รู้สึกว่าทำให้แฟนลำบาก ถอยดีไหม

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยค่ะ
ตอนนี้เรากำลังมีเรื่องอึดอัดใจอยู่ค่ะ ขอย้อนไปหน่อยล่ะกัน เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนคบกันตอนเรียนอยู่ปีสาม เป็นแฟนคนแรกของเราด้วยค่ะ เราไม่เคยคบใครเลย จนกระทั่งเขามาจีบเรา อันที่จริงเขาเคยจีบเราตอนปีหนึ่ง ตอนนั้นเขามาขอเบอร์เราแต่เราไม่ให้แต่ไม่รู้เขาไปเอามาจากไหน ทุกวันนี้ยังสงสัยอยู่ค่ะ หรืออาจได้จากคนใกล้ตัวเราเพราะเขารู้จัก จากวันนั้นมาเขาก็โทรหาเราทุกวัน เที่ยง เลิกเรียน ก่อนนอน อยู่ประมาณเดือนนึง ทำให้เราเริ่มรู้สึกรำคาญมากเพราะเราไม่เคยมีแฟน ไม่มีเพื่อนผู้ชาย แล้วก็เป็นคนพูดน้อย วันหนึ่งเราเลยโกหกไปว่าเรามีแฟนแล้ว เขาก็ดูอึ้ง แล้วก็หายไปเลย เราก็รู้สึกไม่ดีที่โกหกแต่ก็แอบโล่งที่ไม่ต้องรับสายเขาแล้ว จนเรากำลังขึ้นปีสาม เขาก็โทรมาแต่ให้บัดดี้เราคุย บัดดี้ก็คุยไปเรื่อย แล้วก็หลอกถามว่ามีแฟนยัง เราก็ตอบตามตรงค่ะว่ายัง บัดดี้เลยบอกว่ามีคนอยากคุยด้วย เท่านั้นแระก็มีเสียงผู้ชายอีกคนพูดซึ่งตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าใคร เราจำเสียงเขาไม่ได้ ก็พยายามถามว่าใคร ๆ สุดท้ายเขาก็ยอมบอกว่าเป็นคนที่เคยจีบ ตอนนี้เราถึงบางอ้อเลย พอเปิดเทอมเขาก็ขอเจอเรา (ลืมบอกไปว่าเราไม่เคยเห็นเขา แต่เขาเคยเห็นเรา) แรกๆเราก็ไม่ยอมเจอ พักหลังเราก็ยอมลงไปคุยด้วยประมาณ 30 นาทีก็กลับห้อง(เราพักอยู่ในม.น่ะ) เราเริ่มรู้จักเขามากขึ้นเพราะเขาทั้งโทร ทั้งมานั่งคุยด้วย ชวนไปกินข้าว ดูหนัง ดูๆไปเขาก็นิสัยดี ถึงตอนนี้เราก็แอบชอบเขาเหมือนกัน เราเลยยอมเปิดใจคบผู้ชายคนนี้ดู อย่างน้อยเขาก็มีความพยายามจีบเรา 555 และเราคิดว่าเรามีวุฒิภาวะ เราดูแลตัวเองได้ เรารู้ว่าสิ่งไหนควรสิ่งไหนไม่ควรทำในช่วงวัยเรียน เราก็บอกแม่ว่าเรามีแฟนแล้ว เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับเขาให้ฟังแม่เราเชื่อและไว้ใจเราเพราะเราไม่เคยทำอะไรเสียหาย และแม่เราก็รู้ว่าเราเป็นคนยังไง หลังจากนั้นเราก็เป็นคู่ที่หวานในสายตาเพื่อน แต่เราก็มีทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง จนต่างคนต่างเรียนจบ เราได้งานที่กรุงเทพ ส่วนเขาได้ต่างจังหวัด เราจึงได้แค่โทรคุยกัน เรารู้สึกเหงามากเพราะเราไม่ชินกับการอยู่คนเดียว อยู่ห่างจากพ่อแม่ จนวันนึงเขาก็ชวนให้เราไปหางานทำใกล้ๆเขา เขาจะดูแลเราเอง เรารู้ว่าเขาไม่โกหกเพราะถึงเราไม่ได้คบกันมาหลายปีแต่ที่ผ่านมาเราจะพูดความจริง มีความจริงใจให้กัน ดูแลกันเวลาไม่สบาย มีความห่วงใยให้กันตลอด จนวันนึงเราตัดสินใจไป