สวัสดีค่ะ
เรามีเรื่องไม่สบายใจ(มากๆ)อยากปรึกษาทุกคนค่ะ
คือเรา(เคย)มีแฟนคนนึง คบกันมา 2 ปี ตอนนี้เลิกกันได้ประมาณ 2 เดือนแล้วค่ะ แต่ความรู้สึกเรายังไม่จบตามสถานะ
สำหรับเราเค้าเป็นคนดีมาก มากที่สุดเท่าที่เราเคยคบมา
เค้าเข้ากับที่บ้าน ญาติๆ และเพื่อนบ้านเราได้หมด เป็นที่รักของทุกคน
ตามใจเรา เอาใจใส่ จำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเราได้หมด ถึงขนาดว่าเราเป็นผู้หญิงเรายังแพ้อ่ะ -*-
เค้าดูแลเราอย่างดีจนบางทีรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงเลยแหละ รถไม่ให้ขับ กระเป๋าไม่ให้ถือ ซื้อของเยอะเท่าไหร่นางหอบหิ้วเองหมดไม่ยอมให้ช่วย
อยากไปเที่ยวที่ไหนเมื่อไหร่ขอแค่เอ่ยปาก ทุกอย่างสำหรับเค้า(ยกเว้นครอบครัวเค้า) เรามาก่อนเสมอ นี่คือสิ่งที่ประทับใจในตัวเค้ามากๆ
และสิ่งที่ไม่ประทับใจเลยคือเค้าห่วงเรามาก หวงเรามาก ถึงขนาดกับไปปากซอยยังต้องไลน์ไปบอกเค้าก่อน ไม่งั้นมีเรื่องให้ทะเลาะกันอีกเพราะเค้าห่วง
การหายไปจากข้อความสนทนาใดๆ ระหว่างเรากับเค้าต้องบอกก่อนหายไปเสมอค่ะว่าไปทำอะไร แล้วเค้าจะประเมินเวลาเองว่าประมาณกี่นาทีจะเสร็จ และถ้านานกว่านั้นเค้าจะโทรมาแทน คิดดูค่ะว่าห่วงขนาดไหน
ส่วนความหวงนั้น อย่าริอาจแต่งตัวไม่มิดชิดเชียวค่ะ กางเกงขาสั้นใส่ได้เฉพาะตอนอยู่บ้านและอยู่กับเค้าเท่านั้น ถ้าจะออกไปเจอผู้คนต้องเปลี่ยนเป็นขายาก่อนทุกครั้ง เพราะเค้าไม่อยากให้ใครมอง (เค้าให้เหตุผลว่างี้)
ยอมรับว่าอึดอัดกับการถูกจำกัดเรื่องความสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว แต่งหน้า และการใช้ชีวิตติ๊ดชึ่งกับเพื่อนๆ ซึ่งเค้าอนุญาตให้เฉพาะโอกาสสำคัญเท่านั้น แต่ต้องถ่ายรูปให้ดูตลอดว่าอยู่ตรงไหน ทำอะไร อยู่กับใครบ้าง ที่สำคัญห้ามเมา เพราะต้องตอบไลน์เค้าตลอดเวลา
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นตอนรักกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีความสุขมากเช่นกัน เราเลยพยามที่จะทำตัวไม่มีปัญหากับเค้า อะไรที่รู้ว่าทำแล้วเค้าไม่สบายใจหรือไม่ชอบใจเราก็พยามเลี่ยงเพื่อไม่ให้ทะเลาะกัน
ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่คบกันรักๆ เลิกๆ ตลอด เราเสียความรู้สึกทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เพราะเค้าเป็นผู้ชายปากจัดคนนึงเลยทีเดียว แต่เราก็พยามที่จะยื้อความรู้สึกตัวเองไว้ไม่ให้หมดความอดทนง่ายๆ เพราะเรารักเค้า ไม่ใช่แค่เรา หลายๆ คนรอบตัวเราก็รักเค้าเช่นกัน ซึ่งเราคิดว่าเราคงหาใครที่จะเข้ากับครอบครัวเราได้ดีขนาดนี้ไม่ง่ายแล้ว จนมีความคิดที่จะแต่งงานกัน
