เริ่มแรกเลยคือเราเป็นคนที่ขี้เหงาและรักคนง่ายมากอาจจะเป็นเพราะครอบครัวไม่ค่อยมีเวลาให้ไม่ว่าจะปรึกษาอะไรก็ไม่ค่อยกล้าเมื่อเรามีแฟนจึงกลายเป็นคนติดแฟนค่ะ เราเป็นคนที่แคร์แฟนรักแฟนมากซื่อสัตย์ไม่เคยนอกใจ เราเรียนมหาลัยแล้วค่ะพอเลิกเรียนถ้าเขายังไม่ไปเรียนเราก็จะรีบกลับมา เหมือนอยู่กับเขาก็สบายใจ อุ่นใจ เขาเด็กกว่าเรานะคะแต่มีความคิดที่โตกว่าเราจึงมั่นใจว่าเขาดูแลเราได้แน่ๆ เราจึงไม่เคยเผื่อใจไม่คิดจะเลิกกันเลยเขาเข้ากับบ้านเราได้ดี ทางบ้านเราไม่สนับสนุนให้มีแฟนนะคะ แต่คนนี่เขาเห็นว่าเป็นคนดี(มั้ง) เลยเปิดโอกาสให้คบกันได้ เราก็เข้ากับบ้านเขาได้ดีค่ะ ทางบ้านเขามีฐานะยากจนกว่าเรา เขาจึงเรียนรู้อยู่ได้ด้วยตัวเอง ส่วนเราอยากได้อะไรเราก็ได้จึงกลายเปนคนเอาแต่ใจ เขาเป็นคนจีบเราก่อนนะคะเป็นรุ่นน้องของเพื่อนเรา ก็คบกันมาเรื่อยๆ ทะเลาะกันก็บ่อยนะคะเขาหน้าตาดีก็เจ้าชู้แต่เราเป็นคนขี้หึง ทุกครั้งที่ทะเลาะเรางอลเขาไม่ง้อเราก้ต้องหายเองค่ะ เรารัมาตลอดว่าเขาแอบชอบเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเขาซึ่งเป็นแฟนกับเพื่อนเขา เรารู้มาตลอดค่ะ แต่พยายามรั้งเขาไว้เผื่อว่าเราจะทำให้เขาลืมคนนั่นได้แต่ไม่เลยค่ะ เขาไม่เคยรักเราเลย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเราได้แค่ตัว วันนึงทะเลาะกันเราไปบอกเลิกเขาค่ะ เขาก้เลิกจริง ปกติไม่เคยเลิกกันได้ระคะ กละบมาดีกันตลอดไม่ว่าจะเปนเรื่องอะไรแต่ส่วนมากเปนเรื่องที่เขาผิดแล้วเราก้ไห้อภัยมาตลอดค่ะ ครั้งนี้เราพยายามง้อแล้วทำทุกอย่างแล้วเขาก็ไม่กลับมา เกบเสื้อผ้าออกไปหมดตอนเราไม่ยุห้อง เราถามเขาเขาบอกว่าเขาไม่เคยรักเราแต่แรกค่ะ แต่ตอนคบกันเราตัวติดกันตลอดนอนกอดกันทุกคืน คือถ้าเขาเลิกกับเราเพราะนิสัยเราเราก็พร้อมเปลี่ยนให้นะคะ เราแก้ไขได้ยุแล้ว เลิกกันมาได้1 เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้เรื่องของเราสำหรับเขาเปนเรื่องน่าปวดหัวน่ารังเกียจน่ารำคานมาก และเราก็รู้ม่ว่าเขาคุยยุกับเพื่อนในกลุ่มเขาที่เปนแฟนเพื่อนเขาที่เขาแอบชอบมาตลอดค่ะ ตอนนี้เรารุ้สึกแย่มากไม่รู้ว่าจะเกลียดหรือจะรักเขาต่อดี เราก็ทำตัวเองปล่อยให้ตัวเองรักคนที่ไม่เคยเห็นค่าเราเลย ตอนนี้เราเสียดายความผูกพันวันเวลาดีๆมากค่ะ ไม่รู้จะรุ้สึกยังไงดีตอนนี้
เรารักกันไม่มากพอ หรือ เทอไม่เคยรักกันเลย?