สวัดดีค่ะ มันเป็นเรื่องที่ใครๆหลายคนอ่านแล้วคงด่าเราแต่ถ้าใครไม่เคยเจออะไรแบบนี้จะไม่รู้ความรู้สึกเลย
เรื่องมันมีอยู่ว่าเราชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเขาน่ารักมากขี้เล่นแล้วเราก็ทักคุยกับเขาที่แรกก็เป็นพี่เป็นน้องแต่พอคุยมาสองสามวันเรารู้ว่าเขามีแฟนแล้วแฟนเขาเป็นคน ชม พี่เขามาเรียนที่มหาลัยที่เราอยู่ แล้วเราเป็นรุ่นน้อง แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เลิกคุยทั่งที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่ใจคิดว่าเพราะความหลงใหนมั่ง แต่พอคุยมาเรื่อยๆมันกลายเป็นความผูกพันเราเจอกันเราอยู่ด้วยกัน ไปเที่ยวร้านเหล้าไรงี่รุ่นพี่รุ่นน้องไรงี่ และร้านที่ไปก็เป็นร้านประจำของเราอยู่แล้ว คือทำตัวเหมือนแฟนเลยค่ะเราก็มาเจอเพื่อนเราเราไปเจอเพื่อนเขาเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นไม่กลัวใครรู้ใครเห็นแต่ส่วนมากก็ไปกันสองคนค่ะ มันดีมากมันรู้สึกดีกับเขามาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจนคิดว่าถ้าวันหนึ่งเขาหายไปเราคงแย่มากเหมือนกันแต่ก็เข้าใจค่ะเพราะสักวันเขาก็ต้องไปอยู่ดีสุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็คือเราไม่ใช้เขาเลยเพราะเอาจริงๆความรู้สึกดีๆที่มีให้เขามันมากกว่าที่เขามีให้เรา เพราะมารู้ว่าเขาคุยกับเพื่อนเราด้วย จุกตรงนี้ค่ะคือจุกมากๆๆๆๆ
คือเรามารู้วันที่เราไปเที่ยวกับเขาแล้วคิดยังไงไม่รู้อยากเลินโทรสับเขามากวันนั้นแต่โทรสับเราเราก็ให้เขาเล่นตลอดนะค่ะแล้วเราเลือนไปเจอแชดเพื่อนเราคุยกับเขาเราจุกมากเราถามเลยค่ะว่าคุยกันหรอเขาเงียบไปพักหนึ่งเขาก็บอกเราค่ะ ว่าคุยกันก่อนหน้าที่จะมาคุยกับเราแล้ว คือจุกพูดอะไรไม่ออกเลยแล้วเขาก็ทำอย่างนี้กับเพื่อนเราอย่างที่เขาทำกับเรา แต่ตอนนี้เพื่อนเราไม่ได้เรียนแล้วเขาย้ายไปที่อื่น เราคิดในใจว่าถ้าเพื่อนเรายังอยู่เราคงเป็นหมาตัวหนึ่งข้างในคือคิดแล้วว่าจะหยุดแค่นี้หรือไปต่อ เราตัดสินใจปรึกษาเพื่อนบอกเพื่อนเราทุกอย่างเพื่อนเราบอกว่ากูรู้แล้วมันคุยกันตั้งแต่ตอนรับน้องแล้วแต่กูไม่รู้ว่าก็คุยเราจุกค่ะ
เราหยุดคุยกับเขาไปสองอาทิตย์เติมๆๆแต่คือในหัวเรายังมีแต่หน้าเขาคิดถึงเขามากจนวันลอยกระทงที่ผ่านมาเราเจอกัน มันทำให้ข้างในดีใจมากที่เจอพี่เขาแล้ววันนั้นที่เจอเราก็ทักกันนะค่ะเพราะเขาเหมือนเป็นรุ่นพี่เราอดใจไม่ใหวเพราะความคิดถึงเราทักเขาไปค่ะ แต่ก็ตอบเรานะเร็วมากด้วย จากนั้นคุยไปคุยมาเขาบอกเราว่า ไปนั่งเล่น ที่ๆๆเคยไปด้วยกันบ่อยๆๆค่ะ เขาชวนเราเราตอบว่าไปแบบไม่คิดเลย จากวันนั้นก็คุยกันมาตลอดเหมือนเดิมค่ะ