แต่จุดเปลี่ยนก็มาถึง เมื่อเราต้องย้ายมาทำงาน ตจว. ซึ่งไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเดิม และด้วยตำแหน่งงานเราที่ต้องเดินทางบ่อยแล้วด้วย เลยทำให้เรามีเวลาคุยกับเค้าน้อยลง จึงเริ่มเกิดเป็นปัญหาเรื้อรังขึ้น
มีอยู่วันนึงเราเครียดมากกับที่ทำงาน เค้าโทรหา เรารับสายและบอกเค้าว่าขออยู่คนเดียวแปปนะ เดี๋ยวดีขึ้นแล้วจะเล่าให้ฟัง เค้าไม่ยอมวางสายและพยามถามเราว่าเป็นอะไร ซึ่งเรายังไม่อยากพูดอะไร มันเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ อยากร้องไห้ให้มันรู้สึกโแล่งขึ้นก่อน แต่เค้าไม่ยอม ยืนยันจะรู้ให้ได้ เราทั้งโมโหที่เค้าไม่เชื่อเราและน้อยใจที่เค้าไม่เข้าใจความรู้สึกว่าเรายังพูดตอนนั้นไม่ได้ เราเลยเลือกที่จะกดวางสายและปิดเครื่อง
คืนนั้นเค้าตามเช็คจาก facebook เพื่อนร่วมงานเรา และไปเจอรูปเราถ่ายกับเพื่อนร่วมงานคนนึง ในรูปเรายืนก้าวเท้าออกมาข้างนึงยิ้มแฉ่ง และพี่ผู้ชายคนนึงยืนข้างเราประสานมือไว้ที่หน้าขาของตัวเอง (ลักษณะเหมือนยืนคุยกับเจ้านาย)และอมยิ้ม ตื่นเช้ามาเราทะเลาะกันอีกเรื่องเราถ่ายรูปใกล้กับคนอื่น
มาถึงจุดนี้เราคิดว่ามันหนักเกินกว่าที่เราจะแบกรับไว้ได้แล้ว ไหนจะงาน ไหนจะแฟน เราเครียดมากๆ ไม่รู้จะทำไงให้ตัวเองเครียดน้อยลง เราตัดสินใจบอกเลิกเค้า เพราะเรามีความคิดว่าคนที่จะมาเป็นคู่ครองเราต้องเข้าใจและไว้ใจเรามากกว่านี้ หากในอนาคตเรากับเค้าไม่ได้ทำงานใกล้กัน ชีวิตครอบครัวต้องมีปัญหาไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ สุดท้ายเราต้องเป็นโรคประสาทแน่ๆ
หลังจากวันนั้นเค้าตามมาง้อเราที่ ตจว. แต่เราไม่กลับไปคืนดีเพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราต้องเลิกกันเพราะความที่เค้าเป็นเค้าและเราเป็นเราแบบนี้ (ขอไม่เล่ารายละเอียดเหตุการณ์มากนะคะ) เอาเป็นว่าชีวิตคู่เราตรงกับเพลง รักไม่ช่วยอะไร ของนัท มีเรีย มากค่ะ
เรารักกันมาก แต่เราเข้ากันไม่ได้
เค้าเป็นคนที่ดีพอสำหรับทุกคน แต่ไม่ใช่คนที่พอดีกับเรา
เหตุการณ์ผ่านไปเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่เราเลิกกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิต แต่เรารับรู้ได้ตลอดว่าเค้ายังรักและสนใจเราอยู่
เค้าไปเยี่ยมแม่เราบ้างถ้ามีโอกาส เค้าโพสเพลงเศร้าๆ อัพเดตสเตตัส และกดไลค์ข้อความอกหักๆ ให้เราเห็นอยู่ตลอด
