ให้กำลังใจเราหน่อยคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
    ตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่ค่ะ ช่วงใกล้สอบมากๆ
เรามีปัญหากับเพื่อนในกลุ่ม เรามีปัญหากับที่บ้าน เรามีปัญหากับการเรียน เรามีทุกปัญหาเลย เราแก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้สักอย่าง
เราชอบคิดบ่อยๆว่า เราเกิดมาทำไม เราไม่รู้ว่าเราจะตั้งใจเรียนไปเพื่ออะไร ทุกคนก็จะบอกว่าเพื่อตัวเองและพ่อแม่. เราก็คิดแบบนั้นตอนแรก แต่หลายปีที่ผ่านมาครอบครัวเราไม่ได้แคร์เราอย่างที่เราแคร์  
เหมือนทุกคนจะไม่อยากพูดกับเรา แบบกลับบ้านมา
บ้านจะดูอึมครึมง่ายๆนะคะ เหมือนเราเป็นส่วนเกินตามจริงมันเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแต่ ตอนนี้เรามีหลายเรื่องให้เครียด จนบางทีเราเหนื่อย เราท้อแล้วคณะที่เราเลือกเรียน
มันเริ่มยากเกินไปสำหรับเรา เราอยากซิ่ว แต่ด้วยสภาพแวดล้อมทำให้เราทำไม่ได้เราก็เลยต้องอดทนเรียนต่อไป  จนความสุขในชีวิตของเราอีกอย่างหนึ่งก็คือเพื่อน  ก็พังลง เพราะ เราเริ่มเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ตามจริงเราก็รู้มาตั้งแต่แรกๆแล้ว
แต่เราคิดว่าเราจะปรับตัวได้ จนตอนนี้เราไม่อยากกลับไปเจอปัญหาเดิมๆกับเพื่อนเรา เราเลยอยู่ห่างๆ แต่เพื่อนเราเป็นคนดีกันนะ แต่เพียงวิถีชีวิตมันต่างกัน  ตอนนี้ทุกปัญหาวิ่งเข้าหาเรา. เราไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เราขอกำลังใจหน่อยนะคะ
เราหันหน้าหาใครไม่ได้เลย จะพูดกับเพื่อนเก่า เพื่อนก็มีปัญหาของตัวเองเหมือนกัน

ขอบคุณมากนะคะที่ตอบและอ่าน
พิมผิดและเว้นวรรคไม่ดียังไงขอโทษด้วยนะคะ
แท็กผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ
สุดท้ายขอบคุณเพื่อนๆในพันทิปนะคะ
คือเราชอบเข้ามาหากำลังใจในนี้ บ่อยๆนะค่ะ