม่แล้วหรอ แม่ให้ไปหรอ
เขา : โอ้ยกุหนะยังไงก็ได้อยู่แล้ว
เรา : แล้วจะไปเมื่อไหร่
เขา : ก็ประมาณ พฤษภานั้นแหละ ไม่อยากไปเมษา มันแพง
_________ จบการสนทนา
พอถึงเดือนพฤษภา เราก็ถามประมาณว่า เออ ไหนบอกจะไปเกาหลีไง ไม่ไปแล้วหรอ มันก็จะพูดเบี่ยงเบน ประมาณว่าไปๆ แต่เดี๋ยวดูก่อน หรือประมาณว่า จะเปิดเทอมแล้วไม่อยากไปแระ
หรืออย่างเช่นตอนนี้ที่กำลังจะเข้ามหาลัย คือเขายังไม่มีมหาลัยเลยอ่ะ แต่เขาพูดจาเพ้อเจ้อไปถึงเรื่องหาพอพักแล้ว คือเราก็ไม่เข้าใจนะว่าคนประเภทนี้ เป็นคนยังไงกัน
นั่งเรื่องอยู๋วันดีคืนนี้ ก็พูด รองเท้าคู่นี้สวยจังว่าสวยไหมไว้กุเข้าไปในเมืองกุจะไปซื้อ / แป้งอันนั่นน่าใช่จังไม่รู้ใช่ดีป่ะว่ะแต่เพจเกตสวยกุว่ามันก็ต้องดีแระ / ๆก่อนกุเข้ามหาลัยนะกุต้องซื้อกระเป๋าสักใบ แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะซื้ออะไรหลุยส์ก็ดูงั้นๆหรือจะเอาดิออดีว่ะกุว่ามันสวยดี / เออๆถ้าเข้าเมืองบอกกุหน่อยนะกุจะฝากซื้อของนี่เก้บเงินไว้แระแต่ยังไม่ได้ไปเลยถ้าไปแล้วบอกกุหน่อย (พอเราจะไปแล้วไปบอกมันมันก็ชอบตอบบ่ายเบี่ยงแบบ ไว้กุไปดูเองดีกว่ากุอยากเห็นของจริง หรือ ช่วงนี้กุไม่ค่อยอยากได้อะไรเลยไว้ก่อนล่ะกันคราวหน้าๆมากบอกด้วย)
คือมันชอบพูดจาแบบนี้อ่ะค่ะ คือเราก็เข้าใจนะว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่เขามีสิทธิ์ที่จะพูดแต่เราเป็นคนฟังมันน่ารำคาณใช่ไหมค่ะ แบบถ้าจะซื้อก็ซื้อไม่ต้องมาพูดมากอะไรมากมายแล้วถ้าพูดแล้วซื้อกุจะไม่ว่าเลยแต่นี่พูดทุกวันเปลี่ยนสิ่งของมามโนทุกวันแต่กุไม่เคยเห็นทำอะไรได้จริงแบบที่อวดอ้างสักอย่าง คือเราไม่ได้ดูถูกเพื่อนเรานะค่ะ คือเราเข้าใจว่าใครจะไปมีเงินใช้ฟุ้มเฟื่อยอะไรขนานนั้นเราก็เรียนอยู่แบมือของเงินพ่อแม่ใช้อยู่ แต่ถ้าคิดว่าพูดแล้วทำไมได้ก็ไม่ควรที่จะพูด แรกๆเราก็แบบแอบอิจฉาเขาเล็กๆนะค่ะ ที่เออเขาจะได้ซื้อนู้นซื้อนี่ ไปเที่ยวนู้นนี่นั้น แต่ทุกวันนี้เวลาเขาพูดเรานี่แบบ หันหน้าหนีไม่อยากคุยด้วย คือฟังไปก็เหมือน คนมาเล่าเรื่องมโนให้ฟัง คือแบบฟังมันก็คืออย่าไปคิดอะไรมากอ่ะค่ะ ไม่ค่อยเป็นจริงหรอก เป็นสัก20% นอกนั้นก็พูดไปทั่ว หาสาระอะไรไม่ค่อยได้
เราเลยอยากจะถามเพื่อนๆว่าเพื่อนๆคิดว่าเราแปลกไหม ที่เรารำคาณและเบื่อหน่ายเอื่อม ในสิ่งที่เขาพูดจาแบบนี้ คือบางทีเราคิดว่าเราเป็นโรคจิตเปล่าที่ทำไมต้องแบบ รู้สึกไม่ชอบในสิ่งที่เขาพูดทั้งๆที่มันก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อชีวิตอะไรเราเลยอ่ะค่ะ
และใครที่มีเพื่อนประเภทนี้ก็แชร์ๆให้เราฟังหน่อยนะค่ะ คือเราอยากทราบเหมือนกันว่าแบบนี้คือมันปกติของคนทั่วไปหรือเปล่า หรือมีเราแปลกคนเดียวที่รับไม่ค่อยจะได้กับคนที่ชอบพูดจาแบบนี้ 5555555
---ขอบคุณที่รับฟังน่ะค่ะ สวัสดีค่ะ----
ปรึกษาปัญหาเรื่องเพื่อน
เขา : เออถ้ากุจะไปเกาหลีกุไปทัวร์ไหนดีว่ะแต่กุไม่ชอบไปทัวร์ว่ะกุอยากไปเองอยากที่ยวเอง ไม่รู้จะไปสายการบินไหนดี