เราเลิกกันแต่ไม่ได้อันเฟรนกันทุกช่องทางนะคะ เพราะเราตกลงกันว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน (ฟังดูยาก แต่เราไม่อยากให้เค้าหายไปจากชีวิตเรานี่คะ ก็ต้องยอม) ตอนแรกเค้าก็ยังตามตื้ออยู่แต่เราสร้างสระแสให้เค้าเข้าใจผิดว่าเรามีคนอื่นแล้ว (หลอกเค้าได้ แต่หลอกใจตัวเองไม่ได้ค่ะ) จริงๆ แล้วเราไม่เคยคิดจะคุยกับใครเลย ไม่รู้ทำไม ทำไม่ลง T^T
แรกๆ เค้าก็สร้างกระแสตอบกลับเราบ้าง เหมือนมีคนคุยอยู่อะไรงี้ แต่เรามั่นใจว่าไม่มี
แต่วันนี้เราไปเจอความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ทำให้เรามั่นใจว่าเค้ามีคนคุยอยู่ ซึ่งนั่นทำให้เราอาการแย่พอสมควร
เราเลยมาตั้งกระทู้ถามเพื่อนๆ ชาว pantip ว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่นี่เรียกว่าอะไร นอกจากหมาหวงก้าง
แล้วเราควรจัดการกับชีวิตต่อไปยังไง ในเมื่อเรารักเค้า แต่ติดที่นิสัยเราจูนกันไม่ติดอย่างเดียว
เสียใจและเสียดายมากๆๆ ระดับแปดพันล้านที่ต้องเลิกกัน ยิ่งรู้ว่าเค้ากำลังจะรักคนอื่นความเสียใจยิ่งคูณร้อยเข้าไป
ช่วยแนะนำเราด้วยนะคะ ด่าเราก็ได้ถ้าเราผิด เราไม่รู้จะจัดการกับตัวเองยังไงจริงๆ ตอนนี้ T^T
ทั้งนี้กระทู้แรกอาจแทคผิดห้องต้องขออภัย และขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ควรกลับไปคบกับผู้ชายแบบนี้ไหม..?
เรามีเรื่องไม่สบายใจ(มากๆ)อยากปรึกษาทุกคนค่ะ
คือเรา(เคย)มีแฟนคนนึง คบกันมา 2 ปี ตอนนี้เลิกกันได้ประมาณ 2 เดือนแล้วค่ะ แต่ความรู้สึกเรายังไม่จบตามสถานะ
สำหรับเราเค้าเป็นคนดีมาก มากที่สุดเท่าที่เราเคยคบมา
เค้าเข้ากับที่บ้าน ญาติๆ และเพื่อนบ้านเราได้หมด เป็นที่รักของทุกคน
ตามใจเรา เอาใจใส่ จำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเราได้หมด ถึงขนาดว่าเราเป็นผู้หญิงเรายังแพ้อ่ะ -*-
เค้าดูแลเราอย่างดีจนบางทีรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงเลยแหละ รถไม่ให้ขับ กระเป๋าไม่ให้ถือ ซื้อของเยอะเท่าไหร่นางหอบหิ้วเองหมดไม่ยอมให้ช่วย
อยากไปเที่ยวที่ไหนเมื่อไหร่ขอแค่เอ่ยปาก ทุกอย่างสำหรับเค้า(ยกเว้นครอบครัวเค้า) เรามาก่อนเสมอ นี่คือสิ่งที่ประทับใจในตัวเค้ามากๆ
และสิ่งที่ไม่ประทับใจเลยคือเค้าห่วงเรามาก หวงเรามาก ถึงขนาดกับไปปากซอยยังต้องไลน์ไปบอกเค้าก่อน ไม่งั้นมีเรื่องให้ทะเลาะกันอีกเพราะเค้าห่วง
การหายไปจากข้อความสนทนาใดๆ ระหว่างเรากับเค้าต้องบอกก่อนหายไปเสมอค่ะว่าไปทำอะไร แล้วเค้าจะประเมินเวลาเองว่าประมาณกี่นาทีจะเสร็จ และถ้านานกว่านั้นเค้าจะโทรมาแทน คิดดูค่ะว่าห่วงขนาดไหน
