คือผมอยู่กะแฟนมา3-4ปีแล้ว. ผมสับสนกลับตัวเองว่า เราคบด้วยความรักจริงๆๆหรอ ไม่ใช้แค่อาศัยซึ่งกันหรอ. ผมว่าแฟนผมรักผมนะ. แต่ทำไมผมรู้สึกธรรมดาครับ.( ถ้าเทียบกลับแฟนเก่าผมที่คบมา6ปี. เทียบไม่ได้เลยครับ ความรัก.). ผมสงสารเขาเลยเลิกไม่ได้สักที. เพราะเขาไม่มีใครเลย.นี้คือข้อดีของเขาเลยครับ. ผมก็อยู่กันแบบนี้มาตลอด. จนมา.ผมมาเจอ ผญ คนหนึ่ง. ผมรู้สึกว่าชอบเขามากๆๆ (ชอบแบบไม่ยากได้ร่างกาย. เข้าใจนะครับ) ซึ่งผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว. (ตอนคบกลับแฟนผมก็แอบมีกิ๊กบ้างครับ. แต่แค่แปปๆไม่รู้สึกชอบไร) ผญ. คนนี้ ทำงานที่เดี่ยวกันกลับผม ผมเคยจีบเขาตอนแรกตอนที่เขามีแฟนอยู่. เขาก็ปฏิเสธผม. ผมก็ไม่ได้คิดไร. ผ่านไป2เดือนเขาเลิกกะแฟน ผมก็ขอเขาคุย ผมคุยแล้วผมก็รู้สึกชอบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน. แต่ก็แค่ชอบเฉยๆ ผมก็ไม่รู้จะทำไง. แฟนผมไม่ได้ผิดไรเลย แต่ผมอยู่ด้วยแล้วไม่มีความสุข. มันอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง. ไม่ใช้ผมมีคนใหม่แล้วคิดแบบนี้นะครับ. ผมคิดมานานแล้วที่จะแยกออกมา. อีกอย่างผมแค่คุยกลับเขา อนาคตไม่รู้จะได้คุยต่อหรือปล่าวก็ไม่รู้กลับผญ. คนนี้. ผมควรจะทำไงดีครับ. เราควรตามความถูกต้องหรอต้องทำตามใจตัวเองครับ. ทุกครั้งที่บอกเลิกกะแฟนผม เขาจะร้องไห้. โวยวาย เล่นมีด ขู่ต่าง. ผมสงสารเขาครับ. ผมก็ใจอ่อนเสมอ. แต่พอปกติ. ผมก็คิดตลอดเลยว่า. เราชอบแบบนี้จริงๆๆหรอ. ทำไมมันไม่มีความสุขเลย. หรอต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต. ผมสับสนครับ
สับสนกลับความรัก