เรา : จะไปรู้หรออยากไปอันไหนก็ไปอันนั้นแหละ
เขา : ช่วยกุดูดิ กุจะได้จอง ไม่รู้อันไหนดี อันนั้นก็น่าเที่ยวอันนี้ก็น่าเที่ยวว่ั
เรา : จะจองขอแม่แล้วหรอ แม่ให้ไปหรอ
เขา : โอ้ยกุหนะยังไงก็ได้อยู่แล้ว
เรา : แล้วจะไปเมื่อไหร่
เขา : ก็ประมาณ พฤษภานั้นแหละ ไม่อยากไปเมษา มันแพง
_________ จบการสนทนา
พอถึงเดือนพฤษภา เราก็ถามประมาณว่า เออ ไหนบอกจะไปเกาหลีไง ไม่ไปแล้วหรอ มันก็จะพูดเบี่ยงเบน ประมาณว่าไปๆ แต่เดี๋ยวดูก่อน หรือประมาณว่า จะเปิดเทอมแล้วไม่อยากไปแระ
หรืออย่างเช่นตอนนี้ที่กำลังจะเข้ามหาลัย คือเขายังไม่มีมหาลัยเลยอ่ะ แต่เขาพูดจาเพ้อเจ้อไปถึงเรื่องหาพอพักแล้ว คือเราก็ไม่เข้าใจนะว่าคนประเภทนี้ เป็นคนยังไงกัน
นั่งเรื่องอยู๋วันดีคืนนี้ ก็พูด รองเท้าคู่นี้สวยจังว่าสวยไหมไว้กุเข้าไปในเมืองกุจะไปซื้อ / แป้งอันนั่นน่าใช่จังไม่รู้ใช่ดีป่ะว่ะแต่เพจเกตสวยกุว่ามันก็ต้องดีแระ / ๆก่อนกุเข้ามหาลัยนะกุต้องซื้อกระเป๋าสักใบ แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะซื้ออะไรหลุยส์ก็ดูงั้นๆหรือจะเอาดิออดีว่ะกุว่ามันสวยดี / เออๆถ้าเข้าเมืองบอกกุหน่อยนะกุจะฝากซื้อของนี่เก้บเงินไว้แระแต่ยังไม่ได้ไปเลยถ้าไปแล้วบอกกุหน่อย (พอเราจะไปแล้วไปบอกมันมันก็ชอบตอบบ่ายเบี่ยงแบบ ไว้กุไปดูเองดีกว่ากุอยากเห็นของจริง หรือ ช่วงนี้กุไม่ค่อยอยากได้อะไรเลยไว้ก่อนล่ะกันคราวหน้าๆมากบอกด้วย)
คือมันชอบพูดจาแบบนี้อ่ะค่ะ คือเราก็เข้าใจนะว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่เขามีสิทธิ์ที่จะพูดแต่เราเป็นคนฟังมันน่ารำคาณใช่ไหมค่ะ แบบถ้าจะซื้อก็ซื้อไม่ต้องมาพูดมากอะไรมากมายแล้วถ้าพูดแล้วซื้อกุจะไม่ว่าเลยแต่นี่พูดทุกวันเปลี่ยนสิ่งของมามโนทุกวันแต่กุไม่เคยเห็นทำอะไรได้จริงแบบที่อวดอ้างสักอย่าง คือเราไม่ได้ดูถูกเพื่อนเรานะค่ะ คือเราเข้าใจว่าใครจะไปมีเงินใช้ฟุ้มเฟื่อยอะไรขนานนั้นเราก็เรียนอยู่แบมือของเงินพ่อแม่ใช้อยู่ แต่ถ้าคิดว่าพูดแล้วทำไมได้ก็ไม่ควรที่จะพูด แรกๆเราก็แบบแอบอิจฉาเขาเล็กๆนะค่ะ ที่เออเขาจะได้ซื้อนู้นซื้อนี่ ไปเที่ยวนู้นนี่นั้น แต่ทุกวันนี้เวลาเขาพูดเรานี่แบบ หันหน้าหนีไม่อยากคุยด้วย คือฟังไปก็เหมือน คนมาเล่าเรื่องมโนให้ฟัง คือแบบฟังมันก็คืออย่าไปคิดอะไรมากอ่ะค่ะ ไม่ค่อยเป็นจริงหรอก เป็นสัก20% นอกนั้นก็พูดไปทั่ว หาสาระอะไรไม่ค่อยได้
เราเลยอยากจะถามเพื่อนๆว่าเพื่อนๆคิดว่าเราแปลกไหม ที่เรารำคาณและเบื่อหน่ายเอื่อม ในสิ่งที่เขาพูดจาแบบนี้ คือบางทีเราคิดว่าเราเป็นโรคจิตเปล่าที่ทำไมต้องแบบ รู้สึกไม่ชอบในสิ่งที่เขาพูดทั้งๆที่มันก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อชีวิตอะไรเราเลยอ่ะค่ะ
และใครที่มีเพื่อนประเภทนี้ก็แชร์ๆให้เราฟังหน่อยนะค่ะ คือเราอยากทราบเหมือนกันว่าแบบนี้คือมันปกติของคนทั่วไปหรือเปล่า หรือมีเราแปลกคนเดียวที่รับไม่ค่อยจะได้กับคนที่ชอบพูดจาแบบนี้ 5555555
---ขอบคุณที่รับฟังน่ะค่ะ สวัสดีค่ะ----