ถ้าเรายังรักกัน เราคงกลับมาอยู่ด้วยกัน!!!

สวัสดีครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับ ที่เขียนกระทู้ ปกติเคยแต่อ่านครับ555 ชื่อกระทู้อาจจะชวนงงนะครับว่าจะมาแนวไหน   ครับก่อนอื่นเลยขออธิบายชื่อกระทู้ก่อนครับ มันเป็นประโยคบอกเล่าประโยคนึงของ คนที่ผมรักมากๆเขาได้พูดกับผม มาต่อกันครับ แนะนำตัวก่อนนะครับ ผมเป็นผชคนนึง ที่ไม่เอาไหนเลย มีความเห็นแก่ตัว ชอบคิดมาก   เอาแต่ใจและก็งี่เง่า5555 ดีๆทั้งนั่น
                           เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ ผมเคยมีแฟนนะครับก็ครบกันเป็นปีๆ มันดูธรรมดาใช่ปะครับ แต่มันไม่ธรรมดาตรงที่ ผมไม่ค่อยใส่ใจแฟนเลย ทิ้งขว้างๆ ติดเพื่อน และอีกมากมายครับ สุดท้ายก็เลิกกัน มันแปลกตรงที่ ผมไม่เสียใจครับ หลายๆคนคงมองว่าผมเห็นแก่ตัว หรือไม่ก็ไม่ได้รักเขาแล้ว ครับผมไม่เถียง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรคือความรัก จนพอผมผ่านอะไรหลายๆอย่าง จนมาวันนึงผมเริ่มมองหาคนที่สามารถอยู่กับผม สามารถรับในสิ่งที่ผมเป็น และก็รักครอบครัวผม ก็เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งครับ เจอครับ เขาดูเพอเฟก เขาดูเหมือนจะเข้ากับผมได้ ดูเหมือนจะรับผมได้ แต่ความจริงมันก็ไม่เป็นอย่างที่คิดครับ ผมอกหักครับ เขาไม่ได้เลือกผม ผมก็ไม่เสียใจเหมือนเดิมครับ555 แต่รู้สึกเซงๆ ครับอยู่มาวันนึง ซึ่งตอนนั้นผมกำลังมีความรู้สึกที่แย่กับอะไรหลายๆอย่างในชีวิต ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องเรียนละอีกหลายๆอย่างเลยครับ ยอมรับครับตอนนั้นอ่อนแอมากๆ แต่ใครจะไปรู้ครับ มันทำให้ผมได้พบกับเธอ เธอเหมือนผมยังกับแฝด555 ทั้งนิสัย ทั้งอารมณ์ และความบังเอิญ มันทำให้ผมตกใจ ทุกๆอย่างเหมือนเป็นใจ เธอเข้ามาในชีวิตผมครับ เธอทำให้ผมรู้จักคำว่ารัก เรารู้จักกันแปปเดียว เหมือนเรารู้จักกันมานานมากๆครับ เธอเป็นให้ทั้งเพื่อนสนิท เป็นให้ทั้งคุณครู เป็นที่ปรึกษา และก็เป็นคนรัก ตอนแรกผมคิดว่า ผมรักเธอเพราะว่าเธอเข้ามาในช่วงที่ผมอ่อนแอ แต่มันกับไม่ใช่ครับ เธอสอนให้ผมมีความรู้สึกมากขึ้น เรารักกันดีครับ เหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน555 เธอทำให้คนรอบตัวผมรักเธอ ผมรักเธอมากขึ้นๆ ตอนแรกก็คิดว่าหลง เพราะว่าเธอเป็นคนน่ารัก ขี้อ้อน เอาใจใส่ผมทุกอย่าง จนพอเราได้มาคบกัน หลังจากนั้นละครับ เริ่มเป็นเรื่องคิดทีละนิดทีละหน่อย เราทะเลาะกันตั้งแต่วันแรกที่คบ มีปัญหากันมาตลอด ละทุกครั้งผมก็หนีปัญหาแบบผชห่วยๆทำครับ คือบอกเลิก ไม่ก็หายไป แล้วค่อยกลับมาง้อเธอ จนกระทั่งครั้งนี้ผมก็หนีอีกเช่นเคย ผมทำเธอเสียใจทุกครั้ง แต่เธอกลับบอกรักและให้โอกาสผมทุกครั้ง แต่รอบนี้ที่หนี มันทำให้ผมรู้ว่าผมรักไม่ได้หลง หลายๆสิ่งทำให้ผมรู้ครับ ความชัดเจนในความรักของเราเริ่มจางลง เธอเริ่มเปิดใจกับคนอื่น มันผมให้ผมรู้สึกแย่มากเลย แต่ผมไม่โกรธ เธอนะ ผมกับโกรธตัวเองมากกว่า ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ ที่ทิ้งปล่อยเธอเสียใจ ครับผมพยายามที่จะให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมรู้นะว่ามันยาก แต่มันก็เป็นไปได้ และครั้งสุดท้ายก็เป็นแบบเดิมครับ พออะไรที่มันกำลังจะดี ผมกับคิดเยอะครับ ผมทำมันพังอีกเช่นเดิมครับ แต่ครั้งนี้เพียงแค่เธอไม่สนใจผม ผมเลือกที่ก้าวออกมาครับ ไม่สนใจเธอทั้งๆที่เธอยังบอกรักผม แต่ครั้งนี้ไม่เสียใจครับ ผมบล๊อกเธอทุกทาง ผมลบทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ผมเลือกที่จะลืมคนที่ผมรักมากๆเพราะความคิดมักง่ายของผมที่คิดว่าเขามีคนอื่น ครับไม่มีความเสียใจเลย ละก็ไม่มีความสุขเหมือนกันครับ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป ครับผมลองนั่งทบทวนดู ครับความรู้สึกทั้งหมด ทั้งดีใจ เสียใจ ต่างๆมากมาย มันหายไปตอนผมก้าวออกมาครับ ผมหวังว่าเธอคงมาอ่าน ผมรู้ตัวว่าผมผิด ผมไม่ได้จะมาขอโอกาส ถ้าถามว่าอยากได้โอกาสไหม มากๆ5555
แต่เธอคงไม่ให้ผมแล้วละครับ เธอคงเบื่อแล้ว ก็อยากจะขอโทษ แต่มันก็สายไปแล้วครับ
ก็อยากจะฝากมันไว้ให้เป็นสิ่งที่คอยเตือนสำหรับคนที่ลังเลในความรัก หรือคนที่มีความรักที่ไม่ชัดเจน ว่าให้ตัดสินใจดีๆก่อนจะทำจะคิดอะไร  เราอยากให้เขาชัดเจน เราทำตัวให้เขาอยากชัดเจนรึยัง  
ครับระวังมันจะไม่มีโอกาสแบบผม ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ประสบการณ์ชีวิตคู่ ปัญหาความรัก ความรักวัยรุ่น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่