ใครเป็นเหมือกับเราบ้าง กลัวความรัก

เราเป็นคนที่ค่อนข้างจะกลัวการที่ต้องเข้าไปรู้จักลึกซึ้งกับใครสักคน เพราะขนาดอยู่ในครอบครัวตัวเองเรายังไม่ค่อยสนิทด้วยเลย มันเหมือนเป็นเรื่องฝังใจว่าพ่อกับแม่เราเลิกกัน เราเลยอคติกับความรักก็ได้ เคยจำได้ว่าเลี้ยงกระต่ายอยู่ตัวนึง รักมาก พอมันตาย รู้สึกเจ็บจี๊ดๆที่หัวใจเกือบอาทิตย์กว่าจะทรงตัวกลับมา พอได้มีโอกาสเลี้ยงอีกรอบ ตอนแรกก็เริ่มรักเพราะความน่ารักของมัน แต่พอคิดไปถึงตอนตัวแรกตาย อาการมันเหมือนกลัว จากที่เคยเล่นกับมันทุกวันก็เริ่มไม่เล่น ไม่สัมผัส ให้แต่อาหาร พอลองเล่นกับมันก็เจอกัดคงเพราะไม่ได้คลุกคลีกับมันนาน ก็เริ่มไม่ชอบ จนสักพักคิดว่าตัวเองไม่เอาแล้วก็เลยผลักภาระไปให้แม่เลี้ยงที่ต่างจังหวัด กับความรักก็เหมือนกันเริ่มเจอกับพี่คนนึง พี่เขานิสัยดี พาไปเที่ยว ให้คำปรึกษา จนคิดว่าตัวเองเริ่มรักเลยลองคบกัน แต่พอลองคิดไปในอนาคตถ้าเราต้องเลิกกันล่ะ ถ้ามันเกิดแบบนั้น แบบนี้ พอคิดก็เริ่มถอยห่างจากคุยไลน์กันทุกวันก็เริ่มปิดการแจ้งเตือนของพี่เขา เริ่มคุยน้อยลง เกิดความรู้สึกเฉยๆในใจ  ไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่สนุก พี่เขาคุยอะไรมาเราก็แค่ยิ้มให้ไม่ได้สนใจฟังรายละเอียดอะไรเลย รู้สึกตัวเองเป็นคนที่แย่คนนึงที่ทำร้ายคนดีดีแต่ก็กลัวว่ารู้สึกมากกว่านี้อาจจะเจอเหมือนกับคนอื่นๆที่เจอ เรื่องเลวร้ายของชีวิตคู่

เลิกกันมาสี่ห้าครั้งได้แต่ปัจจุบันก็ยังคบกันเพราะรู้สึกผิดกับน้ำตาพี่เขา แต่ความรู้สึกคือมันเฉย เฉยมากเหมือนคนไม่รู้จัก เวลาพี่เขาอัพสถานะ รูป อะไรเราก็แค่มองผ่านไม่ได้มีความรู้สึกอยากกดไลค์เหมือนแต่ก่อน ยิ่งถ้าพี่เขาทำอะไรมากระทบจิตใจเรานิดเดียวถึงแม้จะเรื่องเล็ก ก็พร้อมเลิกตลอด