ส่วนความหวงนั้น อย่าริอาจแต่งตัวไม่มิดชิดเชียวค่ะ กางเกงขาสั้นใส่ได้เฉพาะตอนอยู่บ้านและอยู่กับเค้าเท่านั้น ถ้าจะออกไปเจอผู้คนต้องเปลี่ยนเป็นขายาก่อนทุกครั้ง เพราะเค้าไม่อยากให้ใครมอง (เค้าให้เหตุผลว่างี้)
ยอมรับว่าอึดอัดกับการถูกจำกัดเรื่องความสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว แต่งหน้า และการใช้ชีวิตติ๊ดชึ่งกับเพื่อนๆ ซึ่งเค้าอนุญาตให้เฉพาะโอกาสสำคัญเท่านั้น แต่ต้องถ่ายรูปให้ดูตลอดว่าอยู่ตรงไหน ทำอะไร อยู่กับใครบ้าง ที่สำคัญห้ามเมา เพราะต้องตอบไลน์เค้าตลอดเวลา
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นตอนรักกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีความสุขมากเช่นกัน เราเลยพยามที่จะทำตัวไม่มีปัญหากับเค้า อะไรที่รู้ว่าทำแล้วเค้าไม่สบายใจหรือไม่ชอบใจเราก็พยามเลี่ยงเพื่อไม่ให้ทะเลาะกัน
ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่คบกันรักๆ เลิกๆ ตลอด เราเสียความรู้สึกทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เพราะเค้าเป็นผู้ชายปากจัดคนนึงเลยทีเดียว แต่เราก็พยามที่จะยื้อความรู้สึกตัวเองไว้ไม่ให้หมดความอดทนง่ายๆ เพราะเรารักเค้า ไม่ใช่แค่เรา หลายๆ คนรอบตัวเราก็รักเค้าเช่นกัน ซึ่งเราคิดว่าเราคงหาใครที่จะเข้ากับครอบครัวเราได้ดีขนาดนี้ไม่ง่ายแล้ว จนมีความคิดที่จะแต่งงานกัน
แต่จุดเปลี่ยนก็มาถึง เมื่อเราต้องย้ายมาทำงาน ตจว. ซึ่งไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเดิม และด้วยตำแหน่งงานเราที่ต้องเดินทางบ่อยแล้วด้วย เลยทำให้เรามีเวลาคุยกับเค้าน้อยลง จึงเริ่มเกิดเป็นปัญหาเรื้อรังขึ้น
มีอยู่วันนึงเราเครียดมากกับที่ทำงาน เค้าโทรหา เรารับสายและบอกเค้าว่าขออยู่คนเดียวแปปนะ เดี๋ยวดีขึ้นแล้วจะเล่าให้ฟัง เค้าไม่ยอมวางสายและพยามถามเราว่าเป็นอะไร ซึ่งเรายังไม่อยากพูดอะไร มันเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ อยากร้องไห้ให้มันรู้สึกโแล่งขึ้นก่อน แต่เค้าไม่ยอม ยืนยันจะรู้ให้ได้ เราทั้งโมโหที่เค้าไม่เชื่อเราและน้อยใจที่เค้าไม่เข้าใจความรู้สึกว่าเรายังพูดตอนนั้นไม่ได้ เราเลยเลือกที่จะกดวางสายและปิดเครื่อง
คืนนั้นเค้าตามเช็คจาก facebook เพื่อนร่วมงานเรา และไปเจอรูปเราถ่ายกับเพื่อนร่วมงานคนนึง ในรูปเรายืนก้าวเท้าออกมาข้างนึงยิ้มแฉ่ง และพี่ผู้ชายคนนึงยืนข้างเราประสานมือไว้ที่หน้าขาของตัวเอง (ลักษณะเหมือนยืนคุยกับเจ้านาย)และอมยิ้ม ตื่นเช้ามาเราทะเลาะกันอีกเรื่องเราถ่ายรูปใกล้กับคนอื่น