เอาจริงๆๆเวลาเพื่อนชวนไปใหนอะไรเราไม่ค่อยจะไปแต่พอเป็นพี่เขา เราไปตลอด เราไม่เคยบ่นดึกแค่ใหนตอนใหนเวลาใหน เราไม่เคยบ่นไม่เคยพูดว่าไม่ไปหรือไม่ทำเราไปตลอด เหมือนเรายอมทุกอย่างขอแค่ได้เจอได้คุย ไม่เคยสนว่าเพื่อนจะว่าเรายังไงด่าเรามองเรายังไงเราแคร์แต่พี่เขาเลยค่ะ พูดตรงๆคือก็รู้ตัวว่าหลง หลงมากด้วยเกลียจตัวเองเหมือนกันที่เป็นได้ขนาดนี้เรายอมนอนดึกบางทีตีสามตีสี่เราก็รอคุยกับเขาเพราะเขาเป็นคนนอนดึกบางทีออกไปนั่งคุยกันไปเที่ยวด้วยกันดึกดื่นเราไม่เคยกลัวอะไรเลยคิดอย่าเดียวคือขอให้เจอให้อยู่ด้วยกันแค่นี้
แต่พอมาวันนี้เขาเริ่มหายไปจากเราเอาจริงๆๆๆคุยกันน้อยมากกกกก เราพยายามทักเขาเขาก็นานมากกว่าจะตอบเรา มันคงถึงเวลาแล้วจริงๆๆหรือป่าวที่เขาต้องไปแต่คือเรารู้นะค่ะว่าเราผิดตั้งแต่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้วแล้วเราก็ยังคุย แต่เชื่อว่าใครหลายๆคนคงเป็นเหมือนเรามันรู้สึกดีมันออกมาไม่ได้จากตอนนั้น คือตอนนี้อยากคุยกับเขามากอยากเจอมากแต่คือเขาเงียบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เราทักไปเขายังไม่ตอบเลย
อยากขอคำปรึกษาว่าควรรอ ควรจะคุยกับเขาอีก ทักเขาอีกหรือป่าว แล้วเราควรทำยังไงให้ออกมาจากตรงนี้ตัดเขาออกจากหัวเราดี เพราะตอนนี้เขาก็คุยกับเพื่อนเราอยู่ คุยกับเราด้วย แฟนเขาด้วย แล้วที่ไม่รู้อีกละ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลย งง มึน คิดอะไรไม่ออก
คนที่มีแฟนแล้วแล้วเขาก็ยังมาคุยกับเราแถมยังคุยกับเพื่อนเราอีกแต่เราโคตรหลงเขาเลยอยากออกมาจากตรงนั้นทำไงดี
เรื่องมันมีอยู่ว่าเราชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเขาน่ารักมากขี้เล่นแล้วเราก็ทักคุยกับเขาที่แรกก็เป็นพี่เป็นน้องแต่พอคุยมาสองสามวันเรารู้ว่าเขามีแฟนแล้วแฟนเขาเป็นคน ชม พี่เขามาเรียนที่มหาลัยที่เราอยู่ แล้วเราเป็นรุ่นน้อง แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เลิกคุยทั่งที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่ใจคิดว่าเพราะความหลงใหนมั่ง แต่พอคุยมาเรื่อยๆมันกลายเป็นความผูกพันเราเจอกันเราอยู่ด้วยกัน ไปเที่ยวร้านเหล้าไรงี่รุ่นพี่รุ่นน้องไรงี่ และร้านที่ไปก็เป็นร้านประจำของเราอยู่แล้ว คือทำตัวเหมือนแฟนเลยค่ะเราก็มาเจอเพื่อนเราเราไปเจอเพื่อนเขาเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นไม่กลัวใครรู้ใครเห็นแต่ส่วนมากก็ไปกันสองคนค่ะ มันดีมากมันรู้สึกดีกับเขามาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจนคิดว่าถ้าวันหนึ่งเขาหายไปเราคงแย่มากเหมือนกันแต่ก็เข้าใจค่ะเพราะสักวันเขาก็ต้องไปอยู่ดีสุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็คือเราไม่ใช้เขาเลยเพราะเอาจริงๆความรู้สึกดีๆที่มีให้เขามันมากกว่าที่เขามีให้เรา เพราะมารู้ว่าเขาคุยกับเพื่อนเราด้วย จุกตรงนี้ค่ะคือจุกมากๆๆๆๆ
