ขอบคุณคนเขียนบทที่ทำให้ลูกหยีเป็นนางร้ายที่สนใจ

บทที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องเรายกให้ลูกหยีเลย รันทดจนจบเรื่องจริงๆ แพรเล่นดีมาก ถ่ายทอดบทลูกหยีที่ขาดสติ หน้ามืดตามัว หลงสามีไม่ลืมหูลืมตา อาละวาดเหมือนคนบ้า นางทำให้รู้สึกหลากอารมณ์กับตัวละครนี่มากๆ ท

ฉากที่ผึ้งไปบอกศิวาว่า เธอท้องแล้วศิวาต้องเป็นพ่อ บอกเลยว่าผึ้งเล่นได้ดีมาก อินเนอร์มาเต็ม สงสารนางฉากนั้นมาก ผู้หญิงที่ไม่อยากท้องแล้วมาท้อง พอมาหาคนที่ทำตัวเองท้องกลับไม่ยอมรับมันเจ็บปวดแค่ไหน จุ๋ยม

คุณน้ำฝน รับบทพะยอม แสดงได้ดีมากๆ หวานอมขมกลืน เป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีรัก โลภ โกรธ หลง เก็บกด อืดอัด น่าสงสาร เธอเข้าถึงอารมณ์มากๆ และไม่โดนกลืนหายไปเมื่ออยู่ร่วมกับนักแสดงท่านอื่น ตอนเล่นเรื่องหาบของแม

พึงอ่านนิยาย เพื่อนแพง ของยาขอบ เสร็จมาสดๆร้อนๆ สงสัยมากทำไมตัวละคร เพื่อน ในละครหรือภาพยนตร์ต้องทำให้ออกมาเป็นตัวร้ายขนาดนั้น🥹 ทั้งๆที่ในนิยายเรากลับมองว่า เพื่อน เป็นตัวละครที่หน้าสงสารมากนะ คือลอกั

@ สัตว์โลก โศกตรอมตรม...ทุกข์ระทม น้ำมือใคร ผู้ใด ก่อกรรมไว้..................โลกหมองไหม้ ทุกวารวัน @ เหตุขาด รักเมตตา.........ใช่ดินฟ้า แกล้งเดียดฉันท์ โลภหลง โกรธเกลียดกัน.....นำโทษทัณฑ์ พาบรรลัย

ส่วนตัวนึกถึงตัว ปัทมา เรื่องรักริษยา คือเธอสูญเสียทุกอย่าง ไม่รู้คนอื่นคิดถึงตัวละครไหนอีกบ้าง

สวัสดีค่ะ เรื่องนี้ (ยาวมากๆ) เพราะชะนั้นหาเวลาอ่านดีๆ นะคะ ใช้เวลาอยู่นานในการเรียบเรียงความคิดและความรู้สึกของตัวเอง มันเป็นเรื่องที่เราหนักใจมากจริงๆ ก่อนอื่นก็ต้องขอบอกว่า เราเพิ่งเคยเขียนกระทู้แค

วิปัสนาต่างรวมลงสู่ใจ เหตุอยู่ที่ใจ ผลอยู่ที่ใจ รู้สุข ทุกข์ อุเบกขาได้เพราะมีใจรู้(เวทนา) รู้การขยับ เคลื่อนไหวได้เพราะมีใจรู้(กาย) รู้การมีสัญญา ความคิด เพราะมีใจรู้(สัญญา สังขาร) รู้รักโลภ โก