มาถึงจุดนี้เราคิดว่ามันหนักเกินกว่าที่เราจะแบกรับไว้ได้แล้ว ไหนจะงาน ไหนจะแฟน เราเครียดมากๆ ไม่รู้จะทำไงให้ตัวเองเครียดน้อยลง เราตัดสินใจบอกเลิกเค้า เพราะเรามีความคิดว่าคนที่จะมาเป็นคู่ครองเราต้องเข้าใจและไว้ใจเรามากกว่านี้ หากในอนาคตเรากับเค้าไม่ได้ทำงานใกล้กัน ชีวิตครอบครัวต้องมีปัญหาไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ สุดท้ายเราต้องเป็นโรคประสาทแน่ๆ
หลังจากวันนั้นเค้าตามมาง้อเราที่ ตจว. แต่เราไม่กลับไปคืนดีเพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราต้องเลิกกันเพราะความที่เค้าเป็นเค้าและเราเป็นเราแบบนี้ (ขอไม่เล่ารายละเอียดเหตุการณ์มากนะคะ) เอาเป็นว่าชีวิตคู่เราตรงกับเพลง รักไม่ช่วยอะไร ของนัท มีเรีย มากค่ะ
เรารักกันมาก แต่เราเข้ากันไม่ได้
เค้าเป็นคนที่ดีพอสำหรับทุกคน แต่ไม่ใช่คนที่พอดีกับเรา
เหตุการณ์ผ่านไปเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่เราเลิกกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิต แต่เรารับรู้ได้ตลอดว่าเค้ายังรักและสนใจเราอยู่
เค้าไปเยี่ยมแม่เราบ้างถ้ามีโอกาส เค้าโพสเพลงเศร้าๆ อัพเดตสเตตัส และกดไลค์ข้อความอกหักๆ ให้เราเห็นอยู่ตลอด
เราเลิกกันแต่ไม่ได้อันเฟรนกันทุกช่องทางนะคะ เพราะเราตกลงกันว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน (ฟังดูยาก แต่เราไม่อยากให้เค้าหายไปจากชีวิตเรานี่คะ ก็ต้องยอม) ตอนแรกเค้าก็ยังตามตื้ออยู่แต่เราสร้างสระแสให้เค้าเข้าใจผิดว่าเรามีคนอื่นแล้ว (หลอกเค้าได้ แต่หลอกใจตัวเองไม่ได้ค่ะ) จริงๆ แล้วเราไม่เคยคิดจะคุยกับใครเลย ไม่รู้ทำไม ทำไม่ลง T^T
แรกๆ เค้าก็สร้างกระแสตอบกลับเราบ้าง เหมือนมีคนคุยอยู่อะไรงี้ แต่เรามั่นใจว่าไม่มี
แต่วันนี้เราไปเจอความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ทำให้เรามั่นใจว่าเค้ามีคนคุยอยู่ ซึ่งนั่นทำให้เราอาการแย่พอสมควร
เราเลยมาตั้งกระทู้ถามเพื่อนๆ ชาว pantip ว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่นี่เรียกว่าอะไร นอกจากหมาหวงก้าง
แล้วเราควรจัดการกับชีวิตต่อไปยังไง ในเมื่อเรารักเค้า แต่ติดที่นิสัยเราจูนกันไม่ติดอย่างเดียว
เสียใจและเสียดายมากๆๆ ระดับแปดพันล้านที่ต้องเลิกกัน ยิ่งรู้ว่าเค้ากำลังจะรักคนอื่นความเสียใจยิ่งคูณร้อยเข้าไป
ช่วยแนะนำเราด้วยนะคะ ด่าเราก็ได้ถ้าเราผิด เราไม่รู้จะจัดการกับตัวเองยังไงจริงๆ ตอนนี้ T^T
ทั้งนี้กระทู้แรกอาจแทคผิดห้องต้องขออภัย และขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