คือเรามารู้วันที่เราไปเที่ยวกับเขาแล้วคิดยังไงไม่รู้อยากเลินโทรสับเขามากวันนั้นแต่โทรสับเราเราก็ให้เขาเล่นตลอดนะค่ะแล้วเราเลือนไปเจอแชดเพื่อนเราคุยกับเขาเราจุกมากเราถามเลยค่ะว่าคุยกันหรอเขาเงียบไปพักหนึ่งเขาก็บอกเราค่ะ ว่าคุยกันก่อนหน้าที่จะมาคุยกับเราแล้ว คือจุกพูดอะไรไม่ออกเลยแล้วเขาก็ทำอย่างนี้กับเพื่อนเราอย่างที่เขาทำกับเรา แต่ตอนนี้เพื่อนเราไม่ได้เรียนแล้วเขาย้ายไปที่อื่น เราคิดในใจว่าถ้าเพื่อนเรายังอยู่เราคงเป็นหมาตัวหนึ่งข้างในคือคิดแล้วว่าจะหยุดแค่นี้หรือไปต่อ เราตัดสินใจปรึกษาเพื่อนบอกเพื่อนเราทุกอย่างเพื่อนเราบอกว่ากูรู้แล้วมันคุยกันตั้งแต่ตอนรับน้องแล้วแต่กูไม่รู้ว่าก็คุยเราจุกค่ะ
เราหยุดคุยกับเขาไปสองอาทิตย์เติมๆๆแต่คือในหัวเรายังมีแต่หน้าเขาคิดถึงเขามากจนวันลอยกระทงที่ผ่านมาเราเจอกัน มันทำให้ข้างในดีใจมากที่เจอพี่เขาแล้ววันนั้นที่เจอเราก็ทักกันนะค่ะเพราะเขาเหมือนเป็นรุ่นพี่เราอดใจไม่ใหวเพราะความคิดถึงเราทักเขาไปค่ะ แต่ก็ตอบเรานะเร็วมากด้วย จากนั้นคุยไปคุยมาเขาบอกเราว่า ไปนั่งเล่น ที่ๆๆเคยไปด้วยกันบ่อยๆๆค่ะ เขาชวนเราเราตอบว่าไปแบบไม่คิดเลย จากวันนั้นก็คุยกันมาตลอดเหมือนเดิมค่ะ
เอาจริงๆๆเวลาเพื่อนชวนไปใหนอะไรเราไม่ค่อยจะไปแต่พอเป็นพี่เขา เราไปตลอด เราไม่เคยบ่นดึกแค่ใหนตอนใหนเวลาใหน เราไม่เคยบ่นไม่เคยพูดว่าไม่ไปหรือไม่ทำเราไปตลอด เหมือนเรายอมทุกอย่างขอแค่ได้เจอได้คุย ไม่เคยสนว่าเพื่อนจะว่าเรายังไงด่าเรามองเรายังไงเราแคร์แต่พี่เขาเลยค่ะ พูดตรงๆคือก็รู้ตัวว่าหลง หลงมากด้วยเกลียจตัวเองเหมือนกันที่เป็นได้ขนาดนี้เรายอมนอนดึกบางทีตีสามตีสี่เราก็รอคุยกับเขาเพราะเขาเป็นคนนอนดึกบางทีออกไปนั่งคุยกันไปเที่ยวด้วยกันดึกดื่นเราไม่เคยกลัวอะไรเลยคิดอย่าเดียวคือขอให้เจอให้อยู่ด้วยกันแค่นี้
แต่พอมาวันนี้เขาเริ่มหายไปจากเราเอาจริงๆๆๆคุยกันน้อยมากกกกก เราพยายามทักเขาเขาก็นานมากกว่าจะตอบเรา มันคงถึงเวลาแล้วจริงๆๆหรือป่าวที่เขาต้องไปแต่คือเรารู้นะค่ะว่าเราผิดตั้งแต่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้วแล้วเราก็ยังคุย แต่เชื่อว่าใครหลายๆคนคงเป็นเหมือนเรามันรู้สึกดีมันออกมาไม่ได้จากตอนนั้น คือตอนนี้อยากคุยกับเขามากอยากเจอมากแต่คือเขาเงียบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เราทักไปเขายังไม่ตอบเลย
อยากขอคำปรึกษาว่าควรรอ ควรจะคุยกับเขาอีก ทักเขาอีกหรือป่าว แล้วเราควรทำยังไงให้ออกมาจากตรงนี้ตัดเขาออกจากหัวเราดี เพราะตอนนี้เขาก็คุยกับเพื่อนเราอยู่ คุยกับเราด้วย แฟนเขาด้วย แล้วที่ไม่รู้อีกละ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลย งง มึน คิดอะไรไม่ออก