เรากลั่นกรองมันเป็นอย่างดี ไม่ได้ไปเพราะคำชวนที่ฟังดูดี ไม่ใช่ความหลงใหล แต่เพราะเราอยากดูแลกันและกัน ถึงแม้วันข้างหน้าอาจจะเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น แต่เราก็จะเต็มใจยอมรับมัน เเละไม่เสียใจกับสิ่งที่เราเลือก แต่พวกเรายังไม่ได้บอกที่บ้านเรื่องนี้ เพราะสิ่งที่เรากลัวคือเรากลัวทำให้พ่อเสียใจเพราะพ่อคาดหวังในตัวเรามากและพ่อออกจะหัวโบราณหน่อยแต่มันก็ไม่ผิดเพราะมันคือความหวังดีและความห่วงใย ส่วนแม่เราไม่ห่วงมากเพราะแม่เราหัวสมัยใหม่ รู้ว่าวัยรุ่นเป็นยังไง และจะยอมรับกับสิ่งที่เราตัดสินใจ เราต่างยังไม่เคยพาอีกฝ่ายไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จักเพราะตั้งใจว่าถ้าเรียนยังไม่จบจะไม่พาไปให้ชาวบ้านเห็น เข้าใจผิด แล้วเอาไปนินทาเด็ดขาด เพราะเราแคร์ความรู้สึกพ่อที่สุด เราได้แต่เพียงบอกเล่าเรื่องราวของเขาให้แม่ฟัง แม่เราก็ชอบเขา ***แต่ที่เรากังวลคือเราไม่รู้ว่าเขาเคยพูดถึงเราที่บ้านเขาฟังไหม เราไม่รู้ว่าฝ่ายเขาจะคิดยังไงกับเรา แต่เราคิดว่าเราเลือกคนไม่ผิด เราไม่ได้ดูที่ฐานะหรือหน้าตา แต่เราเลือกที่จิตใจ เรากังวลมากว่าถ้าเราบอกเรื่องนี้กับบ้านเรา พ่อเราจะต้องให้เขามาหมั้นหมายหรือมาสู่ขอเร็ว ๆ คนอื่นจะได้ไม่ว่าเสียๆ หายๆ แต่เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ถึงเราจะอยากมีวันนั้นเหมือนกันแต่เราอยากให้เขาหาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา ไม่รบกวนพ่อแม่เพราะเรารู้ว่าที่บ้าน พี่น้องเขาเป็นยังไง เขายังมีภาระกับครอบครัวเพราะเขาเป็นพี่ เราไม่อยากให้แม่เขาคิดมากว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันแล้ว เขาจะทิ้งภาระที่มีต่อครอบครัว ซึ่งเราคุยกันเสมอว่าเราจะให้เขาดูแลน้องจนกว่าน้องๆ เรียนจบ แต่เราก็ตัดใจบอกพ่อเพราะไม่อยากโกหก พ่ออยากคุยกับพ่อแม่เขาเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายได้รับรู้ ซึ่งแน่นอนว่าแม่เราเข้าใจเราที่อยากให้เวลาเขาหาทุกอย่างด้วยตัวเอง เราก็รู้สึกโล่งที่ได้บอกพ่อแม่และทั้งสองฝ่ายได้คุยกัน แต่รู้สึกว่าเหมือนเราทำให้เขาลำบาก เขามีภาระกับครอบครัว และเขายังต้องหาทุกอย่างเพื่อเราสองคน เรากลัวเขาจะไม่ไหว ไม่อยากเห็นเขาเหนื่อย เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเขาเหนื่อยมาตลอด เราอยากอยู่กับเขา และไม่อยากให้เขาทิ้งภาระ บางทีเราก็คิดว่าถ้าไม่มีเราเขาก็ไม่ต้องเหนื่อย ในใจเราคิดว่าควรถอยออกไปซะตอนนี้ดีไหม
***เราแค่รักเธอ อยากอยู่ใกล้เธอ ดูแลกันและกัน แต่ก็ไม่อยากเห็นเธอแบกภาระของเราไว้**