......"ความทรงจำมีชีวิต"

ว่าด้วย"หนังกลางเเปลง เเละ เเสงจันทร์"
แก้ไข
ผมคนบ้านนอก โตมากับท้องทุ่ง เเละเเผลริ้นไร สมัยเด็กๆชอบหนังกลางเเปลงเป็นชีวิตจิตใจ เคยเล่นฮาบหยังกลางเเปลงเเล้วอยู่กะมันได้เป็นครึ่งค่อนวัน  สมัย พันนา ฤทธิไกร   มล. สุรีวัลย์ สุริยงค์ (ไม่รู้จะจำกันได้รึเปล่า) สรพงษ์  จารุณี   สมัยนี้ ถ้าจะดูหนัง ง่ายเเค่พลิกฝ่ามือ สมบูรณ์ทะเงภาพเเละเสัยง ชนิดที่เทียบกับ หยังกลางเเปลง สมัยก่อนเทบบไม่ติด หรือ เเม้เเต่อยู่บ้าน เเค่คุณคลิก หนังเือบทั้งโลกกูมาอยู่ตรงหน้า  เเต่......... บรรยากาศเก่าๆ สาบลมเย็นๆของยามต่ำคืน ภาพมัวๆบนจอผ้าขาวๆกับเเสงจันทร์จางๆในคืนข้างขึ้น ถั่วคั่วถ้วต้มเม็ดเค็มๆ หรือ ข้าวโพดคั่วในถุงกระดาษหนังสือพิมพ์ บรรยากาศเเบบนี้มันยังอยู่ในความรู้สึก ของทุกวันนี้ ..............                                                                                                                                              .............จนวันนี้นึกอยากจะมีหนังกลางเเปลงจอเล็กๆ ไว้ฉายหนังดูกะหลานไตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน ด้วยงบประมาณเเค่หลักพิน (โปรเจ็คเตอร์ตัวเล็ก ไม่ต้องถึงยี่ห้อดัง เเอมปฺกับลพโหงตัวเล็ก เค่พันครึ่งพันบาท หาหนังจากเว๋บออนไลน์ ปรือเเผ่น ก็เล้วเเต่สะดวก) ผมว่านี่เเหละครับ ความสุข เรียบๆง่ายๆ ที่เราเคยสุข เคยพอใจกะมัน บรรยากาศเก่า ที่พบเจอเพื่อนสมัยประถมเมื่อไหร่ ก็ยังคุยกันไม่รู้จบ ใครมีอารมณ์ร่วมเเบบนี้บ้าง มาเเบ่งปันกันหน่อยครับ  ### เด็กเลี้ยงความเมื่อตอนเช้า###