เราควรจะเชื่อสัญชาตญาณตัวเองแค่ไหนกับเรื่องความรัก

ชอบเพื่อนคนนึงมาเกือบ 6 ปีละค่ะ รู้จักกันตอนก่อนเรียนจบไม่นาน ถึงจะโชคดีได้ไปทำงานที่เดียวกัน จนได้กลับมาเรียนด้วยกันปีนี้ แต่ก็ยังเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ ช่วงทำงานต่างจังหวัดด้วยกัน ถึงจะอยู่คนละอำเภอ แต่ก็ยังสนิทกัน ชอบมาลูบหัวเราเล่นตลอด ถึงคนอื่นเค้าจะคิดกันไปไกลละ แต่ไอ้เพื่อนเราก็ดูไม่อะไร เราก็เลยต้องพยายามไม่คิดมากด้วย  จนมีช่วงนึงไปเที่ยวด้วยกันก่อนที่เค้าจะกลับมาเรียน เค้าก็จะขอโอบไหล่หรือถ่ายรูปโอบตัวอยู่หลายครั้ง  แต่กุลสตรีแม่สอนมาดี เราก็เลี่ยงตลอด ตอนนั้นก็รู้สึกก้ำกึ่งๆ แต่หน้าบางไม่กล้าถามว่าเค้าคิดยังไง จนกลับมา กลั้นใจบอกไปในเฟซว่าเราชอบเค้านะ กลับได้แค่เป็นสติกเกอร์ขำๆกลับมา เลยตัดใจ เค้าคงไม่ได้คิดไรแน่ๆ
   จนตอนนี้ เหมือนว่าเค้าจะดูๆอยู่กับคนอื่นมาหลายเดือน ไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกัน ทุกคนก็รู้หมด แต่ก็ยังไม่เป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการซักที  เราก็พยายามเลี่ยงที่จะเจอเค้า พยายามทำตัวเป็นเพื่อนจริงๆ กระทั่งเมื่อคืนบังเอิญเจอรูปตอนไปเทียวด้วยกันแล้วความรู้สึกเดิมก็กลับมาอีก และไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองมั้ยว่าเค้าไม่ได้ชอบคนนั้นจริงๆ และอาจจะชอบเราบ้าง (ซึ่งกับคนอื่นที่เราชอบ เราจะดูรู้เลยว่าคนนั้นๆไม่ได้ชอบเรานะ เป็นแค่เพื่อนจริงๆ) ประเด็นคือ รู้สึกอยากถามว่าตกลงตอนนั้นคิดยังไงกับเรากันแน่ แต่หน้าบางเหลือเกิน เราควรทำไงดีคะ คือถ้าดูเราไม่ได้คิดไปเองก็จะลองถามดูอีกที แต่ถ้าดูเหมือนเราเข้าข้างตัวเอง เราก็ไม่อยากถามเลย เหมือนโดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีก